Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφοι να αλλάζουν γραμμή και να υποστηρίζουν άλλα κόμματα ή πρόσωπα. Εδώ και δύο χρόνια ο πιο σφοδρός πολέμιος του Τσίπρα είναι η εφημερίδα Documento και προσωπικά ο εκδότης της, που ήταν ένθερμοι υποστηρικτές του μέχρι την αποχώρησή του το 2023.
O ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ γράφει στο Νews247:
Οι «πράκτορες» του Τσίπρα και οι «γραμμές» που αλλάζουν…
Η κατηγορία «πράκτορας ξένων δυνάμεων» δεν είναι καθόλου νέα στην ελληνική πολιτική σκηνή. Την έχουν υποστεί πολλά δημόσια πρόσωπα, ακόμα και πρωθυπουργοί.
Για παράδειγμα, ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ένας από τους υπόπτους για «πρακτορικές» σχέσεις με τις ΗΠΑ. Η αρχή έγινε το 1939 με το ερώτημα πώς η δικτατορία Μεταξά τον αποφυλάκισε και του επέτρεψε να φύγει.
Η συνέχεια δόθηκε στη δεκαετία του ’60, όταν ο Ανδρέας επέστρεψε στην Ελλάδα και ο δεξιός Τύπος τον κατέτασσε στους «πράκτορες» των Αμερικάνων.
Η κορύφωση ήρθε το 1967. Τότε, μετά από διαμαρτυρίες επιφανών Αμερικανών καθηγητών, η κυβέρνηση των ΗΠΑ παρενέβη και η χούντα των Αθηνών αποφυλάκισε τον Ανδρέα και του επέτρεψε να φύγει.
Η φιλολογία επανήλθε αμέσως μετά την πτώση της χούντας και την επιστροφή του στην Ελλάδα με δηλητηριώδη δημοσιεύματα και συνθήματα («μέθυσος και Αμερικανός»), που φώναζαν αφιονισμένοι της ΝΔ.
Αλλά όλα αυτά κατέρρευσαν στη συνέχεια με την πολυετή κυριαρχία του Ανδρέα στην ελληνική πολιτική ζωή.
Δεύτερο θύμα της πρακτορολογίας ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος το 1985 κατηγορήθηκε ως πράκτορας των ναζί.
Η εφημερίδα «Αυριανή» δημοσίευσε τότε μια φωτογραφία του μεταξύ δύο Γερμανών στρατιωτικών. Ο δημοσιογράφος Κ. Βαξεβάνης είχε αποκαλύψει πολλά χρόνια αργότερα ότι αυτή η φωτογραφία είχε χαλκευθεί από την Στάζι, τη μυστική υπηρεσία της Ανατολικής Γερμανίας.
Τα «πρακτοριλίκια» ήταν, φυσικά, συνήθη και στο χώρο της παραδοσιακής Αριστεράς. Κατά καιρούς «πράκτορες» βαφτίστηκαν από το ίδιο το κόμμα τους επιφανή στελέχη της (Νίκος Ζαχαριάδης, Νίκος Πλουμπίδης κ.ά.), αλλά «αποκαταστάθηκαν» πολλές δεκαετίες αργότερα.
Τα θυμηθήκαμε όλα αυτά με αφορμή μια «πρακτορική» υπόθεση των ημερών.
Η εφημερίδα «Documento» κατηγόρησε τον καθηγητή Νίκο Μαραντζίδη, συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα σαν πράκτορα αγγλικών υπηρεσιών, με στόχο την προώθηση της αντιρωσικής προπαγάνδας.
Ο καθηγητής απάντησε ότι πρόκειται για «άθλιο και παντελώς ανυπόστατο» δημοσίευμα και προανήγγειλε δικαστικές ενέργειες, για να αντιμετωπίσει τη συκοφαντία.
Τον Μαραντζίδη υπερασπίστηκαν στελέχη του κόμματος Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα (το κόμμα δεν εξέδωσε ανακοίνωση) και άλλα δημόσια πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ο ανώτατος δικαστικός και τέως πρόεδρος της Ανεξάρτητης Αρχής Διασφάλισης των Επικοινωνιών Χρήστος Ράμμος, ο οποίος έκανε λόγο για πολιτική και δημοσιογραφική «αθλιότητα και τοξικότητα».
Σε μια επίδειξη μικρομεγαλισμού, ο εκδότης της εφημερίδας Κ. Βαξεβάνης του επιτέθηκε, λέγοντας, μεταξύ άλλων, ότι «αν δεν ήταν το Documento θα βγαίνατε στη σύνταξη και δεν θα σας ήξερε κανένας».
Και τώρα ορισμένα συμπεράσματα:
1. Η πρακτορολογία καλά κρατεί εν έτει 2026.
2. Αν ένας πρώην και επίδοξος πρωθυπουργός, όπως ο Τσίπρας, έχει δίπλα του «πράκτορες» μπορεί να είναι και «ύποπτος» για εξυπηρέτηση «αντεθνικών» συμφερόντων.
3. Τα δημόσια πρόσωπα απαντούν δημόσια και πειστικά στις κατηγορίες που τους απευθύνονται και δεν καταφεύγουν στα δικαστήρια. Υπάρχει μια εξαίρεση: αν θεωρούν ότι αυτές οι κατηγορίες είναι πολύ βαριές και ακραία συκοφαντικές και το μέσο ενημέρωσης που τις χρησιμοποιεί δεν τις ανακαλέσει, η δικαστική οδός είναι αναγκαστική επιλογή.
4. Εχουμε ανάλογα παραδείγματα από το πρόσφατο παρελθόν, όταν υπήρξαν ψευδή δημοσιεύματα για σπίτια και βίλες του Τσίπρα. Άλλα ανεκλήθησαν και η υπόθεση έληξε και άλλα όχι, με αποτέλεσμα δημοσιογράφοι και μέσα ενημέρωσης να καταδικαστούν.
5. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφοι να αλλάζουν γραμμή και να υποστηρίζουν άλλα κόμματα ή πρόσωπα.
Εδώ και δύο χρόνια ο πιο σφοδρός πολέμιος του Τσίπρα είναι η εφημερίδα Documento και προσωπικά ο εκδότης της, που ήταν ένθερμοι υποστηρικτές του μέχρι την αποχώρησή του το 2023.
Πώς εξηγούνται όλα αυτά; Ίσως με τις ρήσεις που ακολουθούν:
ΥΓ1
Ο Τσίπρας στο νέο κόμμα του έχει δίπλα του μερικά πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ (χαμηλόβαθμα, πάντως), τα οποία στο παρελθόν είχαν μιλήσει έντονα επικριτικά (ακόμα και υβριστικά) σε βάρος του.
Δεν ξέρω τι είδους… πράκτορες είναι. Τους είχε φυτέψει τότε ο Τσίπρας στο ΠΑΣΟΚ; Ή είναι σήμερα φυτεμένοι ΠΑΣΟΚοι στη δική του ΕΛ.Α.Σ;
Που θα πάει, θα το ανακαλύψουμε…
ΥΓ2
Μεταξύ 1974 και 1977 υπήρχε σφοδρή σύγκρουση μεταξύ του αρχηγού του τότε κόμματος «Ένωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις» Γεωργίου Μαύρου και του Ανδρέα Παπανδρέου, που είχε ιδρύσει το ΠΑΣΟΚ.
Ο Μαύρος κατηγορούσε τότε τον Ανδρέα ότι χρησιμοποιεί στην πολιτική αντιπαράθεση «μεθόδους της (αμερικανικής) λεωφόρου Μάντισον»!
Το 1981 ο κεντρώος Μαύρος ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ!
Η συνέχεια επί των… ψηφοδελτίων.
Για παράδειγμα, ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ένας από τους υπόπτους για «πρακτορικές» σχέσεις με τις ΗΠΑ. Η αρχή έγινε το 1939 με το ερώτημα πώς η δικτατορία Μεταξά τον αποφυλάκισε και του επέτρεψε να φύγει.
Η συνέχεια δόθηκε στη δεκαετία του ’60, όταν ο Ανδρέας επέστρεψε στην Ελλάδα και ο δεξιός Τύπος τον κατέτασσε στους «πράκτορες» των Αμερικάνων.
Η κορύφωση ήρθε το 1967. Τότε, μετά από διαμαρτυρίες επιφανών Αμερικανών καθηγητών, η κυβέρνηση των ΗΠΑ παρενέβη και η χούντα των Αθηνών αποφυλάκισε τον Ανδρέα και του επέτρεψε να φύγει.
Η φιλολογία επανήλθε αμέσως μετά την πτώση της χούντας και την επιστροφή του στην Ελλάδα με δηλητηριώδη δημοσιεύματα και συνθήματα («μέθυσος και Αμερικανός»), που φώναζαν αφιονισμένοι της ΝΔ.
Αλλά όλα αυτά κατέρρευσαν στη συνέχεια με την πολυετή κυριαρχία του Ανδρέα στην ελληνική πολιτική ζωή.
Δεύτερο θύμα της πρακτορολογίας ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος το 1985 κατηγορήθηκε ως πράκτορας των ναζί.
Η εφημερίδα «Αυριανή» δημοσίευσε τότε μια φωτογραφία του μεταξύ δύο Γερμανών στρατιωτικών. Ο δημοσιογράφος Κ. Βαξεβάνης είχε αποκαλύψει πολλά χρόνια αργότερα ότι αυτή η φωτογραφία είχε χαλκευθεί από την Στάζι, τη μυστική υπηρεσία της Ανατολικής Γερμανίας.
Τα «πρακτοριλίκια» ήταν, φυσικά, συνήθη και στο χώρο της παραδοσιακής Αριστεράς. Κατά καιρούς «πράκτορες» βαφτίστηκαν από το ίδιο το κόμμα τους επιφανή στελέχη της (Νίκος Ζαχαριάδης, Νίκος Πλουμπίδης κ.ά.), αλλά «αποκαταστάθηκαν» πολλές δεκαετίες αργότερα.
Τα θυμηθήκαμε όλα αυτά με αφορμή μια «πρακτορική» υπόθεση των ημερών.
Η εφημερίδα «Documento» κατηγόρησε τον καθηγητή Νίκο Μαραντζίδη, συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα σαν πράκτορα αγγλικών υπηρεσιών, με στόχο την προώθηση της αντιρωσικής προπαγάνδας.
Ο καθηγητής απάντησε ότι πρόκειται για «άθλιο και παντελώς ανυπόστατο» δημοσίευμα και προανήγγειλε δικαστικές ενέργειες, για να αντιμετωπίσει τη συκοφαντία.
Τον Μαραντζίδη υπερασπίστηκαν στελέχη του κόμματος Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα (το κόμμα δεν εξέδωσε ανακοίνωση) και άλλα δημόσια πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ο ανώτατος δικαστικός και τέως πρόεδρος της Ανεξάρτητης Αρχής Διασφάλισης των Επικοινωνιών Χρήστος Ράμμος, ο οποίος έκανε λόγο για πολιτική και δημοσιογραφική «αθλιότητα και τοξικότητα».
Σε μια επίδειξη μικρομεγαλισμού, ο εκδότης της εφημερίδας Κ. Βαξεβάνης του επιτέθηκε, λέγοντας, μεταξύ άλλων, ότι «αν δεν ήταν το Documento θα βγαίνατε στη σύνταξη και δεν θα σας ήξερε κανένας».
Και τώρα ορισμένα συμπεράσματα:
1. Η πρακτορολογία καλά κρατεί εν έτει 2026.
2. Αν ένας πρώην και επίδοξος πρωθυπουργός, όπως ο Τσίπρας, έχει δίπλα του «πράκτορες» μπορεί να είναι και «ύποπτος» για εξυπηρέτηση «αντεθνικών» συμφερόντων.
3. Τα δημόσια πρόσωπα απαντούν δημόσια και πειστικά στις κατηγορίες που τους απευθύνονται και δεν καταφεύγουν στα δικαστήρια. Υπάρχει μια εξαίρεση: αν θεωρούν ότι αυτές οι κατηγορίες είναι πολύ βαριές και ακραία συκοφαντικές και το μέσο ενημέρωσης που τις χρησιμοποιεί δεν τις ανακαλέσει, η δικαστική οδός είναι αναγκαστική επιλογή.
4. Εχουμε ανάλογα παραδείγματα από το πρόσφατο παρελθόν, όταν υπήρξαν ψευδή δημοσιεύματα για σπίτια και βίλες του Τσίπρα. Άλλα ανεκλήθησαν και η υπόθεση έληξε και άλλα όχι, με αποτέλεσμα δημοσιογράφοι και μέσα ενημέρωσης να καταδικαστούν.
5. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφοι να αλλάζουν γραμμή και να υποστηρίζουν άλλα κόμματα ή πρόσωπα.
Εδώ και δύο χρόνια ο πιο σφοδρός πολέμιος του Τσίπρα είναι η εφημερίδα Documento και προσωπικά ο εκδότης της, που ήταν ένθερμοι υποστηρικτές του μέχρι την αποχώρησή του το 2023.
Πώς εξηγούνται όλα αυτά; Ίσως με τις ρήσεις που ακολουθούν:
- «Η δημοσιογραφία επιβεβαιώνει την ύπαρξή της στηριζόμενη στη μεγάλη δαρβινική αρχή της Επιβίωσης του Χυδαιοτέρου» (Όσκαρ Ουάιλντ, Ιρλανδός συγγραφέας)
- Η δεύτερη: «Αν ζητάς δίκαιη αντιμετώπιση, δεν πρέπει να ασχοληθείς με την πολιτική, αλλά ούτε και με τη δημοσιογραφία» (Τζον Μέιτζορ, πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας)
ΥΓ1
Ο Τσίπρας στο νέο κόμμα του έχει δίπλα του μερικά πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ (χαμηλόβαθμα, πάντως), τα οποία στο παρελθόν είχαν μιλήσει έντονα επικριτικά (ακόμα και υβριστικά) σε βάρος του.
Δεν ξέρω τι είδους… πράκτορες είναι. Τους είχε φυτέψει τότε ο Τσίπρας στο ΠΑΣΟΚ; Ή είναι σήμερα φυτεμένοι ΠΑΣΟΚοι στη δική του ΕΛ.Α.Σ;
Που θα πάει, θα το ανακαλύψουμε…
ΥΓ2
Μεταξύ 1974 και 1977 υπήρχε σφοδρή σύγκρουση μεταξύ του αρχηγού του τότε κόμματος «Ένωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις» Γεωργίου Μαύρου και του Ανδρέα Παπανδρέου, που είχε ιδρύσει το ΠΑΣΟΚ.
Ο Μαύρος κατηγορούσε τότε τον Ανδρέα ότι χρησιμοποιεί στην πολιτική αντιπαράθεση «μεθόδους της (αμερικανικής) λεωφόρου Μάντισον»!
Το 1981 ο κεντρώος Μαύρος ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ!
Η συνέχεια επί των… ψηφοδελτίων.
