Από την εφημερίδα «Τα Νέα» έφυγα το 2012. Ή, καλύτερα, δεν έφυγα, αλλά «με έφυγαν» μαζί με πολλούς άλλους και άλλες συναδέλφους, όταν άλλαξε ο διευθυντής στα «Νέα» και η εφημερίδα έκανε στροφή προς τα δεξιά, με επικεφαλής τον Χρήστο Μεμή.
Ήταν σοκ. Ο Μεμής με προειδοποίησε: «Φύγε τώρα, γιατί τώρα θα πάρεις αποζημίωση. Μετά δεν θα μπορούμε ούτε αυτό». Ήταν η εποχή της κατάρρευσης. Η αποζημίωση, υποτίθεται, είναι ένα κονδύλι ασφαλείας ή η βάση μιας επένδυσης για να ανασάνεις λίγο. Εμένα μου την έδιναν τμηματικά, ανά δίμηνο, για λίγα δίμηνα. Ήταν ένα δράμα συνολικά. Εκείνη την περίοδο είχα φάει και πολύ άσχημο μπούλινγκ. Έλεγα στη σύσκεψη: «Αν δεν θέλετε το “Βιβλιοδρόμιο”, κλείστε το. Δεν με νοιάζει. Είμαι δημοσιογράφος. Ζητήστε μου συνεντεύξεις, ρεπορτάζ, ό,τι θέλετε».
Δεν είχα καμία προσκόλληση σε καρέκλα ή τίτλο. Όμως το κλίμα ήταν ξεκάθαρο: το καράβι πήγαινε αλλού. Όσοι ήθελαν να μείνουν, έπρεπε να είναι αρεστοί και υποτακτικοί. Θυμάμαι μια σύσκεψη. Παρουσιάζω την ύλη του «Βιβλιοδρομίου» και λέω: «Έχουμε μια συνέντευξη του Ουμπέρτο Έκο». Σιωπή. Κανείς δεν μιλούσε. Ήταν καθαρό ότι προσπαθούσαν να μου σπάσουν το ηθικό. Η συνέντευξη μπήκε τελικά, αλλά το μήνυμα είχε δοθεί.
Το χειρότερο ήταν η συνέλευση των εργαζόμενων. Ειπώθηκε ανοιχτά από τους αρχισυντάκτες ότι «αν δεν φύγουν κάποιοι παλιοί, οι υπόλοιποι δεν θα πάρουν αυξήσεις». Και με σταματούσαν συνάδελφοι στους διαδρόμους και μου έλεγαν: «Πότε θα φύγεις, ρε Μικέλα, για να πάρουμε αύξηση;».
Αυτό ήταν βία. Καθαρή βία. Ψυχολογική. Πήγα στον δικηγόρο μου. Μου είπε: «Τι κάθεσαι σε έναν χώρο όπου σε έχουν βάλει όλοι στο στόχαστρο;»...
- απόσπασμα από τη συνέντευξη της Μικέλας Χαρτουλάρη στη LiFO (ολόκληρο ΕΔΩ)
