Η λαϊκή σοφία σε παροιμίες: Το γοργόν και χάριν έχει. Σπεύδε βραδέως. Οποιος βιάζεται σκοντάφτει. Το πολύ το Κύρ’ ελέησον το βαριέται κι ο παπάς. Ποια διαλέγεις; Η μία κονταροχτυπιέται με την άλλη. Θα πει κάποιος ότι εξαρτάται από τις περιστάσεις. Αλλοτε ισχύει η μία, άλλοτε ισχύει η άλλη. Είναι θέμα χρόνου. Σύμφωνοι.
Εξαρτάται λοιπόν από την ανάλυση της κατάστασης, τη στάθμιση των δεδομένων, τους συσχετισμούς και βεβαίως από την τύχη, την οποία όμως επειδή δεν είσαι ούτε Θεός ούτε προφήτης δεν γίνεται να την προβλέψεις. Κάποιους υπολογισμούς κάνεις και ελπίζεις να σου βγουν. Ο βολονταρισμός είναι αναγκαία προϋπόθεση, όχι όμως στην εξτρεμιστική εκδοχή του γιατί καραδοκεί η πανωλεθρία. Δύσκολα πράγματα αυτά, ιδίως αν είσαι πολιτικός και θέλεις να πρωταγωνιστήσεις στη δημόσια ζωή.
Φαντάζομαι ότι με αυτές τις τέσσερις παροιμίες παλεύουν ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του. Η απόφαση για τη δημιουργία κόμματος έχει ληφθεί και δεν αλλάζει, εκτός αν συμβούν πράματα και θάματα, γιατί, ως γνωστόν, με τα ανθρώπινα δεν πρέπει να είσαι ποτέ σίγουρος.
Το «οπωσδήποτε» μπορεί να γίνει «αποκλείεται». Εχουμε δει θεαματικές στροφές, αναδιπλώσεις, άτακτες υποχωρήσεις, σάπιους συμβιβασμούς, μετακινήσεις από το ένα στρατόπεδο στο άλλο που μας έκαναν να πούμε ότι «δεν είναι δυνατόν, πέφτουμε από τα σύννεφα». Για το συγκεκριμένο όμως ζήτημα (κόμμα Τσίπρα) έχουμε μπόλικες ενδείξεις. Το έχει πει ο ίδιος, το λένε και οι συνομιλητές του. Το θέμα είναι το πότε. Κι εδώ ερχόμαστε στις τέσσερις παροιμίες της εισαγωγής.
Οι πολίτες που πηγαίνουν στις παρουσιάσεις του βιβλίου του «Ιθάκη» ζητούν από τον πρώην πρωθυπουργό και συγγραφέα να το ανακοινώσει επιτέλους το… τιμημένο. Κάποιοι συνεργάτες του υποστηρίζουν ότι αυτό θα γίνει λίγο πριν ή λίγο μετά το Πάσχα. Αλλοι που ισχυρίζονται ότι συνομιλούν μαζί του κάνουν λόγο για το φθινόπωρο. Ορισμένοι δημοσκόποι που βλέπουν τα ποσοστά του «κόμματος» λένε ότι ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ του και πρέπει να βιαστεί αν δεν θέλει να ξεκινήσει η προσπάθειά του από χαμηλά.
Ο ίδιος, αν κρίνουμε από τις μέχρι τώρα κινήσεις του και τις απαντήσεις που δίνει εκτός μικροφώνου, στους ανυπόμονους συστήνει υπομονή. Είναι κοντά δηλαδή στο «όποιος βιάζεται σκοντάφτει». Στο ίδιο μήκος κύματος και οι ρεαλιστές οπαδοί του που ξέρουν ότι ο χρόνος στην πολιτική είναι καθοριστικός παράγοντας. Υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι τρελαίνονται και μόνο στην ιδέα ότι ο Μητσοτάκης θα πάει για τρίτη τετραετία και του προτείνουν το «γοργόν και χάριν έχει».
Αυτοί δεν πρόκειται να χαθούν, θα τον ακολουθήσουν όποτε κι αν επιλέξει να προχωρήσει στο διά ταύτα. Το ερώτημα είναι τι θα κάνουν οι απογοητευμένοι με τις ίντριγκες, τους φραξιονισμούς, τις διασπάσεις - φαινόμενα που παρακολουθούν την Αριστερά από τα γεννοφάσκια της. Είναι πολλοί. Υπάρχει περίπτωση η καθυστέρηση να τους οδηγήσει στην παροιμία «το πολύ το Κύρ’ ελέησον το βαριέται κι ο παπάς».
Τάσος Παππάς
