Είμαι πριν από κάτι χρόνια στην “Ελευθεροτυπία”, μεσημέρι χαλαρό, ξύνουμε πατσές και αραδιάζουμε ιστορίες απ’ το στράτευμα.Οι άλλοι δηλαδή, εγώ τι φρίκες να πω απ’ το Αεροπορίο, μιλάνε όλοι, μιλάνε και οι κουραμπιέδες;
Τέλος πάντων, είναι ο Βαγγέλης και διηγείται μια φορά που ήταν να κάνουν πορεία με πλήρη εξάρτηση και φορτωτική και ν’ ανέβουν έναν λόφο, ήδη τριάντα χρονών τότε ο συνάδελφος, ακόμη στο ίσιωμα βλαστήμαγε, ασταδγιάλα με την ανηφόρα.
Γυρνάει στο λοχία και ρωτάει:
“Και τι θα κερδίσω, άμα πάω μέχρι κιαπάνω;”
Και του απαντάει ο άλλος με το πιο νορμάλ ύφος του κόσμου:
“Δεν θα τιμωρηθείς παιδί μου”!
Κάπως έτσι και με τη φάση του Βαρουφάκη, που είδε ότι πέφτανε τα κλικζ και τα βιούζ και αποφάσισε να κάτσει με τη νεολαία.
Η οποία νεολαία είναι τίγκα στα γελαστά, στα γεμιστά, στα κουμπιά και στις ρούφες. Άρα κάτι κοντινό πρέπει να πούμε κι εμείς για να πιάσουμε τον παλμό της και να μη φαινόμαστε εκτός τόπου και χρόνου.
Να μολογήσουμε και τις δικές μας περιπέτειες στα υψίπεδα των τεχνητών παραδείσων…
Οπότε μάθαμε για τότε στους Αντίποδες που το κούμπωσε το έκστασι ο Γιάνης και χόρευε τρεις μέρες σερί και ύστερα ταβλάρισε και όταν σηκώθηκε τον μαζεύανε με το κουταλάκι για μια βδομάδα και δεν το ξανάκανε, τέλος.
Για να συμπληρώσει ότι πλέον ψάχνει κάνα χορταρικό λίγο πιο πρόστυχο απ’ το ραδίκι, αλλά δεν του δίνει κανένας και είναι στα μαύρα πανιά.
Τα διαβάζεις τα ανωτέρω, γελάς λίγο με την αέναη φιλαυτία του ανδρός, περνάει λίγη ώρα τα ξεχνάς, έχουμε και σοβαρότερα ζητήματα ν’ ασχοληθούμε.
Εμείς έχουμε δηλαδή, όχι η Δικαιοσύνη, που αρχικώς διέταξε διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης “για πρόκληση και διαφήμιση ναρκωτικών ουσιών” και στη συνέχεια παρέπεμψε σε δίκη τον πρώην υπουργό Οικονομικών.
Στις 16 Δεκεμβρίου του τρέχοντος έτους παρακαλώ, μιλάμε για δωράκι τζίνγκλμπελς, καλημέρα Άη Βασίλη.
Να ‘χει ν’ ανεβαίνει λόφο…
Ε, ναι. Να ‘χει ν’ ανεβαίνει λόφο όπως ο Βαγγέλης, για να φτιάξει χαρακτήρα όπως τα φαντάρια.
Γιατί δε νομίζω να πιστεύει κανείς ότι μπορεί κάποιο δικαστήριο να καταδικάσει τον Βαρουφάκη επειδή μια φορά κι έναν καιρό κούμπωσε μια μαλακία και δεν φρόντισε στη συνέχεια να καταδικάσει εμφανώς και σαφώς το ναρκεμπόριο, τις ουσίες, τη βρωμιά, την ηθική κατάπτωση και τη σαπίλα της κοινωνίας.
Που το είπε, βεβαίως, δια της πλαγίας οδού ότι τον εξόντωσε το έκστασι, αλλά δεν γινόταν να το κρατήσει εκεί, ήθελε να κάνει και χιούμορ. Νταξ για τον Γιάνη μιλάμε, τη μέρα που θ’ ανακαλύψει ότι εκτός από το γκάζι υπάρχει και το φρένο ενδέχεται να πάθει μπορνιόκο.
Και να κερδίσουν τον πόλεμο οι τεχνοφεουδάρχες…
Πέρα από πλάκα, όμως, νομίζω ότι περισσότερο προκλητικές για το δημόσιο αίσθημα είναι δηλώσεις του τύπου “η ακρίβεια είναι σαν τη γρίπη και θα περάσει όπως η γρίπη” και “όσοι μιλούν για μπάζωμα είναι για τα μπάζα”, παρά οι μπουρδίτσες που ξεστόμισε ο Γιάνης.
Αλλά νταξ, σ’ αυτή τη χώρα της χαράς, στην Ελλάδα 2.0 που τη ζηλεύουν οι Ευρωπαίοι και την προσκυνάνε οι Ιάπωνες, το πνεύμα του χωροφύλακα δεν κοιμάται ποτέ.
Κοιμούνται μόνο μέσα στα μνήματα, οι 57 ψυχές που χάθηκαν στο έγκλημα των Τεμπών.
Όλοι και όλες αύριο στις διαδηλώσεις, τους το οφείλουμε!
Χρήστος Ξανθάκης
