«Μπα, δουλεύω και εδώ;»
Πολλοί δημοσιογράφοι –οι περισσότεροι ίσως– δεν έχουν μία δουλειά. Διατηρούν τη βασική και πιθανόν κάποια δεύτερη, συχνά με επιμίσθιο που συμπληρώνει το συχνά χαμηλό εισόδημα. Λόγου χάρη μια στην τηλεόραση και μία στο ραδιόφωνο, μία σε εφημερίδα και μία ρεπόρτερ με περιοδικές εμφανίσεις σε ραδιοφωνικές εκπομπές. Βέβαια, μπορεί ο δημοσιογράφος να έχει και δύο δουλειές με αμοιβές πλήρους απασχόλησης, αλλά αυτό δεν είναι συχνό και, σίγουρα δεν είναι για τους πολλούς.
Αντίθετα, στο μακρινό παρελθόν υπήρχαν δημοσιογράφοι που εργάζονταν ταυτόχρονα σε δυο ημερήσιες πολιτικές εφημερίδες ακόμα και όταν αυτές ανήκαν σε διαφορετικούς εκδοτικούς οργανισμούς. Ο Δημήτρης Κουμπιάς σε μία από τις συχνές αναδρομές του, μέσω της ιστοσελίδας του (Συντάκτης Ύλης) στο δημοσιογραφικό παρελθόν τής χώρας, μας θύμισε ότι υπήρχαν παλιά διπλοθεσίτες συντάκτες. Έγραψε παρενθετικά στην τελευταία ανάρτησή του ότι η Συλλογική Σύμβαση του 1965 απαγόρευσε την ταυτόχρονη εργασία «σε δυο πρωινές ή δυο απογευματινές, αλλά επέτρεπε σε μια πρωινή και μια απογευματινή».
Άλλη ενδιαφέρουσα πληροφορία που δίνει ο αρθρογράφος στην ίδια ανάρτησή του, είναι για τα δημοσιογραφικά άτυπα τραστ που οργάνωναν οι ρεπόρτερ σχεδόν σε όλους τους τομείς. Γράφει σχετικά:
«Τραστ είχαν δημιουργήσει οι διαπιστευμένοι ρεπόρτερ σε διάφορους τομείς (υπουργεία, δικαστηριακό, αστυνομικό), αποφεύγοντας τον ανταγωνισμό. Έτσι κανείς δεν είχε "αποκλειστικό" αλλά και κανείς δεν "έχανε" την είδηση. Όλοι έγραφαν τα ίδια, διασφαλίζοντας ότι δεν θα εκτεθούν στους διευθυντές τους, αν κάποιος άλλος έβγαζε κάτι που οι ίδιοι δεν είχαν. Και έκαναν τη ζωή τους πιο εύκολη».
Ένα από τα ισχυρότερα τραστ, θα συμπληρώσουμε εμείς, ήταν του πειραϊκού/ναυτιλιακού ρεπορτάζ που, φυσικά, είχε έδρα τον Πειραιά και βάση το γραφείο μεγάλου ρεπόρτερ γύρω από τον οποίο συσπειρώνονταν σπουδαίοι δημοσιογράφοι της εποχής και του πειραϊκού χώρου.
Κλείνοντας με την αναφορά στις δημοσιογραφικές «πολυθεσίες» θυμόμαστε κάτι που διηγούνταν παλιοί δημοσιογράφοι και το οποίο ακούγεται σαν ανέκδοτο –αλλά μπορεί και να μην ήταν τέτοιο ή, ακόμα, να αποτελούσε συναδελφική «κακία».
Ένα από τα ισχυρότερα τραστ, θα συμπληρώσουμε εμείς, ήταν του πειραϊκού/ναυτιλιακού ρεπορτάζ που, φυσικά, είχε έδρα τον Πειραιά και βάση το γραφείο μεγάλου ρεπόρτερ γύρω από τον οποίο συσπειρώνονταν σπουδαίοι δημοσιογράφοι της εποχής και του πειραϊκού χώρου.
Κλείνοντας με την αναφορά στις δημοσιογραφικές «πολυθεσίες» θυμόμαστε κάτι που διηγούνταν παλιοί δημοσιογράφοι και το οποίο ακούγεται σαν ανέκδοτο –αλλά μπορεί και να μην ήταν τέτοιο ή, ακόμα, να αποτελούσε συναδελφική «κακία».
Ένας από τους πολυγραφότερους ρεπόρτερ της εποχής βρισκόταν στα γραφεία εντύπου (περιοδικού, ίσως) και συνομιλούσε με συνάδελφο, όταν τον πλησίασε η κοπέλα του λογιστηρίου και του έδωσε το φακελάκι της μισθοδοσίας. «Τα λεφτά σας», του είπε. «Μπα, δουλεύω και εδώ;» αποκρίθηκε με ερώτηση ο, εκλεκτός κατά τα άλλα, δημοσιογράφος. Το έλεγε σοβαρά ή αστεία; Εκείνοι που το διηγούνταν δεν έπαιρναν όρκο.
- από το Harddog
- από το Harddog
