Η Αριστερά «έχει βυθιστεί σε κρίση αξιοπιστίας κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα», είπε μεταξύ άλλων προχτές, μιλώντας σε δημοσιογράφους στη Θεσσαλονίκη, ο γραμματέας της Νέας Αριστεράς, Γαβριήλ Σακελλαρίδης. Και ποια είναι η απάντησή του στην κρίση αυτή; «Εμείς χτίζουμε το κόμμα μας και βλέπουμε ως προς το ζήτημα των συμμαχιών, λέγοντας “όχι” στο Κέντρο, την Κεντροαριστερά και τη Δημοκρατική Παράταξη». Κι επειδή δεν μπορούσε να λείπει από τη συζήτηση το “εγχείρημα Τσίπρα”, ο Σακελλαρίδης έσπευσε να μας ενημερώσει για την εκτίμησή του ότι αυτό «δεν έχει τη δυναμική να εξελιχθεί σε έναν αποτελεσματικό πόλο απέναντι στον κ. Μητσοτάκη».
Το μικρό πρόβλημα, που μοχλεύει το μεγάλο πρόβλημα, την κρίση αξιοπιστίας της Αριστεράς, είναι ότι ο Σακελλαρίδης και οι συν αυτώ επιμένουν σε τέτοιες αδιέξοδες πολιτικές ανοησίες. Σε φαντασιώσεις ότι η Νέα Αριστερά «χτίζει κόμμα», όταν δεν χρειάζεται κανείς ούτε καν τις δημοσκοπήσεις για να καταλάβει ότι το κόμμα αυτό είναι θνησιγενές και, παρά το γεγονός ότι ασκεί μαχητική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, δεν χτίζει τίποτε. Ούτε κόμμα, ούτε προοπτική, ούτε καν ελπίδα ότι μπορεί να παίξει έναν ρόλο στην αναγκαία και επείγουσα αλλαγή των συσχετισμών, που θα απαλλάξει τη χώρα από το σημερινό καθεστώς, που ο Σακελλαρίδης χαρακτηρίζει εισαγόμενο τραμπισμό.
Ακόμα χειρότερα, ο γραμματέας της Νέας Αριστεράς, που λέγεται μάλιστα ότι εκφράζει την πλειοψηφία της ηγεσίας της, ενώ ισχυρίζεται ότι χτίζει, μάλλον δείχνει μια έφεση να γκρεμίζει. Πόθεν αλήθεια η τόση σιγουριά ότι το «εγχείρημα Τσίπρα» δεν μπορεί να κ.λπ.; Πώς, πριν αυτό υπάρξει με το σχήμα, τα πρόσωπα, τη στρατηγική του, αυτός προκαταλαμβάνει την αποτυχία του; Κι αν είναι τόσο βέβαιος γι’ αυτό, αν αντιτείνει ένα μεγαλοπρεπές «όχι» στην ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, που αποτελεί δηλωμένη επιδίωξη του Τσίπρα, αυτός τι προτείνει; «Καθαρή» Αριστερά; Συγκόλληση με τον Βαρουφάκη; Αναμονή μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες;
Είναι ακατανόητο πολιτικά -κατανοητό ίσως μόνο ψυχολογικά-, άνθρωποι με εμπειρία στην πολιτική και την Αριστερά να δίνουν με όσα λένε και κάνουν την εικόνα παιδικής χαράς. Θέλω το ΔΙΚΟ ΜΟΥ παιχνίδι. Με μια συμπαγή και αδίστακτη Δεξιά, μια απειλητική Ακροδεξιά, και την αντιπολιτική να λειαίνει το έδαφος για τα χειρότερα, αυτοί να πολεμούν ανεμόμυλους. Να χτίζουν απαστράπτοντα από αριστερή πάστρα κόμματα στην άμμο της βούλησής τους. Να αναπαράγουν την πολυδιάσπαση, να θεωρούν το «ναι» στους συμβιβασμούς αμάρτημα, να προτείνουν τον δρόμο της αρετής, που μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι αποκλειστικός γνώστης του είναι το ΚΚΕ.
Αν αυτός είναι ο δρόμος τους, καλό ταξίδι στον Γαβριήλ και σε όσους θέλουν να πορευτούν μαζί του. Τι άλλο να πεις…
Θανάσης Καρτερός
Eφημερίδα των Συντακτών
