Μακάρι να ξυπνούσαμε σήμερα το πρωί και να ήταν όλα ένα πρωταπριλιάτικο αστείο. Μακάρι να άνοιγε το μάτι και να ερχόταν εκείνη η στιγμή της ανακούφισης που όλα όσα βαραίνουν το στήθος να διαλύονταν μέσα σε ένα γέλιο. Να ήταν ψέμα οι κρεμάλες στο Ισραήλ. Να ήταν ψέμα οι βόμβες στο Ιράν και στον Λίβανο. Να ήταν ψέμα οι εικόνες που περνούν μπροστά από τα μάτια και αφήνουν ένα βάρος που κάθε μέρα γίνεται και πιο ασήκωτο.
Να ήταν ψέμα οι τιμές στο βενζινάδικο και στο σούπερ μάρκετ. Να ήταν ένα λάθος, μια κακή στιγμή που θα διορθωνόταν με ένα απλό “συγγνώμη”. Να ήταν ψέμα αυτή η καθημερινή αγωνία για τα πιο απλά, για τα πιο βασικά, για όσα κάποτε θεωρούνταν δεδομένα και τώρα μοιάζουν μακρινά.
Να ήταν ψέμα οι χυδαιότητες του Φλωρίδη. Να ήταν ψέμα οι κραυγές του Πλεύρη και του Γεωργιάδη.
Μακάρι να ήταν ψέμα όλα αυτά που διαβάζουμε, που βλέπουμε και που ακούμε. Μακάρι να ήταν ψέμα όσα ζούμε και όσα φαίνονται να έρχονται, σαν ένα κύμα που πλησιάζει αργά και σταθερά.
Μακάρι να ήταν ψέμα και μακάρι να μην ζούσαμε μέσα σε ένα τεράστιο ψέμα. Να μην ζούσαμε μέσα σε μια τεράστια φούσκα από ψέματα. Μέσα σε μια κατασκευή όπου όλα παρουσιάζονται τακτοποιημένα, ήρεμα, σχεδόν κανονικά, ενώ κάτω από την επιφάνεια βράζουν η ανησυχία, ο φόβος κι ο θυμός. Πως όλα πάνε καλά. Πως έτσι είναι τα πράγματα. Πως αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα.
Μακάρι να ήταν ψέμα. Μακάρι να ήταν σήμερα μια κανονική Πρωταπριλιά.
