«Σ’ ευχαριστώ, ω εταιρεία / εν αφθονία μου παρέχεις / στέγη, τροφή, και προστασία», τραγουδούσε το 1971 ο... αριστερούτσικος, ακόμα τότε, Διονύσης Σαββόπουλος (στον περίφημο «Μπάλο» του), αυτοσαρκαζόμενος για την εγκατάλειψη του άναρχου κι αδέσποτου νεανικού τρόπου ζωής του και την οριστική επαγγελματική του ένταξη στο καπιταλιστικό σύστημα εργασίας με ένα πλουσιοπάροχο, φαντάζομαι, συμβόλαιο στη δισκογραφική εταιρία «Λύρα». Σήμερα, 57 χρόνια μετά, οι στίχοι αυτοί, το ουσιώδες περιεχόμενό τους με την αξιολογική σειρά που τίθεται στον εν λόγω στίχο του Σαββόπουλου, («Στέγη – τροφή – προστασία» ) είναι το πολυπόθητο ζητούμενο για εκατομμύρια Ευρωπαίων εργαζομένων. Ένα απεγνωσμένο αίτημα ζωής που μοιάζει ουτοπικό όχι μόνο ως στίχοι τραγουδιού, αλλά ακόμα και ως... προσευχή.
Η στέγη ή στέγαση (η έλλειψη οικονομικά προσιτής στέγης για την μέση αστική οικογένεια) αποτελεί τεράστιο πρόβλημα στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ, σ’ ολόκληρη την ήπειρο, με δραματικές κοινωνικές και ανησυχητικές πολιτικές συνέπειες. Η παραίτηση και η προσφυγή σε πρόωρες εκλογές του τελευταίου των Ευρωπαίων συνεπών σοσιαλιστών, του πρωθυπουργού της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ, ας πούμε, εξαιτίας των γιγάντιων λαϊκών κινητοποιήσεων για φθηνή στέγη, προκαλεί ήδη ένα ντόμινο πιθανοτήτων ανατροπής της υφιστάμενης πολιτικής ισορροπίας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
Το χειρότερο είναι ότι μια ήττα του Πέδρο Σάντσεθ στις πρόωρες εκλογές της Ισπανίας μπορεί να αποσταθεροποιήσει την ΕΕ, θέτοντας τους Σοσιαλιστές και τους Δημοκράτες σε μειονεκτική θέση στις Βρυξέλλες και ωθώντας τους σε μια πιο αντιπαραθετική στάση. Και αυτό γιατί, μέχρι σήμερα, ο Σάντσεθ – ο μόνος ηγέτης που ήταν ευθυγραμμισμένος με τους Σοσιαλιστές και κυβερνούσε αυτή τη μεγάλη χώρα της ΕΕ – παρείχε ένα κεντροαριστερό αντίβαρο στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, το οποίο κυριαρχείται σε μεγάλο βαθμό από την κεντροδεξιά. Και καθώς, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, στις επερχόμενες εκλογές η χώρα θα ψηφίσει μια κυβέρνηση με επικεφαλής το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα, αν αυτό συμβεί το «σοσιαλιστικό αντίβαρο Σάντσεθ» θα καταρρεύσει, οι πολιτικές ισορροπίες θα ανατραπούν...
Στην Ελλάδα τώρα, ενώ είναι κοινός κοινωνικός και... δημοσκοπικός τόπος ότι η στέγη ή στέγαση (η έλλειψη οικονομικά προσιτής στέγης για την μέση ελληνική οικογένεια) και η «τροφή», τα τρόφιμα (η έλλειψη οικονομικά προσιτών ειδών διατροφής – και πρώτης ανάγκης εν γένει – για την μέση ελληνική οικογένεια) συναποτελούν τα δυο κορυφαία προβλήματα που στοιχειώνουν την ελληνική κοινωνία, ο πρωθυπουργός της χώρας και πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης σφυρίζει αδιάφορα... ιδέες για «δημιουργία ενός νέου είδους προϊόντος στον ιδιωτικό τομέα που θα είναι ένα προϊόν “χτίσιμο για ενοικίαση – build to rent”, με θέσπιση πολιτικών συμφωνιών που θα παρέχουν κίνητρα (σ. σ: κίνητρα για κυβερνητικές μπίζνες προφανώς, τα γνωστά Μητσοτακέικα bonus σε μεγαλοεργολάβους – εταίρους του ίσως;) για μεγαλύτερο ύψος στα κτίριά μας∙ γιατί... αυτή είναι μια πυκνοκατοικημένη πόλη, δεν έχουμε χώρο»!..
Περιέργως, ενθαρρυντική για την κεντροαριστερά ήταν αυτή τη φορά, η «πληρωμένη απάντηση» του αρχηγού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Ανδρουλάκη, στα... build to rent σφυρίγματα Μητσοτάκη: «Το στεγαστικό δεν λύνεται με αστικές χαράδρες και μπόνους ορόφων», τον ξεφώνισε, χαρακτηρίζοντας την πρωθυπουργική πρόταση για την παροχή μπόνους δύο ή τριών επιπλέον ορόφων ως «μια επιλογή που κινδυνεύει να μετατρέψει το στεγαστικό πρόβλημα σε «μπίζνα για τους εργολάβους». Και αντιπρότεινε την επιτάχυνση των σχεδίων πόλης και την οριζόντια ανάπτυξη των αστικών περιοχών»...
Οφείλουμε να σημειώσουμε, τέλος, ότι ο Αλέξης Τσίπρας του Ε.ΛΑ.Σ. είχε προηγηθεί και των δυό με εκείνο το αναρτημένο στα κοινωνικά δίκτυα βίντεο, μέσω του οποίου υποσχόταν την εφαρμογή δέσμης 5 μέτρων «για να δοθεί λύση στο εκρηκτικό πρόβλημα της κατοικίας στη χώρα μας», όταν έλθει εν τη βασιλεία του: μέτρα... Μαμντανικά, μα ελαφρώς ουτοπικά όσον αφορά την πιθανότητα εφαρμογής τους στο πλαίσιο των συστημικών δομών Δικαίου της ΕΕ, όπως «η ίδρυση μη κερδοσκοπικού δημόσιου φορέα διαχείρισης στεγαστικών δανείων, αλλά και της δημόσιας ακίνητης περιουσίας με (σ. σ: κοινωνικά δίκαιο, ασφαλώς) στόχο, τα ακίνητα που σήμερα μένουν κλειστά, ανενεργά, να μπορούν να μετατραπούν σε κοινωνική κατοικία, προσιτή στέγη για όλους, ιδιαίτερα για τους νέους», ο «πολύ υψηλός φόρος για μεταβίβαση ακίνητης περιουσίας προς εταιρείες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης» και «ο έλεγχος και περιορισμός του Airbnb, ιδιαίτερα σε περιοχές υψηλής ζήτησης κατοικίας»...
Κατά τα λοιπά, όπως έγραφε προ ημερών ο αρθρογράφος Αντώνης Καρακούσης στην εφημερίδα Το Βήμα, «Ο κόσμος παραμένει κατακερματισμένος και εγκλωβισμένος στους παραλογισμούς του Ντόναλντ Τραμπ, οι δύο μείζονες πολεμικές συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή διατηρούνται ενεργές και η διεθνής οικονομία ορίζεται από τις συνέπειες αυτών....».
Εν κατακλείδι, «Στέγη, τροφή και προστασία – τουτέστιν ασφάλεια», είναι το πολυπόθητο ζητούμενο για εκατομμύρια Ευρωπαίων εργαζομένων. Ένα απεγνωσμένο αίτημα ζωής που μοιάζει ουτοπικό όχι μόνο ως στίχος τραγουδιού, αλλά ακόμα και σαν παγκόσμια προσευχή...
