Ο Βασίλης Μπισμπίκης, ένας από τους πιο ξεχωριστούς ηθοποιούς της γενιάς του, με πορεία στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, έρχεται στο νέο επεισόδιο της διαδικτυακής εκπομπής FACES του flash.gr. O ηθοποιός ανοίγει τις πόρτες του τεχνοχώρου Cartel και στην Εύη Φραγκάκη και μιλά ανοιχτά για τη ζωή, την τέχνη, τα λάθη, τις δεύτερες ευκαιρίες και τη σχέση του με τους ανθρώπους.
Μέσα στον χώρο που δημιούργησε και αποτελεί σημείο αναφοράς για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο, ο Βασίλης Μπισμπίκης αναφέρεται στα παιδικά του χρόνια, τη δύσκολη διαδρομή προς την υποκριτική, τη ζωή εκτός προβολέων αλλά και τη δημοσιότητα που συχνά αλλοιώνει την πραγματική εικόνα ενός ανθρώπου.
Παράλληλα, αναφέρεται στις προβολές που έχει κάνει σε φυλακές, στις ατελείωτες βόλτες στην Ομόνοια, στην ατελείωτη παρατήρηση των ανθρώπων, στην ψυχανάλυση, στον γιο του και στους ανθρώπους που αγαπά, στη νέα γενιά αλλά και στην ανάγκη να παραμένει αληθινός απέναντι στον εαυτό του.
«Δεν είμαι αυτός που βλέπουν στους ρόλους»
Ο Βασίλης Μπισμπίκης εξηγεί πως η δημόσια εικόνα που δημιουργείται μέσα από τους ρόλους απέχει αρκετά από τον πραγματικό του εαυτό. Όπως λέει, πίσω από τους χαρακτήρες που υποδύεται υπάρχει ένας άνθρωπος που αγαπά τη δημιουργία, το θέατρο και τις απλές στιγμές της καθημερινότητας.
«Από τα 25 μέχρι τώρα δεν έχω σταματήσει να ζω από το θέατρο και την τέχνη μου»
Ανατρέχει στην επαγγελματική του πορεία και αναλύει τη σχέση ζωής που έχει χτίσει με το θέατρο. Παρά τις δυσκολίες και τις ανασφάλειες, παραμένει προσηλωμένος στην τέχνη, την οποία θεωρεί βασικό κομμάτι της ύπαρξής του.
«Θα μπορούσα να είμαι ή σε φυλακή ή σε ιδρύματα ή νεκρός»
Με ειλικρίνεια μιλά για τις επιλογές, τις συγκρούσεις και τις εμπειρίες που σημάδεψαν τη ζωή του, παραδεχόμενος ότι η δική του πορεία θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί πολύ διαφορετικά. Για τον ίδιο, η τέχνη λειτούργησε ως διέξοδος και ως τρόπος να βρει κατεύθυνση.
«Οι άνθρωποι από τη στιγμή που αποφεύγουν να πονέσουν, δεν μπορούν να έχουν ενσυναίσθηση»
Ο ηθοποιός αναφέρεται στη σημασία της προσωπικής δοκιμασίας και της εμπειρίας του πόνου, υποστηρίζοντας πως μόνο μέσα από αυτές μπορεί κάποιος να κατανοήσει ουσιαστικά τον συνάνθρωπό του.
«Η δημοσιότητα είναι αναγκαίο κακό, ένα κομμάτι ανελευθερίας»
Ο Βασίλης Μπισμπίκης σχολιάζει τη σχέση του με τη δημοσιότητα, την έκθεση και την ανάγκη της κοινωνίας -ειδικά μέσω της τηλεόρασης- να παρακολουθεί τις ζωές των άλλων. Όπως λέει, δεν επιδιώκει την καθολική αποδοχή και δεν σκοπεύει να αλλάξει τον εαυτό του εξαιτίας της δημόσιας εικόνας.
