Ορθώς έπραξε η κ. Στρατινάκη. Παραιτήθηκε από τη θέση της μέχρι να διαλευκανθεί πλήρως το σκάνδαλο της ΓΣΕΕ. Υπερασπιστική γραμμή; Τις πολιτικές αποφάσεις για τα επίμαχα ζητήματα λάμβαναν οι προϊστάμενοί της, δηλαδή οι αρμόδιοι υπουργοί Εργασίας. Σε θέση άμυνας το καθεστώς Μητσοτάκη, που για ακόμα μία φορά διαπιστώνει ότι η διαχείριση εθνικού και κοινοτικού χρήματος έχει τόσες τρύπες όσες και ένα σουρωτήρι. Ορθώς έπραξε ο δημοσιογράφος Γιώργος Κακούσης που δήλωσε ότι είναι σε αναστολή η δημοσιογραφική ιδιότητά του μέχρι να ξεκαθαρίσει η υπόθεση και είπε ότι όλες οι συναλλαγές του είναι καθαρές. Αποχώρησε από το δημόσιο ραδιόφωνο και τη δημόσια τηλεόραση.
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος πράττει σωστά που δεν παραιτείται; Πράττει σωστά που επικαλείται τα συνήθη επιχειρήματα πολιτικών που έχουν περιέλθει σε δύσκολη θέση, δηλαδή μιλάει για συκοφαντίες και για σκευωρία; Μπορεί να ισχύει είτε το ένα είτε το άλλο είτε και τα δύο. Πρέπει όμως να δώσει στοιχεία που θα τον δικαιώσουν και όχι αμήχανες κορόνες. Είναι το κεντρικό πρόσωπο της συγκεκριμένης δυσώδους ιστορίας, είναι επικεφαλής της ΓΣΕΕ για είκοσι χρόνια, ξέρει τα κόλπα της πολιτικής και του συνδικαλισμού, είναι τουλάχιστον ύποπτος, φυσικά και ισχύει γι’ αυτόν όπως για όλους τους υπόλοιπους το τεκμήριο της αθωότητας, οφείλει όμως και για τυπικούς και για ουσιαστικούς λόγους να αποχωρήσει αυτοθέλητα και να οργανώσει την άμυνά του χωρίς τα προνόμια που του δίνει το πόστο του προέδρου της ΓΣΕΕ.
Στην περίπτωσή του η παραίτηση δεν συνιστά ομολογία ενοχής, αλλά είναι πράξη με ηθικό περιεχόμενο. Διαφορετικά είναι ευάλωτος στην υποψία ότι προσπαθεί να διασωθεί με κάθε τρόπο, ακόμα και με μέσα που δεν ταιριάζουν στον θεσμικό ρόλο που υπηρετεί. Για τον κ. Παναγόπουλο που διεγράφη από το ΠΑΣΟΚ έχει σημασία, και μάλιστα μεγάλη, η έκβαση αυτής της ιστορίας, έχει σημασία όμως και το όνομα που θα αφήσει, αυτό που λέμε υστεροφημία. Στο πεδίο αυτό οι επιδόσεις του δεν είναι καθόλου καλές. Οχι μόνο εξαιτίας του σκανδάλου, αλλά εξαιτίας των επιλογών του όλη την προηγούμενη περίοδο και κυρίως στη φάση των μνημονίων, όπου οι αποφάσεις του κάθε άλλο παρά συμβατές ήταν με την ατμόσφαιρα που υπήρχε στην κοινωνία και ειδικότερα στα αδύναμα στρώματα τα οποία υποτίθεται πως εκπροσωπούσε. Οι αντίπαλοί του στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι πολλοί, κάποιοι προέρχονται από τον πολιτικό χώρο στον οποίον ανήκει κι αυτός. Εχουν βγει στα κεραμίδια, και με το δίκιο τους. Μιλούν για συνδικαλιστική γραφειοκρατία -η πιο ήπια κριτική- και για συνδικαλιστική μαφία - η πιο σκληρή κριτική. Αγκαλιάζοντας σφιχτά την καρέκλα του προέδρου της ΓΣΕΕ και αρνούμενος να την αφήσει τους δίνει επιχειρήματα.
Τάσος Παππάς
