Παλιά έλεγαν ότι η Πρωταπριλιά ήταν γιορτή των δημοσιογράφων. Γιατί ο κόσμος πίστευε, ή ήθελε να πιστεύει, πως η ενημέρωση στηρίζεται στο ψεύδος –πολύ πριν έρθει στο λεξιλόγιο το καλλιεπές «fake».
Τακτικό αστείο ενός γνωστού μας, φίλου της οικογένειας, όταν πήγαινε στο περίπτερο ήταν ο διάλογος:- Δώσε μου μια εφημερίδα.
- Ποια εφημερίδα, κύριε Μάνο;
- Αυτή που λέει τα περισσότερα ψέματα.
Δεν το λες και πολύ ψέμα ότι ο Τύπος έγραφε ψέματα... Το ομολογούν και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι. Κάποτε σε μεγάλο εκδοτικό οργανισμό κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, τα πειραχτήρια έστελναν σε γνωστό (και αγαπητό σε όλους) δημοσιογράφο με αίσθηση του χιούμορ μια τούρτα που έγραφε «Χρόνια πολλά».
Σήμερα υπάρχουν δημοσιογραφικά ψέματα; Χμ... Να θυμηθούμε τι είχε γράψει πριν από έξι χρόνια στην Πρωταπριλιά και είχε αναδημοσιευτεί εδώ, στο μπλογκ, ο φίλος Μανόλης Γρηγοράκης. «Έζησα την εποχή που τα ΜΜΕ (οι εφημερίδες βασικά) περίμεναν την Πρωταπριλιά να γράψουν κανένα ψέμα».
Χρόνια (μας;) πολλά, λοιπόν.
- Ποια εφημερίδα, κύριε Μάνο;
- Αυτή που λέει τα περισσότερα ψέματα.
Δεν το λες και πολύ ψέμα ότι ο Τύπος έγραφε ψέματα... Το ομολογούν και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι. Κάποτε σε μεγάλο εκδοτικό οργανισμό κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, τα πειραχτήρια έστελναν σε γνωστό (και αγαπητό σε όλους) δημοσιογράφο με αίσθηση του χιούμορ μια τούρτα που έγραφε «Χρόνια πολλά».
Σήμερα υπάρχουν δημοσιογραφικά ψέματα; Χμ... Να θυμηθούμε τι είχε γράψει πριν από έξι χρόνια στην Πρωταπριλιά και είχε αναδημοσιευτεί εδώ, στο μπλογκ, ο φίλος Μανόλης Γρηγοράκης. «Έζησα την εποχή που τα ΜΜΕ (οι εφημερίδες βασικά) περίμεναν την Πρωταπριλιά να γράψουν κανένα ψέμα».
Χρόνια (μας;) πολλά, λοιπόν.
- από το Harddog
