ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ - Για οποιοδήποτε παράπονο ή σχόλιο μπορείτε να επικοινωνήσετε με τους zoornalistas στο email: zoornalistasgr@googlemail.com

Σάββατο, 3 Απριλίου 2021

Μαρίνα Βήχου: Η «διευθυντική κλίκα» της ΕΣΗΕΑ «απέχει από τα αιτήματα του κλάδου»


Τη 12η μέρα απεργίας πείνας διανύει η δημοσιογράφος Μαρίνα Βήχου, έξω από το κτίριο της ΕΣΗΕΑ, διαμαρτυρόμενη για την ανυπαρξία ελευθερίας στην ενημέρωση..Με νέα της επιστολή τονίζει πώς «μέρα τη μέρα δυστυχώς αποκαλύπτεται ότι το επίσημο συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων η ΕΣΗΕΑ με την πρακτική της διευθυντικής της κλίκας πόρω απέχει από τα αιτήματα του κλάδου και το μόνο στο οποίο αναλίσκεται είναι πληθώρα αχρήστων ανακοινώσεων για να συγκαλύψει την παρεμπόδιση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων». Aναλυτικά:
«12η μέρα απεργίας πείνας
Μέρα τη μέρα δυστυχώς αποκαλύπτεται ότι το επίσημο συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων η ΕΣΗΕΑ με την πρακτική της διευθυντικης της κλικας πόρω απέχει από τα αιτήματα του κλάδου και το μόνο στο οποίο αναλισκεται είναι πληθώρα αχρήστων ανακοινώσεων για να συγκαλύψει την παρεμπόδιση των αγωνιστικών κινητοποιησεων.
Επίσης αποκαλύφθηκε με αφορμή και την δική μου απεργία πείνας ότι καμία επιθυμία δεν υπάρχει εκ μέρους της διευθυντικης κλίκας να ασχοληθεί με τα θέματα παραβιάσεων του Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, τα οποία πλέον παρατηρούνται σε καθημερινή βάση. Τα δύο πειθαρχικά συμβούλια έχουν πλήρως αδρανήσει και ζήτημα να εξετάζουν 3-5 περιπτώσεις το μήνα.
Το Παρατηρητήριο που ζήτησα μεταξύ των αιτημάτων μου παραπέμφθηκε στην Δευτέρα Παρουσία, αφού η διευθυντικη κλίκα αποφάνθηκε με την πρωταπριλιατικη ανακοίνωση της ότι για να εγκριθεί κάτι τέτοιο χρειάζεται καταστατική Συνέλευση. Δηλαδή φεξε μου και γλίστρησα…
Όμως στην προσωπική τους επιστολή που μου επέδωσαν χθες η Πρόεδρος κύρια Αντωνιάδου και ο Γενικός Γραμματέας κύριος Καπάκος τονίζουν πόσο τους απασχολεί το θέμα της δεοντολογίας που το επόμενο διάστημα σκοπεύουν να διοργανώσουν παρεμβάσεις και εκδηλώσεις και να δώσουν δημοσιότητα στο θέμα. Εδώ γελάμε!!! Μην σκοτωνεστε παιδιά, ασχοληθείτε καλύτερα να ανακαλυψετε το πώς βρεθηκε με ταυτότητα ΕΣΗΕΑ ο Φουρθιώτης και αφήστε την δεοντολογία…
Όμως επειδή η δεοντολογία συνιστά μεγάλη πληγή για τον κλάδο την εποχή ιδιαίτερα του Μεγάλου Αδελφου που ζούμε με όλο αυτό τον κόσμο της δημοσιογραφίας, που ζει σε συνθήκες γαλέρας, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, με ανασφαλιστη εργασία, με πενιχρές αποδοχές και καταρακωμενο κύρος θα ήθελα να κάνω μια μικρή κατάθεση ψυχής και παράλληλα απότιση φόρου τιμής σ’αυτα τα παιδιά.
Ήταν χειμώνας του 1991 προς 1992 και εγώ δούλευα ως απεσταλμένη μεγάλου ραδιοφωνικου σταθμού στην Αλβανία. Είχα μόλις επιστρέψει για τις γιορτές στην Αθήνα και πήγα στο σταθμό να ηχογραφήσω ένα ρεπορτάζ μου. Το ρεπορτάζ θα παιζόταν στην μεσημεριανή ζώνη των ειδήσεων. Επιστρέφω σπίτι ανοίγω το ραδιόφωνο, ακούω όλο μου το ρεπορτάζ,και καπάκι αμέσως τον παρουσιαστή της μεσημεριανής ζώνης, γνωστό με το ψευδώνυμο “αφεντικό” να με κατακεραυνώνει στον αέρα ως “ανιστορητη”. Η πρώτη μου αντίδραση με λούζει κρύος ιδρώτας. Θεωρώ ότι θα με απολύσουν μιας και δουλεύω μαύρα και δεν είμαι μέλος της ΕΣΗΕΑ.
Όμως όχι…δεν τρέχει τίποτα…Επιστρέφω στην Αλβανία και παίρνω συνεντεύξεις από Έλληνες μειωνιτικους που επιβεβαιώνουν αυτά που είχα πει, εγώ “η ανιστορητη”. Έρχομαι πάλι Αθήνα με την “προίκα” μου και αποφασισμένη να διεκδικήσω το δίκιο μου. Πάω το υλικό στο σταθμό και λαμβάνω την εξής αποστομωτικη απάντηση “δεν μπορούμε να παίξουμε το υλικό σου τώρα, γιατί δεν θέλουμε να συγκρουστούμε με την κυβέρνηση Μητσοτάκη”. Μου έρχεται ταμπλας…Καταφέρνω να πάρω πίσω το υλικό μου – επικαλούμενη την πνευματική μου ιδιοκτησια- και πάω σε άλλο αντίπαλο σταθμό, που το χρησιμοποιει άμεσα. Ήταν τότε, που άνοιξε για μένα ο δρόμος συνεργασίας με την ελληνική υπηρεσία του BBC, που ήταν και η καλύτερη δημοσιογραφική περίοδος της ζωής μου, αφού εκτιμήθηκε η δουλειά μου και ποτέ δεν λογοκριθηκα.
Όμως όλα αυτά σας τα διηγήθηκα για να καταλήξω στο πόσο δύσκολο είναι για έναν ανασφαλιστο δημοσιογράφο, πόσο μάλλον για κάποιον που δεν είναι καν μέλος ενός υποθετικα αγωνιστικού συνδικαλιστικού οργάνου να αντιμετωπίσει εργοδοτικές πιέσεις, συχνά εξευτελιστικές της προσωπικότητας του.
Επειδή λοιπόν η 12ημερη απεργία πείνας μου έξω από την ΕΣΗΕΑ πλέον μου απέδειξε περίτρανα πως αυτό το όργανο με τη συγκεκριμένη σύνθεση του δεν βρίσκεται δίπλα στον κάθε εργάτη γαλέρας δημοσιογράφο, ούτε επιθυμεί να βρεθεί, απευθύνω μια ανοιχτή ΕΚΚΛΗΣΗ προς όποιον μπορεί να ευαισθητοποιηθεί…πάμε μόνοι μας οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι με τη συνδρομή νομικών και καθηγητών παν/μιου στη δημιουργία ενος PRESS WATCH. Αυτό νομίζω απαιτούν οι καιροί που ζούμε…»