ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ - Για οποιοδήποτε παράπονο ή σχόλιο μπορείτε να επικοινωνήσετε με τους zoornalistas στο email: zoornalistasgr@googlemail.com

Τετάρτη 11 Μαρτίου 2026

Ένα τελευταίο χειροκρότημα για τον Γιώργο Μαρίνο


Εφυγε από τη ζωή ο απόλυτος showman που συνδύασε την θεατρική παιδεία με τη λάμψη της πίστας

Εφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών ο Γιώργος Μαρίνος, ο εμβληματικός showman που άφησε εποχή στo ελληνικό θέατρο και την τηλεόραση. Τη θλιβερή είδηση γνωστοποίησε το πρωί της Τετάρτης (11/3) ο θεατρικός παραγωγός Πάνος Κατσαρίδης στο «Πρωινό» του ΑΝΤ1.

Ο Γιώργος Μαρίνος υπήρξε μοναδική περίπτωση στα ελληνικά καλλιτεχνικά χρονικά, συνδυάζοντας τη θεατρική παιδεία με τη λάμψη της πίστας, δημιουργώντας ένα νέο είδος διασκέδασης.

Γεννημένος στις 18 Ιουνίου 1939 στον Βοτανικό, μεγάλωσε με τη μητέρα του Βασιλική, καθώς οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν ενός έτους.
Ο πατέρας του, Αλέξανδρος, πολιτικός εξόριστος στη Μακρόνησο, τον συνάντησε για πρώτη φορά σε ηλικία 12 ετών.

Παρά τις οικογενειακές προθέσεις να ακολουθήσει μαθηματικές σπουδές και να γίνει αρχιτέκτονας ή πολιτικός μηχανικός, ο Μαρίνος επέλεξε την τέχνη και πέρασε κρυφά εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ενώ ήταν ανήλικος.

Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε το 1962 με την ιστορική παράσταση «Οδός Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, πλάι σε ιερά τέρατα όπως ο Δημήτρης Χορν και η Ρένα Βλαχοπούλου, ερμηνεύοντας το τραγούδι «Κάθε κήπος».

Από το θέατρο και τις μπουάτ πέρασε στον κινηματογράφο, με χαρακτηριστική εμφάνιση στην ταινία «Ο τρίτος δρόμος».

Η «Μέδουσα»: Η δημιουργία ενός νέου είδους θεάματος

Το μεγάλο του επίτευγμα ήταν η δημιουργία ενός υβριδικού θεάματος στη «Μέδουσα» στου Μακρυγιάννη, όπου από το 1973 έως το 1992 ενώθηκαν πρόζα, σάτιρα, χορός και τραγούδι.

Συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς όπως ο Σταμάτης Κραουνάκης, η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Δημήτρης Δανίκας, δημιουργώντας ένα καλλιτεχνικό στέκι-σύμβολο στην Αθήνα.



Προσωπική ζωή και θάρρος

Ο Γιώργος Μαρίνος υπήρξε ο πρώτος επώνυμος Έλληνας που μίλησε ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία του ήδη από τη δεκαετία του ’60.

Παρά το γεγονός ότι ενέπνευσε το τραγούδι «Ο Αχιλλέας απ’ το Κάιρο» του Κώστα Τουρνά, ο ίδιος δήλωνε πως ο μεγάλος έρωτας της ζωής του ήταν η ηθοποιός Κατιάνα Μπαλανίκα, με την οποία υπήρξαν σύντροφοι για τέσσερα χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και παρέμειναν στενοί φίλοι και συνεργάτες μέχρι το τέλος.

Η επιλογή του να μην κάνει οικογένεια πήγαζε από την ανησυχία του για το πώς η κοινωνία θα αντιμετώπιζε ένα παιδί με το δικό του παρελθόν, επιλέγοντας αντίθετα μια ζωή γεμάτη από την αγάπη για τα σκυλιά του και το ενδιαφέρον του για την αστρολογία.

Τηλεοπτική καριέρα και αποχώρηση από τα φώτα

Τη δεκαετία του ’90 η εκπομπή «Ciao ANT1» τον καθιέρωσε ως σόουμαν παγκόσμιας κλάσης, ενώ τα τελευταία χρόνια αποσύρθηκε από τη δημοσιότητα, μετά από έμφραγμα το 2014 και διαμονή στο «Σπίτι του Ηθοποιού», με τη στήριξη της Άννας Φόνσου.

Στα τελευταία του χρόνια ζούσε σε μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων στα νότια προάστια, κρατώντας το πνεύμα, το χιούμορ και το τραγούδι που τον χαρακτήριζαν, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην ελληνική καλλιτεχνική σκηνή.

ΜέΡΑ25: Ένα τελευταίο χειροκρότημα για τον Γιώργο Μαρίνο

Ο Γιώργος Μαρίνος, ένας πολύπλευρος καλλιτέχνης, που στις ελληνικές παραστατικές Τέχνες έσπασε τα στερεότυπα όσο λίγοι κατά τη σκληρή και συχνά ζοφερή περίοδο που ακολούθησε τον Εμφύλιο και μέχρι τη Μεταπολίτευση, έκανε χτες την τελευταία υπόκλιση στο κοινό του, όλους και όλες εμάς.

Αναδείχθηκε μέσα από το Εθνικό Θέατρο και από τα πρώτα του χρόνια βρέθηκε δίπλα σε μεγάλους της Τέχνης όπως ο Χατζιδάκις και ο Γκάτσος.

Υπήρξε πρωτοπόρος στον αγώνα για ορατότητα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας μιλώντας ανοιχτά για τον ίδιο ήδη την δεκαετία του ’60 και έμπρακτα έκανε το ίδιο με την παρουσία του επί σκηνής.

Αμφισβήτησε τους κανόνες της εξουσίας, τον καθωσπρεπισμό, την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές συμβάσεις.

Από αυτό του το θάρρος, την αποφασιστικότητα, την έμπνευση, πήραν δύναμη αμέτρητοι και αμέτρητες ακόμη ώστε σήμερα να έχουν κατακτηθεί σημαντικές νίκες, σε έναν αγώνα που συνεχίζεται.

Για αυτή του τη στάση ζωής, μαζί με το τεράστιο καλλιτεχνικό του έργο και ταλέντο, του οφείλουμε ένα τελευταίο αδιάκοπο χειροκρότημα.