...από το οποίο δεν προσδοκά άμεσα οικονομικά οφέλη και συνήθως είναι παθητικό;
«Δύσκολο να ξεχωρίσεις ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της δημοσιογραφίας σήμερα, είναι πολλά, σύνθετα και το πιο σημαντικό που συμβαίνει είναι ότι ούτε εμείς οι άνθρωποι των Μέσων Ενημέρωσης δεν μιλάμε για αυτά. Δεν είναι βολικό κάτι τέτοιο.
Έχετε ακούσει πολλές συζητήσεις και προβληματισμούς για την υπερσυγκέντρωση των μεγάλων επιρροής ΜΜΕ στα χέρια ελάχιστων οικονομικά ισχυρών επιχειρηματιών;
Έχουμε μιλήσει για το ποιοι άνθρωποι κατέχουν τα Μέσα και με τι εγγυήσεις τα εξαγοράζουν όταν μάλιστα δεν πρόκειται για αμιγώς οικονομικές επιχειρήσεις αλλά για φορείς που επηρεάζουν συχνά καθοριστικά την διαμόρφωση συνειδήσεων και συμπεριφορών και η λειτουργία τους συνδέεται με την δημοκρατία;
Τα ΜΜΕ δεν πουλάνε σαμπουάν ή κονσέρβες. Έχουμε αναρωτηθεί γιατί ένας οικονομικός παράγοντας εξαγοράζει ένα Μέσο δαπανώντας συχνά εκατομμύρια ευρώ από το οποίο δεν προσδοκά άμεσα οικονομικά οφέλη και συνήθως είναι παθητικό; Έχουμε ασχοληθεί συνολικά για τις διασυνδέσεις πολλών Μέσων με την εκτελεστική εξουσία, τις κυβερνήσεις δηλαδή οι οποίες έχουν καταφέρει (ιδιαίτερα η σημερινή ) να επηρεάζουν καθοριστικά πολλά από αυτά;
Νομίζω τελικά πως το μεγαλύτερο πρόβλημα της δημοσιογραφίας είναι ότι υπάρχει μια γενικευμένη σιωπή απέναντι σ ένα ιδιαίτερα νεφελώδες τοπίο. Σιωπή και από εμάς τους ανθρώπους που έχουμε εμπλοκή στα ΜΜΕ, σιωπή και από τις πολιτικές δυνάμεις, ακόμα και από φορείς που όφειλαν να ασχολούνται με όλα αυτά.
Αναρωτιέμαι, για παράδειγμα, αν το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης υπάρχει. Και αν υπάρχει δεν βλέπει όσα συμβαίνουν καθημερινά στις τηλεοράσεις, πως στήνονται τηλεοπτικά δικαστήρια με δημοσιογράφους σε ρόλους δικαστών και εισαγγελέων; Δεν βλέπει πως διασύρονται ιδιωτικές ζωές και χάριν της τηλεθέασης κανιβαλίζονται άνθρωποι;».
