Είμαι Μελιγγώνη προχτές, συζητάμε για τους αγρότες που τραβάνε ζόρι και κουπί, συζητάμε για την Μαρία Καρυστιανού που φτιάχνει κόμμα, έρχεται η κουβέντα αναπόφευκτα και στον Αλέξη Τσίπρα και τις δικές του προοπτικές.
Παίρνω το λόγο.
Και λέω ότι καλά τον είχαμε μάθει τόσα χρόνια να είναι άψογος τακτικιστής, αλλά πλέον φαίνεται να έμαθε και από στρατηγική.
Και εξηγώ ότι ως τώρα είχαμε δει δύο όψεις του πρώην πρωθυπουργού:
- Την πρώτη μας την εμφάνισε από το 2012 ως το 2015, όπου δεν κρατιότανε το άτι, πήγαινε αχαλίνωτο όλο ντουγρού, ούτε στάση για νερό δεν έκανε.
- Τη δεύτερη την αντικρίσαμε από το 2019 ως το 2023, όταν ξαφνικά το άλογο το καθαρόαιμο μεταμορφώθηκε σε βραδύποδα και δεν κουνιότανε ούτε με το κλαρκ.
Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, ο Αλέξης βρέθηκε χωρίς σωσίβιο σε πολύ βαθιά νερά.
Και μπορεί να επιβίωσε, αλλά η ψυχή του βγήκε που λέμε και στο χωριό μου…
Ως εκ τούτου, τσούκου τσούκου μπολ!
Αντί να αγριεύεται ή να κοιμάται, παίζει μια σοφά δομημένη άμυνα και περιμένει τις ζεϊμπεκιές και τις στραβοκλοτσιές των αντιπάλων του για να ξεχυθεί στην αντεπίθεση και να το καρφώσει στο “γάμα”.
Λογικό, πολύ λογικό, γιατί αυτό που ήθελε σε πρώτη φάση, να ξαναμπεί, δηλαδή, στις συζητήσεις για το μέλλον της Ελλάδας και να καταγραφεί εκ νέου ως εναλλακτική λύση, το κατάφερε μετά βαΐων και κλάδων.
Έσκασε το πυροτέχνημα, φώτισε τον ουρανό, το είδαμε όλοι και όλες, πήρε τη θέση του στις εντυπώσεις μας.
Ζωγραφίστηκε, όμως, κι ένα ερωτηματικό:
Εντάξει η αρχή, τι θα γίνει με τη συνέχεια;
Στη συνέχεια, λοιπόν, απεδείχθη ότι ο Τσίπρας απομακρύνθηκε τόσο από το πουλάρι όσο και από το βραδύποδα, επιλέγοντας ως νέο σύμβολο σκέψης και δράσης το μυρμήγκι.
Αυτό που κάνανε, δηλαδή, οι ομαδάρες του αλησμόνητου Γιάννη Κυράστα και του άρχοντα Σέρχιο Μαρκαριάν και μπορεί στην Ελλάδα να μην κατέκτησαν τίτλο (βλέπε παράγκα και παραγκάτους…), στην Ευρώπη, όμως, τους βγάζανε το καπέλο.
Και κρατάγανε ένα δεύτερο βρακί στ’ αποδυτήρια, να ‘χουν ν’ αλλάξουν…
Θα μου πεις, τα ίδια θα γίνουν και με τον Τσίπρα;
Θα πηγαίνει από επιτυχία σε επιτυχία και θα κερδίσει το σεβασμό όλων, εντός και εκτός συνόρων;
Όχι δε θα στο πω, γιατί δεν είμαι ούτε ανόητος ούτε πιασμάν.
Και “χαρτάκι”, δεν παίρνω.
Άλλο είναι αυτό που βλέπω και θα το εξηγήσω με παράδειγμα την αντίδραση του Αλέξη απέναντι στο κόμμα Καρυστιανού.
Την ώρα που μικροί μεγάλοι τρέχουν στα πολιτικά καφενεία για να τοποθετηθούν σε σχέση με το φρέσκο μόρφωμα (ως και η Διαμαντοπούλου βγήκε στο θείο Τάκη και στο Alpha Radio και ανακάλυψε τη “συναισθηματοκρατία”, αν έχετε Θεό!), για να του ρίξουν λάσπη, για να το υμνήσουν, γουατέβα, απ’ όλα έχει ο μπαχτσές.
Κι ο Αλέξης, μιλιά!
Ούτε φράση, ούτε λέξη, ούτε φωνήεν, ούτε σύμφωνο, ούτε περισπωμένη, ούτε ψιλή, ούτε δασεία.
Συνεχίζει κανονικά την περιοδεία του για την προβολή της “Ιθάκης”, cool, calm and collected τύπου, σαν να μην τον απασχολεί ιδιαιτέρως ότι βράζει το πολιτικό τοπίο με τις πρωτοβουλίες Καρυστιανού.
“Αυτή τη δουλειά της κι εγώ τη δική μου”, είναι σαν να λέει και προχωράει με έμφαση στη στρατηγική και όχι στην τακτική.
Δεν ξέρω αν θα του βγει στο τέλος, στην Ελλάδα ζούμε, τη μία μέρα γιουβέτσι, την άλλη στουπέτσι, την τρίτη κοκορέτσι.
Γνωρίζω, όμως, ότι άλλος δρόμος δεν υπήρχε για να παίξει το χαρτί του.
Τον είδε, τον γούσταρε, τον ακολουθεί και ενδέχεται το τσούκου τσούκου μπολ να του προσφέρει εν τέλει όσα δεν του πρόσφερε το σύστημα πλημμύρα…
Χρήστος Ξανθάκης
Voices / Newpost
