Μπαίνει γκολ, οι παίκτες αγκαλιάζονται, φιλιούνται, οι θεατές παραληρούν, φανέλες βγαίνουν πανηγυρικά και μετά σε όλο αυτό το τοπίο σαν να πέφτει παγωμένο νερό από τον VAR-κουβά: άκυρο!Και αντιστρόφως: μπαίνει γκολ, ο επόπτης σηκώνει το σημαιάκι, παίκτες και κόσμος παγώνουν πριν προλάβουν να ανάψουν και μετά όλοι μαζί περιμένουν την ετυμηγορία του βοηθού διαιτητή. Περνούν τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, αμηχανία στον αγωνιστικό χώρο, ασυνήθιστη σιωπή στις κερκίδες, και μετά έρχεται το μήνυμα στο αυτί του διαιτητή: γκολ! Σαν από πυροβολισμό αφέτη ξεσπάει ετεροχρονισμένα ο ενθουσιασμός.
Ο VAR ξενερώνει, παίζει με τα χιλιοστά, με τη λεπτομέρεια, με την κρυφή παρατυπία και οι αντιρρησίες της τεχνολογίας γκρινιάζουν. Σωστά; Ως ένα σημείο ναι. Γιατί το ποδόσφαιρο έχει χάσει τον αυθορμητισμό του και το γοητευτικό στραπατσάρισμά του. Είναι σιδερωμένο, καλογυαλισμένο, αφυδατωμένο. Ο VAR του αφαιρεί χάρη και του προσθέτει κύρος. Αν υπήρχε στον προηγούμενο αιώνα δεν θα είχαν γίνει φάσεις-μύθος το «χέρι του Θεού» το ’86 ή το «πέρασε ή δεν πέρασε» τη γραμμή η μπάλα στο γκολ του Τζεφ Χαρστ το ’66 (φωτό).
Σύμφωνοι. Αλλά η τεχνολογία καθάρισε τα σύννεφα της καχυποψίας, περιόρισε στο ελάχιστο τις διαμαρτυρίες και τις πονηρές σκέψεις και έκανε τις διαιτησίες πιο αξιόπιστες. Είναι καλύτερα να ακυρώνονται γκολ για υποδιαίρεση του εκατοστού, παρά να μετράνε εκείνα που ήταν οφσάιντ δύο και τρία μέτρα ή από την άλλη, να μην καταλογίζονται εκείνα στα οποία τον σκόρερ κάλυπτε η μισή Ελλάδα. Ή μήπως δεν έχουμε δει άπειρα τέτοια; Στο κάτω κάτω ο VAR ακυρώνει τις πονηρές σκέψεις. Και δεν μιλάμε μόνο για το Μουντιάλ.
- από το HARDDOG
