Ο παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος είχε θεμέλιο το άσπρο και to μαύρο. Σε αυτό το (μη) χρώμα στηρίχθηκε η επιτυχία του, πρώτα στις αίθουσες και ύστερα στις τηλεοράσεις όπου μεσουρανεί έως σήμερα και θα μεσουρανεί για πολύ ακόμα. Ασπρόμαυρες ήταν σπουδαίες κωμωδίες, κοινωνικές ταινίες και δράματα. Ασπρόμαυρες τις βλέπαμε μια, δυο, πολλές φορές, ώσπου ήρθε η τεχνολογία να τις επιχρωματίσει για να τις κάνει, υποτίθεται, μοντέρνες και ομορφότερες. Αλλά τις κατέστρεψε αισθητικά. Το «Η δε γυνή να φοβήτε τον άνδρα» ήταν ένα αριστούργημα στην ασπρόμαυρη εκδοχή του και έγινε σαν γκουρμέ φασολάδα ως έγχρωμη. Μάλιστα, όπως έχουν δηλώσει συντελεστές της ταινίας (ανάμεσά τους και η πρωταγωνίστριά της Μάρω Κοντού) τα χρώματα που δόθηκαν σε ρούχα, πράγματα, κτίρια δεν είχαν καμία σχέση με τα πραγματικά. Έφτασαν ακόμα και να δώσουν, οι αδαείς, κίτρινο χρώμα σε ταξί που «έπαιξε» στη σεκάνς του γάμου, ενώ το 1965, που προβλήθηκε η ταινία, τα αθηναϊκά ταξί ήταν γκρίζα.
Το βράδυ της Κυριακής προβλήθηκε στο Mega «Ο κύριος πτέραρχος», παραγωγή του 1973. Επιχρωματισμένος και αυτός. Μια κινηματογραφική γκουρμεδίστικη αηδία! Ψυχρά, ψεύτικα, χρώματα, κοκάλινα, λεία πρόσωπα και μια αταίριαστη δήθεν λάμψη. Μια ακόμα πειραγμένη παλιά ελληνική ταινία που είναι σαν να ξύπνησαν ένα πρωί οι ασπριτζήδες και πήγαν να βάψουν τον Παρθενώνα. Με τις βούρτσες.
Το βράδυ της Κυριακής προβλήθηκε στο Mega «Ο κύριος πτέραρχος», παραγωγή του 1973. Επιχρωματισμένος και αυτός. Μια κινηματογραφική γκουρμεδίστικη αηδία! Ψυχρά, ψεύτικα, χρώματα, κοκάλινα, λεία πρόσωπα και μια αταίριαστη δήθεν λάμψη. Μια ακόμα πειραγμένη παλιά ελληνική ταινία που είναι σαν να ξύπνησαν ένα πρωί οι ασπριτζήδες και πήγαν να βάψουν τον Παρθενώνα. Με τις βούρτσες.
- από το Harddog
