Υπάρχουν. Αλλά από το 2019 η κυβέρνηση μεριμνά για την αποδυνάμωση, ή και την εξαφάνισή τους.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προτιμάει να ελεγχόμενα ενημερωτικά περιβάλλοντα: δίνει προσωπικές συνεντεύξεις μόνο σε φίλους, οπαδούς του κόμματός του, εξαρτημένους από το κράτος και…συγγενείς του.
Στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου της Θεσσαλονίκης αποκλείει μέσα και δημοσιογράφους – προς αποφυγή ενοχλητικών ερωτήσεων που θα τον βρουν απροετοίμαστο. Ως κατ’ έτος ούτως και εφέτος.
Στις 44 ερωτήσεις που δέχθηκε – με μια συγκεκριμένη σειρά και δείχνοντας απίστευτη ετοιμότητα να απαντήσει- οι δυο ή τρεις από μέσα που δεν πρόσκεινται στην κυβερνηση , υποβλήθηκαν μετά άλλες …τριάντα.
Αφού πέρασαν δυο ώρες και η τηλεοπτική μετάδοση είχε αποδυναμωθεί.
Η φετινή συνέντευξη στη ΔΕΘ, πέρα απο την άγαρμπη κυβερνητική διαχείριση των μέσων, διόγκωσε την παθογένεια περασμένων ετών: μακροσκελείς και ανούσιες ερωτήσεις, μακρύτερες απαντήσεις, με χαρακτήρα αγόρευσης ή διάλεξης.
Ο καθένας κάνει τη δουλειά του όπως νομίζει.
Αλλά η δουλειά του δημοσιογράφου απέναντι στο κεντρικό πρόσωπο της πολιτικής εξουσίας, δεν είναι να κάνει …τοποθετήσεις, να τον ..καλωσορίζει , ή να επικυρώνει όσα είπε το προηγούμενο βράδυ στην ομιλία του.
Είναι να ωθεί τον Πρωθυπουργό, εκεί που δεν θέλει να πάει, να προκαλεί την ενόχληση ακόμη και την οργή του, να ξύνει τις πληγές του και να ρωτάει αυτά που θα ήθελε να ρωτήσει ο πολίτης από τη δική του σκοπιά.
Κοντολογίς να αμφισβητεί τους ισχυρισμούς του και να προσπαθεί να διεισδύσει σε αυτά που θέλει να αποκρύψει, ή να αλλοιώσει. Με διάθεση κριτικής- ακόμη και άδικης ή υπερβολικής, κατά τη νομολογία, ευρωπαϊκών και ελληνικών δικαστηρίων.
- διαβάστε τη συνέχεια του κειμένου που υπογράφει ο Γιώργος Λακόπουλος στο anoixtoparathyro ΕΔΩ
