Το πρόβλημα με τον υφυπουργό Μακάριο Λαζαρίδη δεν είναι αν έχει ένα πτυχίο κορνιζαρισμένο στον τοίχο του. Το ζήτημα είναι ότι μέσω αυτού κατέρρευσε για άλλη μια φορά με πάταγο το παραμύθι της γαλάζιας «αριστείας». Ο ίδιος πλέον παραδέχεται ότι ο τίτλος που προσκόμισε για να προσληφθεί ήταν από το “The College of Southeastern Europe”, ενώ λίγους μήνες πριν έγραφε δημοσίως πως είναι απόφοιτος δημόσιου πανεπιστημίου. Και εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάποια αβλεψία αλλά για μια κραυγαλέα απάτη που εκθέτει τον ίδιο και μαζί ολόκληρο το ηθικό δόγμα που η Νέα Δημοκρατία παριστάνει ότι υπηρετεί.
Από εκεί και πέρα, τα ερωτήματα γίνονται βαρύτερα. Αν πράγματι για τη θέση του ειδικού επιστημονικού συμβούλου στη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς απαιτούνταν αναγνωρισμένο πτυχίο ΑΕΙ ή ισότιμος τίτλος, τότε η υπόθεση ξεπερνά το επικοινωνιακό φιάσκο καν μετατρέπεται σε σοβαρό θεσμικό θέμα που απαιτεί πλήρεις απαντήσεις. Και αντί ο υφυπουργός να δώσει αυτές τις απαντήσεις, επέλεξε να πετάξει την ευθύνη στην υπηρεσία που δέχτηκε τα δικαιολογητικά του, λες και ο πολιτικός δεν φέρει ευθύνη για όσα ο ίδιος καταθέτει και ισχυρίζεται.
Η υποκρισία περισσεύει ακριβώς επειδή ο ίδιος ανήκει σε εκείνο το πολιτικό στρατόπεδο που χρόνια τώρα κουνάει το δάχτυλο για τα δημόσια πανεπιστήμια, για τις καταλήψεις, για την «ανομία», για την ανάγκη να έρθει επιτέλους η περιβόητη «αξιολόγηση» και η «αριστεία» και να πάνε σπίτι τους οι αιώνιοι φοιτητές για να βρίσκουν θέση οι αιώνιοι απατεώνες. Εδώ τώρα που η αριστεία συναντά τα δικά της,τα γαλάζια παιδιά, ξαφνικά όλα γίνονται σχετικά. Οι τίτλοι βαφτίζονται όπως βολεύει, οι αντιφάσεις περνούν για λεπτομέρειες και η ευθύνη μεταφέρεται πάντα κάπου αλλού.
Και εδώ είναι η ουσία της υπόθεσης Λαζαρίδη. Το πρόβλημα δεν είναι αν κάποιος έχει ή δεν έχει πτυχίο για να είναι καλός στην δουλειά του. Το πρόβλημα είναι να χτίζει πολιτική καριέρα πάνω σε ένα ψεύτικο αφήγημα υπεροχής, να εμφανίζεται ως εκπρόσωπος της «αριστείας» και, όταν αποκαλύπτεται η γύμνια του αφηγήματος, να ζητά και τα ρέστα. Και αν μετά από όλα αυτά ο Κυριάκος Μητσοτάκης τον κρατά ακόμη στη θέση του, το μήνυμα είναι σαφές. Στο επιτελικό κράτος δεν μετρά η αλήθεια, ούτε η θεσμική ευθύνη. Μετρά μόνο ο πολιτικός θόρυβος και το αν το σκάνδαλο θα ξεφουσκώσει πριν κοστίσει πραγματικά.
