Έχω ένα κόλλημα με τις νεκρολογίες.
Θες να το πεις νοσηρό, πες το, θες να το πεις μυστεριόζο, πες το, θες να το πεις παράλογο, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις.
Δεν φεύγει το κόλλημα.
Ιδίως όταν αφορά σε νεκρολογίες προσωπικοτήτων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτού του πολύχρωμου και παράδοξου πλανήτη, που μπορεί να γέννησε τον τρισβάρβαρο Ντόναλντ Τραμπ αλλά έδωσε ζωή και στον τρισμέγιστο Μαρκ Τουέην.
Διαβάστε τον στο πρωτότυπο, είναι κάτι παραπάνω από απολαυστικός.
Ιδίως οι Περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν, που αποκαλύπτουν πιο πολλά για τον αμερικάνικο ρατσισμό και την εκείθεν ψυχολογία του όχλου, απ’ όλα μαζί τα βιβλία των κοινωνικών επιστημών…
Μιας και μιλάμε, όμως, για ρατσισμό, ας πάμε στη νεκρολογία της Κλοντέτ Κόλβιν, που εγκατέλειψε τα εγκόσμια την περασμένη Τρίτη, στη σχετικώς ώριμη ηλικία των 86 ετών.
Έγραψαν γι’ αυτήν “σεντόνι” ολόκληρο οι “New York Times” (ρωτήστε κάναν παλιό δημοσιογράφο και θα σας πει τι είναι αυτό), περιγράφοντάς την στον τίτλο ως τη μαύρη γυναίκα που αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε μια λευκή.
Και συνέχιζαν πιο κάτω, με το σχετικό στόρι:
Είμαστε στο 1955.
Είμαστε σε μια εποχή, όπου οι φυλετικές διακρίσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες ακόμη καλά κρατούν.
Και στα λεωφορεία της πόλεως Μοντγκόμερι στην Αλαμπάμα, οι μπροστινές θέσεις είναι κρατημένες αποκλειστικά και μόνο για τους λευκούς.
Οι μαύροι κάθονται στη “γαλαρία” και ανάμεσα στα δύο μπλόκ υπάρχει μια “ουδέτερη ζώνη”.
Την οποία καταλαμβάνουν επίσης οι λευκοί στις ώρες της αιχμής.
Κι αν, τέλος πάντων, είναι χαλαρή η επιβατική κίνηση και οι μαύροι ξεκόβουνε προς τα εμπρός, έτσι και μπουν λευκός ή λευκή στο λεωφορείο, τους ξαναγυρνάει στο πίσω μέρος ο οδηγός.
Αυτό ακριβώς που συνέβη στις 2 Μαρτίου του 1955, όταν η δεκαπεντάχρονη τότε Κλοντέτ πήρε το λεωφορείο.
Κάτσανε όπου βρήκανε μαζί με άλλες δύο μαύρες συνεπιβάτισσες, μπήκε κάποια στιγμή μια λευκή, έδωσε εντολή ο ντράιβερ “σηκωθείτε απ’ τις θέσεις σας και συρέτε εκεί που πρέπει”.
Οι άλλες δύο υπάκουσαν, η Κλοντέτ τον έγραψε εκεί που δεν πιάνει μελάνι!
Κι αυτός, σταμάτησε το όχημα και κάλεσε αμέσως την αστυνομία…
Ήρθε το περιπολικό, τη βούτηξε, την πήγε στο τμήμα, εν μέσω προσβολών και χειρονομιών.
Κατατρομαγμένη η πιτσιρίκα, δήλωσε στη Guardian το 2000 για την εμπειρία της:
“Δεν ήξερα αν ήτανε τίποτα παλαβοί, αν είχανε σκοπό να με πάνε σε καμιά συγκέντρωση της Κου Κλουξ Κλαν, φοβόμουν πολύ ότι θα με βιάσουν”.
Τελικά, κατέληξε στο τμήμα, όπου και βρέθηκε κατηγορούμενη για διατάραξη της κοινής ειρήνης, παραβίαση των φυλετικών νόμων και επίθεση εναντίον αστυνομικού οργάνου.
Ακολούθως, πέρασε από δίκη στο τσακ μπαπ, όπου και καταδικάστηκε σε πρόστιμο και αφέθηκε ελεύθερη με περιοριστικούς όρους.
Εννιά μήνες αργότερα, η Ρόζα Παρκς μιμήθηκε την Κλοντέτ Κόλβιν, σε λεωφορείο του Μοντγκόμερι και η ίδια, για να ξεκινήσει από εκεί το κύμα των αντιρατσιστικών διεκδικήσεων που άλλαξε πολλά στην Αμερική.
Όχι όλα και όχι για πάντα, αλλά αρκετά για να δουν Θεού πρόσωπο ουκ ολίγοι σκληρά δοκιμαζόμενοι μαύροι πολίτες…
Κι εδώ είναι που αξίζει να ρίξει κανείς μια ματιά στα πόλιτικς του τίτλου.
Γιατί επιλέχθηκε να πάρει μπρος ο αντιρατσιστικός αγώνας με τη Παρκς και όχι με την Κόλβιν;
Διότι όπως δήλωσε κάποια έτη αργότερα η Κλοντέτ, το αφήσανε για πιο μετά τα στελέχη του κινήματος επειδή το δεκαπεντάχρονο κορίτσι είχε πολύ σκούρο δέρμα και ήταν πολύ φτωχό.
Κι έτσι δεν θα μπορούσε να συγκινήσει τη μεσαία τάξη των μαύρων στο Μοντγκόμερι και ν’ ανάψει τη σπίθα της καθολικής αντίστασης!
Φουντ φορ θοτ, για όσους και όσες ασχολούνται με την πολιτική και ψάχνουν τρόπους ν’ αγγίξουν τις όλο και πιο αδιάφορες μάζες…
Υ.Γ.: Όταν τη ρωτήσανε γιατί δεν εγκατέλειψε τη θέση της εκείνη τη μοιραία ημέρα, η Κλοντέτ Κόλβιν ξεστόμισε την κορυφαία ατάκα:
“Με είχε κολλήσει στο κάθισμα η Ιστορία”!
Xρήστος Ξανθάκης
Voices / Newpost
