Ο Χρήστος Ξανθάκης θυμάται τα παλιά και ξενερώνει με τα σημερινά
Έγραψε χτες ο κουμπάρος μου ο Ιλάν για το αλήστου μνήμης Ηχώ FM, που είχε δει το φως της ημέρας πριν από 30 χρόνια, κι έγινε ο σχετικός χαμός στο φούμπου. Από τύπους που ήταν εκεί κι έκαναν εκπομπές (κι εγώ ανάμεσά τους!), αλλά και από ακροατές και ακροάτριες που άκουγαν με φανατισμό. Που γουστάρανε έναν ραδιοσταθμό χωρίς στόχευση, με ζούρλια φουλ και πνεύμα ερασιτεχνικό. Πνεύμα που επέτρεπε τα λάθη αλλά και τις πρωτοβουλίες. Κάνε το γούστο σου παιδάκι κι άμα βγει βγήκε. Άμα δεν βγει κι αύριο μέρα είναι, δεν χάθηκε ο κόσμος. Ούτε καν ο σπόνσορας…
Πράγμα που μας φέρνει στη σημερινή εποχή των FM, στην εποχή του νεκροκρέβατου. Εγώ βέβαια που είμαι μάντης Κάλχας, τα έγραφα αυτά πριν από 4 χρόνια στην «Ελευθεροτυπία», σε ένα..
Έγραψε χτες ο κουμπάρος μου ο Ιλάν για το αλήστου μνήμης Ηχώ FM, που είχε δει το φως της ημέρας πριν από 30 χρόνια, κι έγινε ο σχετικός χαμός στο φούμπου. Από τύπους που ήταν εκεί κι έκαναν εκπομπές (κι εγώ ανάμεσά τους!), αλλά και από ακροατές και ακροάτριες που άκουγαν με φανατισμό. Που γουστάρανε έναν ραδιοσταθμό χωρίς στόχευση, με ζούρλια φουλ και πνεύμα ερασιτεχνικό. Πνεύμα που επέτρεπε τα λάθη αλλά και τις πρωτοβουλίες. Κάνε το γούστο σου παιδάκι κι άμα βγει βγήκε. Άμα δεν βγει κι αύριο μέρα είναι, δεν χάθηκε ο κόσμος. Ούτε καν ο σπόνσορας…
Πράγμα που μας φέρνει στη σημερινή εποχή των FM, στην εποχή του νεκροκρέβατου. Εγώ βέβαια που είμαι μάντης Κάλχας, τα έγραφα αυτά πριν από 4 χρόνια στην «Ελευθεροτυπία», σε ένα..





























