Η λέξη «παίδες» ίσως απλώθηκε στον χώρο σαν ελαφρύ τίναγμα από στατικό ηλεκτρισμό. «Γεια σας παίδες!…». Τρεις λέξεις. Ηταν ο χαιρετισμός του αμήχανου Μάρκου Βαμβακάρη μόλις πάτησε το πόδι του στη σκηνή του νυν θεάτρου «Μουσούρη» στην πλατεία Καρύτση. Εκεί όπου στεγαζόταν το Θέατρο Τέχνης πριν μετακομίσει στο υπόγειο της οδού Πεσμαζόγλου.
Απόγευμα Δευτέρας 31 Ιανουαρίου 1949. Στην αίθουσα δεν έπεφτε καρφίτσα. Ο Μάνος Χατζιδάκις μόλις είχε ολοκληρώσει την ομιλία του για το ρεμπέτικο τραγούδι, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Διαλέξεις του Θεάτρου Τέχνης» – δίνονταν για σειρά εβδομάδων κάθε Δευτέρα, παραδοσιακή θεατρική αργία.
Ο Συριανός ρεμπετο-πατριάρχης, με τη Σωτηρία Μπέλλου και μικρή κομπανία, έγινε η επιβεβαίωση της ιστορικής συνηγορίας του 24χρονου ομιλητή υπέρ των «τραγουδιών για μικρούς καϋμούς» όπως θα χαρακτήριζε, αργότερα, ο Ηλίας Πετρόπουλος τα ρεμπέτικα.
Η προσφώνηση «παίδες» έμεινε στο μυαλό του Χατζιδάκι. Το 1977 τη χρησιμοποίησε σε ένα γλυκόπικρο αντίο, προφορικό και όχι τραγουδιστικό, με διάρκεια μόλις ένα λεπτό και 10 δευτερόλεπτα. Θα αποχαιρετούσε έτσι τον –ας πούμε– «πολύ λαό». Τους συνέλληνες πριν από μισό αιώνα, τα όνειρα των οποίων κουράστηκε να κορφολογεί. Tρέχουσα αναβλητικότητα ή μια αμφιθυμία (όπως αυτή για επικοινωνία με μια παλιά αγάπη) τον έκανε να μη δημοσιοποιήσει εν ζωή εκείνο το αντίο.
Το ακούσαμε μόλις το 1999 ως ακροτελεύτιο track του εξαιρετικού μεταθανάτιου δίσκου «2000 Μ.Χ.», με αυτόν ακριβώς τον τίτλο: «Παίδες».
«Προτιμώ να φύγω μακριά σας για πάντα,
ίσως συναντηθώ με μερικούς σοφούς
που δεν τους ένιωσα όταν κι εγώ ήμουν νέος.
Γεια σας, παίδες, γεια σας…»
- περισσότερα στο κείμενο που υπογράφει ο Γιώργος Ι. Αλλαμανής στην Εφημερίδα των Συντακτών ΕΔΩ
