Σουπιές τους λέγαμε στη δημοσιογραφική αργκό εκείνους που τα έχουν καλά με όλους. Που κρατουν χαμηλούς τόνους, αποφεύγουν τις ακρότητες και βγαίνουν πάντα στον αφρό. Τα «καλά παιδιά», μ’ άλλα λόγια.
Ο δημοσιογραφικός ισαποστακισμος είναι τεχνική επιβίωσης και ισχύος: δεν αποκαλύπτω τη θέση μου, δεν εκτίθεμαι συνεπώς δεν πληρώνω κανένα κόστος και φροντίζω κάθε φορά να βρίσκομαι εντός του αποδεκτού πλαισίου.
Τον φανατικό τύπου Πορτοσαλτε τον βλέπεις. Τον ζυγίζεις γνωρίζοντας την αφετηρία του.
Αντίθετα, ο δημοσιογράφος-σουπια δεν λερώνει ποτέ τα χέρια του. Διατηρεί πάντοτε ένα μειλίχιο, πολιτισμένο ύφος που του επιτρέπει να συνομιλεί με όλους και να παραμένει «έγκυρος» για όλους.
Ο χαρακτηρισμός «σουπιά» περιγράφει με ακρίβεια όχι απλώς κάποιον που δεν παίρνει θέση, αλλά κάποιον που θολώνει το νερό γύρω από τη θέση του ώστε να μην μπορείς ποτέ να την εντοπίσεις ακριβώς.
Τίποτα πιο επικίνδυνο από την πολιτική μεροληψία που φορά τη μάσκα της αντικειμενικότητας.
Ελενα Ακρίτα (fb)
