Τι λένε στο Μαξίμου και στη ΝΔ για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού μετά τις «επίσημες πρώτες» των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού; Παπαγαλίζουν την – πρωθύστερη αυτών – ατάκα του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι «η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού δεν μας αφορά», μας πληροφορούν οι δημοσιογραφικές πηγές. Μας αποκαλύπτουν, ωστόσο, ότι «πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες του Μαξίμου επικρατεί η στρατηγική τού διαίρει και βασίλευε, με στόχο τη συντήρηση του κατακερματισμού των δυνάμεων της αντιπολίτευσης και την παράλληλη συντήρηση του κυβερνώντος κόμματος στην θέση της μοναδικής αξιόπιστης κυβερνητική λύσης».
Ένα διαφωτιστικό παράδειγμα εφαρμογής της εν λόγω στρατηγικής του Μαξίμου (σ. σ: της στρατηγικής «διαίρει και βασίλευε») μας δίνει σε σχετικό άρθρο του στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, ο δημοσιογράφος Γρηγόρης Τζιοβάρας: «Συνεργάτες του Πρωθυπουργού παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στην αντιπολίτευση και όταν απαιτείται παρεμβαίνουν με στόχο, όπως λένε χαρακτηριστικά, «να αναδείξουν τις αντιφάσεις» των αντιπάλων τους και να πυροδοτήσουν τις μεταξύ τους αντιθέσεις. Έτσι, την ίδια ώρα που επικρίνουν τη διχαστική νοοτροπία και τις «γενικόλογες διακηρύξεις» του Αλέξη Τσίπρα για «αξιοπρεπή ζωή», παραλληλίζοντας με τα «ευχολόγια υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης», ψέγουν και τη «νευρικότητα του ΠαΣοΚ» που οδηγεί τη Χαριλάου Τρικούπη στην αντιπαράθεση με τις δημοσκοπικές εταιρείες και στη διατύπωση «γελοίων και ανυπόστατων ισχυρισμών περί “συμπαιγνίας” της κυβέρνησης με τον αρχηγό της ΕΛΑΣ».
Εντάξει, καλή η… στρατηγική δουλίτσα του Μαξίμου, αλλά δεν ψήνομαι ότι οι αντιθέσεις μεταξύ των όμορων κομμάτων του χώρου της κεντροαριστεράς οξύνονται από τα επικοινωνιακά φυτιλιάσματα των συνεργατών του Μητσοτάκη στο Μαξίμου. Η τακτική «διαίρει και βασίλευε» (divide et impera), αν και αποδίδεται στον Μακιαβέλλι, είναι εγκατεστημένη στο DNA των Ελλήνων από την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου (431–404 π.Χ.) και έκτοτε… βασιλεύει στην χώρα, εφαρμοζόμενη – ανεξαρτήτως πολιτισμικών εξελίξεων – σε όλα τα επίπεδα κοινωνικοπολιτικών οργανώσεων και λειτουργειών, από την κλασική ελληνική οικογένεια και τους φοιτητικούς συλλόγους ως τον συνδικαλισμό, την πολιτική και τα κόμματα…
Πέρα από το γεγονός ότι η τακτική του «διαίρει και βασίλευε» πρυτανεύει διαχρονικά στη χώρα όσον αφορά τη διαχείριση των κομμάτων – κυβερνητικών πόλων, μια απλή ερευνητική ματιά στην πολιτική ιστορία της μεταπολίτευσης αποκαλύπτει ότι η διαίρεση και οι προσχηματικές – επί της ουσίας, εξουσιαστικές – αντιθέσεις δέσποζαν στο χώρο των κομμάτων της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης. Και ακόμα πιο πολύ στο στενό κύκλο των κομμάτων της παραδοσιακής Αριστεράς. Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της συγκυριακής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υπό τον Αλέξη Τσίπρα και κυρίως μετά απ’ αυτήν, από το 2023 ως σήμερα.
Ένα χρονογραφικό αφήγημα, βασισμένο σε μαρτυρίες σχετικά αξιόπιστων στελεχών απ’ όλες τις συνιστώσες του κυβερνώντος – και του αντιπολιτευόμενου αργότερα ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ γι’ αυτή την περίοδο (2015 – 2023), περιγράφει τον Τσίπρα ως ιδανικό κι… ανάξιο διαχειριστή της τακτικής, αν όχι της στρατηγικής «διαίρει και βασίλευε», τόσο στη φάση της πρωθυπουργίας του, όσο και μετά, κατά τη διάρκεια της προεδρίας του μετά την πρώτη ήττα: «Τότε που, ενώ φαινομενικά κωλυσιεργούσε ισορροπώντας – λόγω υπερβολικής δημοκρατικότητας, έλεγαν οι καλοπροαίρετοι σύντροφοί του – την εφαρμογή της απόφασης αυτοδιάλυσης των συνιστωσών», αναφέρεται χαρακτηριστικά σε ένα σημείο του αφηγήματος, «στην πραγματικότητα ενίσχυε τις χωριστικές τάσεις μεταξύ των αριστερίστικων φραξιών, εφαρμόζοντας ιδανικά το ‘διαίρει και βασίλευε’»...
Κυρίως, βέβαια, τα ανείπωτα της παραίτησής του από την ηγεσία του κόμματος το ’23, και την αδιάψευστη, έως σήμερα, παρασκηνιακή συμβολή του στον κατακερματισμό, την διάλυση και τη ρευστοποίηση των δυνάμεων της «πρώτης φοράς Αριστεράς» που στεγάζονταν στον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, μάς θυμίζει το «αφήγημα». Την αρχική, επικοινωνιακού τύπου, “ηχηρή σιωπή” του και, πίσω απ’ αυτήν, τις δύο μοναδικές χλομές δημόσιες…φωτογραφικές «δηλώσεις» στήριξης του εκλεγμένου διαδόχου στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανου Κασσελάκη. Και ακολούθως, τις διάφορες – φημολογούμενες ή διασταυρωμένες – παρασκηνιακές «παρεμβάσεις» του, μέσω «ιμάντων μεταφοράς» του τελικού εναπομείναντος εσωκομματικού μηχανισμού του, της λεγόμενης «Προεδρικής Φρουράς». Όλες στο πλαίσιο της «στρατηγικής», ας την πούμε αυτή τη φορά, «διαίρει και βασίλευε»..
«Διαίρει έως κατακερματισμού και διάλυσης και ρευστοποίησης», όπως εν κατακλείδι αναφέρει το αφήγημα: «Προσμένοντας – αναπόφευκτα, λες – τους… χιλιάδες ρευστοποιημένους κεντροαριστερούς της «Πρώτης Φοράς», όπως και τους άλλους, τους επαγγελματίες του ΣΥΡΙΖΑ Φάμελλου και της Νέας Αριστεράς, να κινηθούν προς το νέο ιδιόκτητο δημιούργημά σου, σαν τα σκυλιά του Παβλόφ: γοητευμένοι από μια μουσειακή Κίρκη ονόματι ΕΛΑΣ στο brand name του νέου κόμματός σου και να βασιλεύσεις επ’ αυτών… ανενόχλητος». Κι αν σου κάτσει, και επί ημών!.. Γίνεται;
