Δημοσιογράφος 1, την Τρίτη στο ραδιόφωνο: «Σήμερα στην εκπομπή είμαι με τον ΕΠΑΝΑΚΑΜΨΑ…»
Δημοσιογράφος 2, τον οποίο για χρόνια ακούω να λέει βραδινές ώρες, επίσης στο ραδιόφωνο: «Βλέποντας τον ΑΠΟΛΛΩΝ, πιστεύω ότι…» κ.λπ. Ουδείς του έχει μιλήσει για αιτιατικές και τρίτη κλίση.
Δημοσιογράφος 3, επί σειρά ετών σε μεσημεριανό (πολιτικό) μαγκαζίνο, επαναλαμβάνει: επΕτρεψέ μου να σου πω.
Δημοσιογράφος 4, μαρτυρία στο fb από την (όχι μόνο φεϊσμπουκική) φίλη Ζωή Ρηγοπούλου: «Προ ολίγου στο ραδιόφωνο του ALPHA: "αναξιοπαθούντες οικογένειες"» (φυσικά η Ζωή δεν είναι συνάδελφος αλλά τα ελληνικά της είναι επιπέδου Φιλοσοφικής – της παλιάς Φιλοσοφικής, της καλής).
Συνάδελφος 5, χθες, Πέμπτη, στο βραδινό δελτίο του τηλεοπτικού Σκάι που αναμεταδίδεται και ραδιοφωνικά: «Οι μετανάστες προσπαθούν να μετακινηθούν προς την Ειδομενή» (προσέξτε τον τονισμό).
Μήπως χρειάζονται επειγόντως σεμινάρια; Όχι στη νέα τεχνολογία, αλλά στην παλιά αξεπέραστη Τέχνη: τη γλώσσα. Για τα στοιχειώδη μόνο. Και, κυρίως, τα απολύτως χρειώδη για να συνεχίζουμε αξιοπρεπώς το επάγγελμα.
** Δημοσιεύτηκε στο Harddog στις 11 Σεπτεμβρίου 2015. Επειδή πολλά (ή τίποτα) δεν έχουν αλλάξει από τότε. το αναδημοσιεύουμε σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα για την Ελληνική Γλώσσα. Ας τη γιορτάσουμε επισημαίνοντας τα λάθη μας. Για να μην την ξανακάνουμε –όσο γίνεται δηλαδή...
