ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ - Για οποιοδήποτε παράπονο ή σχόλιο μπορείτε να επικοινωνήσετε με τους zoornalistas στο email: zoornalistasgr@googlemail.com

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2019

Το κόκκινο παλτουδάκι

της Ελενας Ακρίτα

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες με πιάνει μια ντροπή. Ή μάλλον όχι ακριβώς ‘ντροπή’. Μια βοϊδίλα περισσότερο - με όλο τον προσήκοντα σεβασμό στα βόδια. Γύρω μας συμβαίνουν τόσα κι άλλα τόσα κι εγώ χαζεύω σαν παιδί τις στολισμένες βιτρίνες. Δεν μπορώ να κρατηθώ, τις θαυμάζω απεριόριστα ακόμα και τις κακόγουστες. Όπως θαυμάζω τα δέντρα με τα στολίδια. Όλα ωραία μού φαίνονται, όλα ανεξαιρέτως στα εστιατόρια, στις καφετέριες, στο καθαριστήριο της γειτονιάς μου, στο περίπτερο το..
στολισμένο με φωτάκια, στις φωτογραφίες των φίλων στο φέισμπουκ, τα πάντα όλα σκέτα κουκλιά. Κι όσο πιο λατερνατζίδικα τόσο πιο όμορφα φαντάζουν στα μάτια μου.
Τέτοια είμαι, τώρα θα με μάθω; Από κοριτσάκι μέχρι σήμερα το λαχταρώ όλο το πακέτο. Φώτα, παιχνίδια, δώρα, κορδέλες, και αστεράκια και αγγελάκια, τα γκι τα ου τα μου τα ξου όλα τα θέλω όλα ανεξαιρέτως.
Κι αν είναι κιτς δεν τα φοβάμαι. Αντίθετα τα αγαπώ γιατί με ξανακάνουν παιδί: Τι με ξανακάνουν δηλαδή, ΕΙΜΑΙ παιδί. Τώρα, φέτος και κάθε φέτος. Είμαι παιδί και φοράω το καλό μου το φουστανάκι με το βελουδένιο μπλε φιογκάκι (bleu το βαθύ με προφορά καλέ). Και κορδέλα στα μαλλιά ασορτί με το φόρεμα.
Κι έχω και κόκκινο παλτουδάκι, αμέ; Ολόμαλλο και χουχουλιαστό. Γιατί ο κόσμος μου τότε ήταν ένα παλτουδάκι που όλους τους χωρούσε κι όλους τους ζέσταινε. Γονείς, οικογένεια, φίλους, γείτονες, τα παιδιά της ‘πλατείας του παππού του Παλαμά’ – έτσι την λέγαμε την πλατεία Σιαδήμα στη Φιλοθέη. Κρυφτά και κυνηγητά, πατάτες τηγανητές και μια σοκολατένια φάτνη με τα αρνάκια τα κούτσικα…
Και στο σχολείο, τα θεατρικά εργάκια που έγραφε η διευθύντρια μας η κυρία Ευσταθίου. Τα πρώτα Χριστούγεννα στο ταμπλό βιβάν ήμουνα Παναγία μουγκή και ψιλοκομπάρσα. Τον δεύτερο χρόνο που έγινε ο μπαμπάς μου υπουργός Παιδείας και είχα μέσον, υποδύθηκα εξαίσια - το’ χουν να το λένε, φως μου - την Βάντα την μικρή ανθοπώλιδα στο ομώνυμο έργο παρακαλώ. Κι είχα κι ετοιμοθάνατη μανούλα ασθενή την Μαρίνα της Ε’ Δημοτικού που απήγγειλε βουρκωμένη «η ζωή μου κρέμεται από μια κλωστή κι αφήνω την Βάντα μου να εργαστεί» και σπαράζαν κι οι κιμωλίες.
Το σπίτι με το στολισμένο έλατο μύριζε κάτι πανέμορφο, κάτι απροσδιόριστο, κάτι που δεν είχε όνομα, χρώμα, οσμή. Παλιά το άρωμα αυτό το λέγαμε ‘μαμαδίλα’ μετά δεν το λέγαμε τίποτα. Ένα άρωμα μοναδικό. Που αποσύρθηκε από την κυκλοφορία και δεν υπάρχει πια.
Καλά, ο Άη Βασίλης υπήρχε, αδιαπραγμάτευτο. Κι επειδή στο πατρικό μου δεν είχαμε τζάκι, είχε συνεννοηθεί ο άγιος με τον μπαμπά προσωπικώς να αφήνει τα δώρα στην αποθηκούλα του κήπου. Εκεί τα βρίσκαμε παραμονή Πρωτοχρονιάς σε ένα τραπεζάκι με κόκκινο τραπεζομάντηλο δίπλα στις τσουγκράνες. (Πρωτοχρονιά τα παίρναμε τότε τα δώρα, δώρα χριστουγεννιάτικα μόνο στα παιδάκια που έπαιζαν στο σινεμά. )
Όταν είσαι ένα τόσο δα σκατούλι, στο κόκκινο παλτό σου μέσα χωράνε μόνο οι ομορφιές από μια ζωή κιμπάρισσα που σού τάζει τους εφτά ουρανούς κι έναν ακόμα κάβα. Ούτε που υποψιάζεσαι πως, έξω από το κόκκινο παλτό υπάρχουν βάσανα και πόνος. Τόσο μικρή είσαι. Τόσο αθώα και τόσο ανυποψίαστη. Και τόσο προστατευμένη – ακόμα. (Δυο χρόνια αργότερα, αυτή ίδια ζωή σαν βρεμένη πατσαβούρα στα μούτρα, θα μού έδειχνε το αληθινό της πρόσωπο. Και κανένα κόκκινο παλτό δεν με προστάτευε πια.)
Αυτό το κόκκινο παλτό αναζητώ κάθε Χριστούγεννα. Αυτό το χουχούλιασμα ψάχνω μέσα απ’ την εορταστική μου ψευδαίσθηση. Όμως το παλτό έχει μικρύνει. Και δεν μού μπαίνει πια. Δεν μου χωράει πια. Όμως στη μνήμη μέσα βαθιά, παραμένει κατακόκκινο και τεράστιο και χουχουλιαστό. Στη μνήμη μέσα βαθιά ακόμα αγκαλιάζει όσους αγάπησα κι όσους αγαπώ.

-το κείμενο της Ελενας Ακρίτα είναι από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (14.12.2019)