ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ - Για οποιοδήποτε παράπονο ή σχόλιο μπορείτε να επικοινωνήσετε με τους zoornalistas στο email: zoornalistasgr@googlemail.com

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Η 16χρονη Πόπη

Οι μεσημεριανές ειδήσεις του STAR και τι φοβάται η Τσαπανίδου

Στo νέo της βήμα στην τηλεοπτική της καριέρα (παρουσίαση του μεσημεριανού δελτίου ειδήσεων του STAR) αναφέρεται η Πόπη Τσαπανίδου σε ανάρτησή της στο facebook, κάνοντας μια αναδρομή στο επαγγελματικό της παρελθόν. Η τηλεπαρουσιάστρια αναφέρει μεταξυ άλλων:
Σήμερα έκανα ενα μακρύ ταξιδι στις αναμνήσεις μου. Πήγα πίσω στα πρώτα επαγγελματικά μου βήματα και ειδα τον 16χρονο εαυτό μου να καμαρώνει μπαίνοντας στα γραφεία της εφημεριδας.. "Eλληνικός Bορράς".
Θυμήθηκα τις ραδιοφωνικές εκπομπές με τον Περικλή Στέλα τον Σταύρο Πασιάκο τον Παύλο Νεραντζη...
Ξαναβρέθηκα στα γραφεία των δημοσιογράφων πισω απο τον Γιώργο Παπαδάκη, στο Τρεις στον Αέρα, διπλα στη Σεμίνα Διγενή και τον Νάσο Αθανασίου.
Να ρουφάω σαν σφουγγαρι τον τρόπο που δούλευαν οι δημοσιογράφοι και να ζητώ τη θέση του πολεμικου ανταποκριτή απο τον τότε διευθυντή μου Σπύρο Παγιατάκη που μη έχοντας άλλη επιλογή αφού όλοι οι αρμόδιοι ρεπόρτερ του ήταν με ίωση έστειλε εμένα στη θέση τους. "Μα τι ξέρεις εσυ από Βαλκάνια;" με ρώτησε και ο 24χρονος τότε εαυτός μου του απάντησε "Δεν ξέρω. Αλλά θα μάθω".

(...) 
Και τωρα; Τι κάνουμε τώρα;
Μια ακόμα αρχή. Στην παρουσίαση δελτίου ειδήσεων.
Από τη Δευτέρα και κάθε μέρα θα μετρηθώ στο μεσημεριανό δελτίο. Είναι καινούρια ζώνη αυτή για το Star που τα τελευταία χρόνια δεν μεταδίδει δελτία το μεσημέρι.
Στις 15:00 λοιπόν αποφάσισε το Star και εγώ ακολουθώ να βγαίνει αέρα το μεσημεριανό δελτίο.
Στις 3 σας περιμένω εκεί απέναντί μου στην οθόνη και μαζί μου στα social media
Έχω άγχος;
Αν έχω λέει... Αλλά το ξέρω! Πλέον έχει καταντήσει σαχλαμάρα... Κάθε χρόνο παραμονή πρεμιέρας να μένω μόνη σπίτι και να διαβάζω και να ανησυχώ πως θα εκτεθώ και θα γίνω ρεζίλι μπροστά σε όλους. Να φοβάμαι πως θα κάνω το ένα σαρδάμ μετα το άλλο και θα χάσω τα λόγια μου και δεν θα ξέρω τι να πω και ποια κάμερα να κοιτάξω. Κάθε χρόνο τόσα χρόνια! (...)