Γίνεται, λοιπόν, αυτό το συνέδριο για τα fake news, όπου αν εξαιρέσεις πεντέξι πραγματικά σοβαρούς ανθρώπους όλοι οι υπόλοιποι και όλες οι υπόλοιπες τα είχαν γράψει τα χιλιόμετρά τους στις λεωφόρους της παραπληροφόρησης.
Με δράκους, με φίδια, με νυχτερίδες κι αράχνες όλα κομπλέ.
Αφού να φανταστείς πέρασε απέξω ο βαρώνος Μινχάουζεν και ντράπηκε να μπει στην αίθουσα.
“Άσε ρεπόρτερ, αισθάνθηκα πολύ ερασιτέχνης μπροστά σε τόσους γίγαντες της παραμύθας”, μου εξομολογήθηκε στο τηλέφωνο.
Και μη σας πω τώρα εδώ για το κλάμα της Χαλιμάς, καυτά τα δάκρυα της γυναίκας που το κατάλαβε στο πετσί της πόσο πίσω την έχει αφήσει πια ο ανταγωνισμός…
Τέλος πάντων, πάμε στην παρέμβαση του πρωθυπουργού. Πάμε στην ομιλία του στο κλείσιμο του συνεδρίου, όπου, μεταξύ άλλων, ακούσαμε τα εξής:
“Σκεφτείτε, λοιπόν, τι μπορεί να γίνει με τα σημερινά εργαλεία στις επόμενες εκλογές -και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό, είναι παγκόσμιο- από οποιονδήποτε θέλει να επηρεάσει μία εκλογή, από έναν πολιτικό αντίπαλο, από κάποιον εξωτερικό παράγοντα ο οποίος θέλει να παρέμβει.
Ποια είναι η απάντηση, όμως, σε αυτό; Λέμε, «πολύ ωραία κάναμε τη διάγνωση, ποια μπορεί να είναι η απάντηση σε αυτό». Θα ήθελα να θέσω διάφορους άξονες προτεραιότητας.
Η πρώτη είναι η ενίσχυση αυτών που αποκαλούμε «συστημικών», των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης. Το μέσο ενημέρωσης έχει μία δομή, έχει μία ευθύνη απέναντι στους αναγνώστες, στους τηλεθεατές, στους ακροατές, είναι υπόλογο για αυτά τα οποία λέει. Άρα, αν κάποιος θέλει να κινηθεί κατά του μέσου, κατά του συντάκτη, έχει τη δυνατότητα να το κάνει. Το μέσο δεν είναι ανώνυμο. Έστω κι αν γράφει κάποιος με ψευδώνυμο, δημοσιεύει σε ένα μέσο. Αν θέλει κάποιος να κινηθεί απέναντι σε μία εφημερίδα που έχει δημοσιεύσει κάτι το οποίο θεωρεί ότι είναι συκοφαντικό, με ψευδώνυμο, μπορεί να το κάνει».
Μάλιστα, το εμπεδώσαμε, ενίσχυση των εφημερίδων.
Για τις οποίες εφημερίδες, πανελλήνιες και τοπικές, εγκρίθηκε τον περασμένο Οκτώβριο κονδύλι μπαξίσι από πενήντα ως εκατό χιλιάρικα, ανάλογα με τα έτη κυκλοφορίας.
Και το λέω “μπαξίσι” γιατί πριν από επτά χρόνια, τον Ιούνιο του 2019, πέρασε η υπ. αριθμ. 107/2019 Κοινή Υπουργική Απόφαση, ως «πρόγραμμα ενίσχυσης των επιχειρήσεων έκδοσης εφημερίδων πανελλήνιας κυκλοφορίας» με υπογραφές Χουλιαράκη τότε αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών και Κρέτσου τότε υφυπουργού ενημέρωσης.
Έξι εκατομμύρια ευρώ ήταν το πακέτο, που λίγους μήνες αργότερα, επί Νέας Δημοκρατίας, αυξήθηκε στα επτάμιση, για να πάρει κάθε εφημερίδα από μια διακοσάρα.
Με κριτήρια, φυσικά, να απασχολούν μέλη της ΕΣΗΕΑ τα φύλλα και “η ύλη τους να μην θίγει το σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, να μην εισάγει ή προάγει διακρίσεις βάσει φύλου, φυλετικής ή εθνοτικής καταγωγής, εθνικότητας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας ή σεξουαλικού προσανατολισμού”.
Καλά ως εδώ;
Καλά ως εδώ.
Υπέγραψαν ο Σταϊκούρας, ο Σκυλακάκης κι ο Πέτσας, πλην όμως δεν εκταμιεύθηκε τελικά ούτε πενηνταράκι.
Γιατί;
Διότι ξεσηκώθηκε θόρυβος από μαχητικούς και προβεβλημένους ακροκεντρώους ότι θα έπαιρνε ενίσχυση και το “Μακελειό”, που σαφώς δεν τις πληρούσε τις προδιαγραφές της προκήρυξης.
Και τι έκανε η κυβερνησάρα;
Αντί να παγώσει το χρήμα προς το “Μακελειό” και να ενισχύσει κανονικά τα λοιπά φύλλα, έκοψε ολωσδιόλου το πρόγραμμα.
Τέρμα, ζερό, σάντεν ντεθ, τσεβά που λέμε και στα βλάχικα.
Και στη θέση του προγράμματος;
Στη θέση του ήρθε η διαβόητη Λίστα Πέτσα, που την κοίταζες και δεν ήξερες αν έπρεπε να βάλεις τα γέλια ή τα κλάματα.
Μιλάμε για πανηγύρι με κλαρίνο Γιώργου Μάγκα, να στο παίζει στο αυτάκι το γλυκόλαλο, να παραντουράς.
Και το πιο ωραίο απ’ όλα;
Είχε ανακοινωθεί “αρμοδίως” εκείνη την εποχή, ότι τα επτάμιση μύρια του προγράμματος ενίσχυσης θα πήγαιναν σε “φιλανθρωπικούς σκοπούς”.
Ακόμη περιμένω να μάθω ποιοι ήταν οι “σκοποί” αυτοί και πως “εξυπηρετήθηκαν”…
Υ.Γ.: Η ιστοσελίδα που διαβάζετε αυτή τη στιγμή, όχι απλώς δεν πήρε όσα της αναλογούσαν από την Λίστα Πέτσα, μη σας γράψω τι πήρε το σκυλί θα φρίξει.
Από τότε μας υποπτεύονταν οι σταυροφόροι των fake news!
Από τότε μας υποπτεύονταν οι σταυροφόροι των fake news!
Χρήστος Ξανθάκης
Voices /Newpost
