Έβαλα το τραγούδι του Μίκη "Χαθήκανε τόσο νωρίς". Με συγκινεί πάντα. Έβλεπα τις εικόνες από τους ανιδιοτελείς μαχητές της Αριστεράς στα βουνά. Αυτούς και αυτές που ο Τάσος Λειβαδίτης ονόμασε "Χαμένη γενιά" όταν έγραφε το τραγούδι στο οποίο έβαλε την μουσική ο Μίκης. Και σκεφτόμουν με θλίψη την εικόνα σήμερα της Αριστεράς και όλου του προοδευτικού χώρου με βουλευτές που πάνε βόλτα τις έδρες τους. Με στελέχη που έχουν το μυαλό στην καριέρα και τα μάτια στην προσωπική ατζέντα. Με ορίζοντα μόνο για τα ψηφαλάκια.
Να γιατί μας κερδίζει η Δεξιά. Γιατί χάσαμε το ηθικό πλεονέκτημα. Το οποίο ΝΑΙ υπήρχε και είχε καταξιωθεί στην κοινωνία. Στην Εθνική Αντίσταση, στους Λαμπράκηδες, στην ΕΔΑ, στις συνεργασίες των Δημοκρατικών δυνάμεων, στον αντιδικτατορικό αγώνα, στο πάθος της γενιάς της Μεταπολίτευσης. Στα βουνά, στις φυλακές, στην εξορία, στα μεγάλα κινήματα της Μεταπολίτευσης, στην Αλλαγή του 1981.
Ακούστε το τραγούδι και θα καταλάβετε την φράση του Βάλτερ Μπένγιαμιν για την "Αριστερή μελαγχολία".
Θόδωρος Μαργαρίτης (fb)
