Η ιδέα της απαγόρευσης των social media έρχεται ως απάντηση σε μια πραγματική αγωνία: την επιδείνωση της ψυχικής υγείας των παιδιών, τον διαδικτυακό εκφοβισμό, τον εθισμό στις οθόνες, την έκθεση σε βίαιο ή σεξουαλικό περιεχόμενο. Στην επιφάνεια, η απαγόρευση μοιάζει αυτονόητη, σχεδόν αυταπόδεικτη. Σε βάθος, όμως, πρόκειται για ένα μέτρο που περισσότερο δείχνει πολιτική αμηχανία παρά επιλύει κοινωνικά προβλήματα.
Κι αυτό γιατί κάθε φορά που ένα κοινωνικό πρόβλημα ξεπερνά σε πολυπλοκότητα τις εύκολες απαντήσεις, η πολιτική εξουσία τείνει να αναζητά λύσεις-σύμβολα. Η απαγόρευση των social media στους ανηλίκους λειτουργεί ακριβώς έτσι: δίνει την εικόνα ενός κράτους που «παρεμβαίνει», που «βάζει όρια», που «προστατεύει». Στην πραγματικότητα, όμως, καλύπτει ένα βαθύτερο κενό: Την απουσία συνεκτικής πολιτικής για την ψηφιακή παιδεία, την ψυχική υγεία των εφήβων, τη στήριξη της οικογένειας και του σχολείου.
Η απαγόρευση είναι πολιτικά ελκυστική επειδή είναι απλή στην επικοινωνία της. Δεν απαιτεί μακρόπνοες επενδύσεις, δεν συγκρούεται με κατεστημένες αντιλήψεις στην εκπαίδευση, δεν αλλάζει δομές. Μεταθέτει την ευθύνη από το κοινωνικό σύστημα στην τεχνολογία. Δεν λέει «αποτύχαμε να μάθουμε στα παιδιά πώς να ζουν στο διαδίκτυο» στην εποχή της κυριαρχίας του οποίου γεννήθηκαν. Λέει «κλείνουμε ένα μεγάλο μέρος του διαδικτύου για τα παιδιά». Το κάνουμε άβατο και «απαγορευμένο κήπο».
- περισσότερα στο κείμενο του Αντρέα Χ. Παναγόπουλου στο ΒΗΜΑ ΕΔΩ
