Δεν έχει ανάγκη βέβαια από καμιά υπεράσπιση ο Ιάσονας Αποστολόπουλος. Είναι αυτό που κάνει για τις ζωές των άλλων, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Εμείς έχουμε ανάγκη από υπεράσπιση, που ανεχόμαστε να διαχειρίζεται ζωές, να κηρύσσει θάνατο, να επικηρύσσει ανθρώπους ο ανατριχιαστικός νεκροπομπός που ο Μητσοτάκης όπλισε με εξουσίες για να διαφεντεύει τις ζωές μας. Και τις ζωές των παιδιών μας. Και να κορυβαντιά πάνω από το σώμα της έρμης της Ελλάδας, που δήθεν υπερασπίζεται, δήθεν λατρεύει, δήθεν είναι έτοιμος να θυσιαστεί γι’ αυτήν, αλλά την κακοποιεί καθημερινά με τον λόγο και την πράξη του, με τη χυδαιότητα και τις τσιρίδες του, με την πολιτική κατάπτωση που το σώμα και το πνεύμα του -αν υπάρχει κάτι τέτοιο- παράγει.
Για τον Αδωνι ο λόγος, όπως καταλάβατε, που γαυγίζει στον διασώστη ότι θέλει «να σκοτώσει την ίδια την Ελλάδα» και «υπερασπίζεται τα συμφέροντα της Τουρκίας». Τη δική του Ελλάδα, εννοεί - του μίσους, του θανάτου, του ρατσισμού, του καθημερινού φασισμού. Την Ελλάδα που προχτές κήρυξε εχθρούς όσους πήραν το όπλο για να πολεμήσουν τους ναζί κατακτητές, χτες όσους ερωτεύτηκαν την ελευθερία και κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο, σήμερα όσους πεινούν και διψούν τη δικαιοσύνη. Οσους πιστεύουν ότι καμιά πατρίδα δεν έχει το δικαίωμα να δολοφονεί αθώους με οποιοδήποτε πρόσχημα. Οσους θεωρούν έγκλημα την Πύλο, τα Τέμπη, το Φαρμακονήσι, τη Χίο και στοιχειώνει τις συνειδήσεις τους το μπάζωμα που έχει γίνει κανονικότητα και το ψέμα που θέλει να γίνει αλήθεια.
Και διδάσκει πατρίδα στον Ιάσονα και σε όλους μας ο καμποτίνος που είχε κάνει τον φασισμό σημαία, τον Μεταξά σημαιοφόρο, τον αντισημιτισμό στερεότυπο, τον μπαμπά Πλεύρη χορηγό της νεανικής του αυτοϊκανοποίησης και τον γιο Πλεύρη συμμαχητή και συνοδοιπόρο της ώριμης πατριδοκαπηλίας του. Και μόλις ο Σαμαράς του άνοιξε την πόρτα για τα μεγαλεία της εξουσίας, έγλειψε εκεί που έφτυνε, φόρεσε τη μουτσούνα του δημοκράτη -του νεοδημοκράτη πιο σωστά- και ζήτησε γονυκλινής συγγνώμη από την εβραϊκή κοινότητα, για να περάσει στη νέα φάση της ζωής του. Του διώκτη των εργαζομένων -εγώ κάνω τις απολύσεις, όχι η τρόικα-, του ειδικού στα αδιευκρίνιστα, του δημοκόπου που όταν ανοίγει το στόμα του προσβάλλει όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά και την ελληνική γλώσσα.
Ας ανησυχεί το έμβλημα αυτό της νέας εθνικοφροσύνης. Οχι γιατί κάποιοι θέλουν να σκοτώσουν την Ελλάδα Του, ή να πειράξουν έστω και μια τρίχα από τα πανάκριβα μαλλιά του. Αλλά γιατί όταν οι κάποιοι γίνουν πολλοί -και θα γίνουν- τότε θα τελειώσει το προσοδοφόρο κυνοκομείο του, μαζί με το καθεστώς που χρειάζεται τις υλακές του…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών
