.jpg)
Εχει πολιτικό, ίσως και ψυχολογικό, ενδιαφέρον, το γεγονός ότι σε κάθε φάση της πολιτικής αντιπαράθεσης τα τελευταία χρόνια ο Τσίπρας βρίσκεται στο επίκεντρο. Κι αν την περίοδο της αριστερής διακυβέρνησης και του αντισύριζα μετώπου αυτό ήταν εύκολα εξηγήσιμο, η συνέχεια μετά την παραίτησή του, την αποχώρηση από τη Βουλή, την ανακήρυξή του σε «τελειωμένο», την έκδοση της Ιθάκης και την αρχή της επανεκκίνησής του, δημιουργεί, όσο και να ’ναι, ερωτηματικά. Τι και γιατί ωθεί κόσμο και κοσμάκη, όχι μόνο από τη μεριά των δεξιών ορκισμένων εχθρών του, αλλά κι από την αποδώ μεριά, να τον πυροβολούν με τόση επιμονή;
Διότι, εντάξει, λογικό να σημαδεύει τον Τσίπρα ο Μητσοτάκης, να του στέλνει εξώδικα ο ανιψιός, να οργανώνουν μαύρες καμπάνιες εναντίον του οι ομάδες αλήθειας, να γαβγίζει ο Αδωνις, να τσιμπολογούν τα πολύχρωμα πτηνά από τη φάρμα της Δεξιάς και να σαλιαρίζει ο Μαρινάκης ότι από τα χέρια του θα πήγαινε στον εμφύλιο. Αλλά οι «άλλοι», τι καημό έχουν; Πώς θυμήθηκε ο Γιώργος προχτές, στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, να τον κατηγορήσει εμμέσως πλην σαφέστατα, ότι ξέπλυνε τη Δεξιά για να χτυπήσει το ΠΑΣΟΚ; Ο Ανδρουλάκης παλιότερα, ότι έχασε την ευκαιρία του και δεν μπορεί να συνεισφέρει τίποτα στη μάχη κατά της Ν.Δ.;
Και οι άλλοι, βεβαίως, παρόντες στην πασαρέλα. Ο προδομένος ήρωας της διαπραγμάτευσης με το ένα νι, που τον κατηγορεί ως κινούμενο των δανειστών. Η Ζωή, που τον κάρφωσε στον πάσσαλο του προδότη. Ο Κασσελάκης, που… καλά, πάμε παρακάτω... Και ο Γαβριήλ, εσχάτως, που ξεκίνησε τη μ.Χ. (μετά Χαρίτση) εποχή της Νέας Αριστεράς με βαρύτατο κατηγορητήριο για τον αυτουργό κάθε παθογένειας της Αριστεράς. Με κορωνίδα τη νηφάλια εκτίμηση ότι οι παρεμβάσεις του Τσίπρα κινούνται μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, ανάλογα με το ακροατήριο. Και την ακόμα πιο νηφάλια, ότι αυτές κινούνται μεταξύ Καρυστιανού και Κωνσταντοπούλου.
Λέγεται ότι κάποιοι έγιναν γνωστοί στον θυρωρό της πολυκατοικίας τους χάρη στον Τσίπρα. Αν αυτό είναι βολικό αλλά αβάσιμο, σίγουρα είναι βάσιμο ότι πολλοί σήμερα επιχειρούν να κερδίσουν κάτι κόντρα στον Τσίπρα. Ακόμα καλύτερα, αν έχουν υπάρξει πλάι του. Και δυο φορές καλύτερα, αν κινούνται μεταξύ εμπάθειας και συκοφαντίας. Να κερδίσουν όμως τι; Μια φετούλα πρόσκαιρης δημοσιότητας; Κάποιες συμπάθειες από τους απέναντι; Μια συσπείρωση της συμφοράς; Μια ικανοποίηση ότι έβγαλαν τα απωθημένα τους; Ο,τι και να τους κινεί, πάντως, μάλλον προσθέτουν στον Τσίπρα, παρά αφαιρούν. Στοιχειώδες… Και το χειρότερο γι’ αυτούς; Προσοχή! Εχει αποδειχτεί, ότι η οδός Αντι-Τσίπρα δεν καταλήγει σε πολιτικό σπίτι. Σε παράγκα καταλήγει. Με όλες τις σημασίες της λέξης…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών (01.4.2026)
