Η υπεροπλία των ΗΠΑ και του Ισραήλ έναντι του Ιράν είναι δεδομένη, αρκεί όμως για να γκρεμίσει το γερασμένο θεοκρατικό καθεστώς των σιιτών μουλάδων στην Τεχεράνη; Το σκηνικό είναι περίπλοκο και δεν φαίνεται να διασφαλίζει μια γρήγορη και καθαρή στρατιωτική επικράτηση.
Υπάρχουν πολλά αντίβαρα στην αμερικανική και την ισραηλινή επιθετικότητα. Κανείς δεν παραβλέπει την ισχύ του πυραυλικού οπλοστασίου του Ιράν, την εμπλοκή των συμμάχων του όπως οι αντάρτες Χούθι στην Υεμένη και η Χεζμπολάχ στον νότιο Λίβανο, την αντιπολεμική στάση (φυσικά όχι λόγω πασιφιστικής ιδεολογίας...) των πετρελαιοπαραγών μοναρχιών της Μέσης Ανατολής, την πιθανότητα είτε να μην ξεσπάσει πάνδημη «αντεπανάσταση» με στόχο την αλλαγή καθεστώτος, είτε η αχανής χώρα των 93 εκατομμυρίων κατοίκων να βυθιστεί στον εμφύλιο πόλεμο.
Ο Ντόναλντ Τραμπ τα ξημερώματα του Σαββάτου έριξε την πιο παρακινδυνευμένη ζαριά της δεύτερης προεδρικής θητείας του. Παρά τις προειδοποιήσεις του επικεφαλής των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγού Νταν Κέιν, που έχει μιλήσει για τις αρνητικές συνέπειες μιας μεγάλης στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον του Ιράν, ο 80χρονος πρόεδρος έδωσε την εντολή «Πυρ!» στην «αρμάδα» των δύο αεροπλανοφόρων, των δεκάδων πλοίων, των εκατοντάδων μαχητικών αεροπλάνων και των συνολικά τουλάχιστον 50.000 ένστολων Αμερικανών σε ξηρά και θάλασσα, σε στρατιωτικές βάσεις και σε πολεμικά πλοία.
Ακολουθώντας τον καταζητούμενο ως εγκληματία πολέμου Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, υπηρετώντας δουλικά το διαβόητο MIC, το «στρατιωτικό–βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ» («military-industrial complex») και αφελώς ενθουσιασμένος με την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, ο Τραμπ ποντάρει τυχοδιωκτικά σε μια φαντασίωση. Ότι ο ιρανικός λαός θα εξεγερθεί, ότι τα πετρέλαια του Ιράν θα ξαναγίνουν αμερικανικά και ότι η Μέση Ανατολή θα ξαναχτιστεί σαν οικόπεδο-φιλέτο στο Μανχάταν.
Αγνοεί τις ιστορικές ρίζες της σύγκρουσης Ιράν-Ισραήλ και Ιράν-Σαουδικής Αραβίας, υποτιμά το ειδικό βάρος της Κίνας και της Ρωσίας στην περιοχή (το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, με αφορμή το οποίο γίνεται η επίθεση, είναι 100% «ευγενική γεωστρατηγική προσφορά» της Μόσχας στην Τεχεράνη...) και ελπίζει ότι στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ τον Νοέμβριο θα πουλήσει στους Αμερικανούς ψηφοφόρους άλλο ένα παραμύθι μεγαλείου τύπου MAGA και «ειρήνης δια της ισχύος».
Κι αν η επίθεση στο Ιράν καταλήξει σε πολιτική ήττα για τον Τραμπ;
Αυτοί οι στόχοι συγκρούονται μεταξύ τους και ο καθένας απαιτεί διαφορετικά μέσα, διαφορετικό κόστος και διαφορετικά χρονοδιαγράμματα.
Ο χρόνος αποτελεί μέρος του προβλήματος. Στρατιωτικοί αναλυτές (και ο «τετράστερος» στρατηγός Κέιν) εκτιμούν ότι η ικανότητα διατήρησης ενός επιθετικού σφυροκοπήματος με το τρέχον επίπεδο δυνάμεων και αποθεμάτων στρατιωτικού υλικού είναι περιορισμένη..
— Donald J. Trump (@realDonaldTrump) February 28, 2026
Αυτό συνδέεται με προειδοποιήσεις για οριακή λειτουργία των συστημάτων αεράμυνας που προστατεύουν το Ισραήλ και τις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή (συστοιχίες Patriot, THAAD, σύστημα Iron Dome κ.λπ.) καθώς και με την κατανάλωση προηγμένων και πανάκριβων πυρομαχικών όπως οι διατρητικές υπερ-βόμβες GBU-57 τις οποίες εξαπέλυσαν τα αόρατα βομβαρδιστικά B-2 Spirit εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν πέρυσι το καλοκαίρι.
Με άλλα λόγια, η επιχείρηση μπορεί γρήγορα να μετατραπεί σε πόλεμο φθοράς — ακριβώς το είδος σύγκρουσης που η Ουάσιγκτον δεν επιθυμεί.
Αν το Ιράν εξαπολύσει μεγάλα κύματα βαλλιστικών πυραύλων, μπορεί να εξαντλήσει γρήγορα τα αμυντικά αποθέματα στα αμερικανικά πλοία και στις αμερικανικές βάσεις. Τότε προκύπτει το αμήχανο ερώτημα: πώς συνεχίζουν να πολεμούν οι ΗΠΑ; Και πώς σταματούν χωρίς να φανεί ότι υποχώρησε ο ικανότερος στρατός στον κόσμο; Η εικόνα του «διεθνούς καουμπόι» Τραμπ στο εσωτερικό της Αμερικής θα υποστεί μεγάλο πλήγμα.
Και αν, όπως προειδοποίησε για πρώτη φορά ο ίδιος ο ακροδεξιός πρόεδρος, αρχίζουν να επιστρέφουν στις ΗΠΑ φέρετρα Αμερικανών στρατιωτών καλυμμένα με την αστερόεσσα, τότε οι βολές τιμητικών αγημάτων στο στρατιωτικό κοιμητήριο του Άρλινγκτον στη Βιρτζίνια δεν θα προσθέσουν απλά κι άλλους νεκρούς στους ήδη 400.000 που «αναπαύονται» εκεί απ’ το 1864.
Θα ξυπνήσουν και τα φαντάσματα του Βιετνάμ (αποχώρηση των ΗΠΑ το 1975), του Ιράκ (αποχώρηση το 2011) και του Αφγανιστάν (αποχώρηση το 2021) και θα υπενθυμίσουν εν χορώ ότι ο αμερικανικός μιλιταρισμός σέρνει μια βαριά αλυσίδα από επιχειρήσεις που κατέληξαν σε φιάσκο, αφήνοντας πίσω ερείπια και καθημαγμένους λαούς.
Γιώργος Ι. Αλλαμανής
Εφημερίδα των Συντακτών
