Τρομοκρατία δεν είναι να επιτίθεσαι αιφνιδιαστικά, παράνομα και με τα πιο σύγχρονα φονικά μέσα σε μια χώρα ενώ βρίσκεσαι σε διαπραγματεύσεις μαζί της. Ούτε να δολοφονείς τον ηγέτη της και μια σειρά από στελέχη του κράτους με στοχευμένα χτυπήματα ή να σκοτώνεις εκατοντάδες παιδιά με «αγνώστου προελεύσεως» χτυπήματα. Ούτε να βυθίζεις πλοία με εχθρική σημαία σε διεθνή ύδατα, με αποτέλεσμα τον θάνατο εκατοντάδων ανθρώπων, ή να βομβαρδίζεις δεξαμενές πετρελαίου και να μετατρέπεις μια μεγάλη πόλη όπως η Τεχεράνη σε παγίδα θανάτου για τους πολίτες της. Τρομοκρατία είναι απλούστατα αυτό που εσύ βαφτίζεις τρομοκρατία και από τη στιγμή που το βαφτίζεις έτσι, δίνεις στον εαυτό σου το δικαίωμα να ρημάξεις και να σκοτώσεις κατά βούληση.
Αυτόν τον παρανοϊκό εφιάλτη με πορτοκαλί όψη, ζούμε τις τελευταίες μέρες. Με αποκορύφωμα τη δήλωση Τραμπ ότι ο επόμενος ηγέτης του Ιράν δεν πρόκειται να μακροημερεύσει αν δεν έχει τη δική του έγκριση. Αν δηλαδή δεν είναι αρκετά πειθήνιος, αρκετά έτοιμος να παραδώσει τη χώρα του και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της στο Ισραήλ και την Αμερική, αρκετά υπάκουος ώστε να μην αποτελεί κίνδυνο για τα συμφέροντα της υπερδύναμης. Αυτό όχι μόνο δεν είναι τρομοκρατία και μαφιόζικη πολιτική, αλλά είναι ίσα ίσα δήλωση και χειρονομία που προωθεί τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το μέλλον του Ιράν. MIGA λέει η παραφροσύνη τους. Make Iran Great Again, αφού πρώτα επιπέσεις με όλες τις δυνάμεις του θανάτου στους πολίτες, στις πόλεις και στα χωριά του.
Υπάρχουν προφανώς οι γεωστρατηγικές επιδιώξεις για την κατάφωρη παραβίαση κάθε ίχνους διεθνούς δικαίου που χαρακτηρίζει τον πόλεμο κατά του Ιράν. Υπάρχουν και τα συνήθη ψέματα που χαρακτηρίζουν κάθε πόλεμο. Υπάρχει και η περιφρόνηση ακόμα και για τα συνήθη προσχήματα ηθικής που καλούνται να ξεπλύνουν την ανηθικότητα. Αυτό που ζει όμως το Ιράν και παρακολουθεί με κομμένη ανάσα όλη η ανθρωπότητα δεν είναι μόνο η τρέλα μιας εξουσίας, που χρησιμοποιεί τη στρατιωτική ισχύ της για να επιβάλει το δίκιο του ισχυρού. Είναι και η εξουσία της τρέλας. Το διαρκές παραλήρημα του ανθρώπου που διέταξε και έχει τη βασική ευθύνη για τον πόλεμο. Και ό,τι βγαίνει από το στόμα του προσθέτει φόβο στον φόβο των πυραύλων και τρόμο στον τρόμο των βομβαρδισμών.
Εχουν κάποια σημασία όσα παρανοϊκά εκτοξεύονται από τον Λευκό Οίκο, όταν εκτοξεύονται πύραυλοι; Πώς να μην έχουν; Πώς να μην απασχολούν κάθε λογικό άνθρωπο, όταν εκείνος που κρατάει το βαλιτσάκι με τους κωδικούς του Αρμαγεδδώνα παρουσιάζει αυτή την εικόνα παραληρήματος, παραλογισμού και άναρθρων κραυγών; Τελικά εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει ο τραμπισμός. Και με τη δειλία της λογικής Ευρώπης μας αναρωτιέται κανείς πώς μπορεί να μπει τέλος σ’ αυτόν τον εφιάλτη…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών
