ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ - Για οποιοδήποτε παράπονο ή σχόλιο μπορείτε να επικοινωνήσετε με τους zoornalistas στο email: zoornalistasgr@googlemail.com

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Τα γαλακτομπούρεκα του Τσίπρα...

... και άλλες ιστορίες με γκρίζες γάτες 

Ο γνωστός μυθιστοριογράφος του Βήματος, Παύλος Παπαδόπουλος, επανήλθε κι αυτή την Κυριακή με νέο δισέλιδο -πράγματι απολαυστικό- κείμενό του στο οποίο πρωταγωνιστούν: ένας πολιτικός της Αριστεράς, ένας δημοσιογράφος (του γνωστού ενοίκου της Μιχαλακοπούλου) και πολλές πολλές γάτες!
Ακολουθούν τρόα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το νέο μυθιστόρημα του Ψυχάρη που έχει τίτλο «Ο πρόεδρος και άλλες γάτες επί σκηνής / Ο χάρτης των ραντεβού, η συνταγή της Μαρίκας και το κρασί του Σημίτη»:
1. « (...) Για να αλλάξεις μια χώρα πρέπει να ασχοληθείς πρώτα με την αλλαγή του Τύπου. Αλησμόνητα έχουν μείνει τα επίμονα αιτήματα για την απομάκρυνση του πιο εμβληματικού δημοσιογράφου μεγάλου καναλιού και την αντικατάστασή του από βετεράνο δημοσιογράφο και πολιτικό (που αργότερα ανέλαβε κορυφαία θέση στις μυστικές υπηρεσίες). Εντονα συζητήθηκε η μάταιη προσπάθεια του προέδρου να πείσει μια καλή φίλη του, μια ικανή δημοσιογράφο με βραχνή..
φωνή και μοιραία μάτια, να δεχθεί να «αποσταλεί» σε μεγάλο κανάλι για να μεταδίδει καθημερινά τις κομματικές θέσεις(...)»
2. «(...) Ας επιστρέψουμε στο πολύπαθο Κοινοβούλιο και στη συνάντηση του πολιτικού με τον δημοσιογράφο παρουσία του σεβάσμιου κομματικού στελέχους. Κάθονταν και οι τρεις στο μικρό σαλόνι του γραφείου, γύρω από το άριστα συντηρημένο τραπέζι από ανοιχτόχρωμη καρυδιά των αρχών της δεκαετίας του '70.
Ο λόγος του προέδρου ήταν φιλικός, ευγενικός και διακριτικός, σταθερά γνωρίσματα της προσωπικότητας, του ήθους και της αγωγής του. Η τάση του να άρχει, η σκληρότητα, το πείσμα και η αφοβία με την οποία μπορούσε να συγκρουστεί δεν αναιρούσε την πραότητα του ύφους του, την έμφυτη συστολή του και τον σεβασμό του για τους συνομιλητές του. Ακόμη και ως φοιτητής, δεν ήταν ποτέ «ταγάρι». Ηταν αστός. Ηταν ο μόνος σε μια παρέα που θα έλεγε «ευχαριστώ» στον σερβιτόρο που θα έφερνε στο τραπέζι ακόμη και ένα ποτήρι νερό. Ηταν σεμνός. Δεν ήταν ψυχρός και αναίσθητος. Δάκρυζε ειλικρινά όταν άκουγε ότι κάποιοι άνθρωποι πεινούν ή δεν έχουν φάρμακα. Τον εξόργιζε η αδικία, αλλά δεν ήταν σκυθρωπός, ούτε μίζερος. Του άρεσε συνέχεια να αστειεύεται. Μιλούσε πάντοτε αργά, με μια χαμογελαστή χροιά στη φωνή του. Δεν έπαιρνε τον εαυτό του στα σοβαρά, ενώ ακόμη και τις δημόσιες επιθέσεις των αντιπάλων του τις διηγούνταν μετά στους συνεργάτες του σαν να ήταν ένα αστείο. Για όλους αυτούς τους λόγους γινόταν εύκολα αγαπητός και συμπαθής. Εκείνο το απόγευμα, αφού επέμενε ότι κατά τη γνώμη του οι εφημερίδες του ιστορικού εκδότη συχνά αδικούν τον ίδιο και παρακάμπτουν ή παρερμηνεύουν τις θέσεις του κόμματός του, ακολούθησε ο εξής αποκαλυπτικός διάλογος:   
- «Αν ήσασταν λιγότερο επιφυλακτικοί μαζί μου, ίσως θα είχα κερδίσει τις εκλογές. Γι' αυτό και με ενδιαφέρει η σχέση με τις εφημερίδες και με το κανάλι σας». 
-
«Θέλετε να συναντήσετε τον εκδότη και ενδεχομένως να διαλυθεί η επιφυλακτικότητα που πιστεύετε ότι υπάρχει; Αλλωστε, Δημοκρατία σημαίνει διάλογος».
- «Δεν νομίζω πως θα θελήσει ποτέ να συναντήσει έναν αριστερό πολιτικό όπως εμένα...».
-
«Μάλλον κάνετε λάθος...».   

3. «(...) Η γάτα των Ιμαλαΐων δεν ήταν το πρώτο «ενδιάμεσο ον» που βρέθηκε στη διαδρομή του πολιτικού. Εξι μήνες προτού συναντήσει τον ιστορικό εκδότη και τη γάτα των Ιμαλαΐων γνώρισε μια γκρίζα γάτα, μια γαλλική γάτα Chartreux (προφέρεται «Σαρτρέ») που ζει σε ένα ανακαινισμένο διαμέρισμα του κέντρου της Αθήνας, σε μια μάλλον αδιάφορη πολυκατοικία του 1962. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι νερά από τη βροχή εκείνη τη βραδιά της 15ης Ιανουαρίου 2014. Σε αυτό το διαμέρισμα 80 τετραγωνικών μέτρων με την ακατάστατη βιβλιοθήκη, το φθαρμένο παρκέ και τους μικρούς διαδοχικούς χώρους, ο πολιτικός, μαζί με ένα έμπειρο πολιτικό στέλεχος, μετέβη για να συμμετάσχει σε δείπνο με τον δημοσιογράφο και ένα στέλεχος του εκδοτικού συγκροτήματος, ο οποίος χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη ευαισθησία σε ζητήματα που σχετίζονται με τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας. Ο πολιτικός, πάντα ευγενικός, έφθασε μόνος του στις 9.30 μ.μ. κρατώντας δύο πλαστικές σακούλες - μία με ένα ταψί γαλακτομπούρεκο και μία άλλη από το βιβλιοπωλείο Πολιτεία με το βιβλίο «Τι πρέπει να προτείνει η Αριστερά» (εκδόσεις Ευρασία, 2009) του Ρομπέρτο Ουνγκέρ (...)»