Η φάση με το κόμμα Καρυστιανού (σόρυ, αλλά ως την ώρα που θα ανακοινωθεί επισήμως, πως αλλιώς να το αποκαλέσει κανείς;), θυμίζει ταινία τρόμου. Αμερικάνικη ταινία τρόμου για να είμαι πιο ακριβής, όχι τίποτις ευρωπαϊκά με κοινωνικό προβληματισμό και μεταφυσικές ανησυχίες.
Ράιτ θρου τρόμος και φρίκη, να γίνεται γρανίτα το αίμα στις φλέβες σου.
Όπου βρισκόμαστε, τέλος πάντων, στην εξοχή, στο βαθύ το Νότο (εκεί συμβαίνουν τα καλύτερα, τι να κλάσει ο προχώ Βορράς;) κι έχει πάει μια παρέα για πικ νικ και πέφτει η νύχτα και όπως βολτάρουν ένα γύρω, βλέπουν ένα σπίτι σκότεινο κι αμπαρωμένο.
Και αποφασίζουν να το εξερευνήσουν!
Βγάνουν, λοιπόν, τους φακούς απ’ τα σακίδια (ή το φακό του κινητού, γουατέβα), πλησιάζουν σιγά σιγά, πετάνε πετραδάκια στα παράθυρα, άχνα και μούγκα από μέσα, βεβαιώνονται ότι είναι έρημο το οίκημα, πάμε ρε φίλε να μπουκάρουμε, να χαρχαλέψουμε.
Έχει αρχίσει και παγώνει η αίθουσα…
Μια και δυο το παρεάκι ξηλώνει κάτι σανίδια απ’ τα παράθυρα, ανοίγει τρύπα, μπαίνουν αυτοί ιντριγκαρισμένοι, βγαίνουν οι νυχτερίδες αναστατωμένες, μαυσωλείο ινσάιντ.
Σκόνη ένα δάχτυλο στα έπιπλα, αράχνες παντού, μούχλα κάργα, σημεία ζωής μηδέν.
Ξεκινάει η υποβλητική μουσική, ανεβαίνουν οι σφυγμοί στο σινεμά.
Σκοντάφτει ένας κόπανος απ’ την παρέα σε μια καρέκλα, μπάπα μπούπα κουτρουβαλάει, “κάτι άκουσα”, λέει ένας άλλος, “άσε ρε βλάκα” του απαντάει μια τρίτη, κάπως ανατριχιάζουν.
Κι εκεί ακριβώς γίνεται αυτό που όλοι και όλες περιμένουν, χώνοντας τα νύχια τους στις πολυθρόνες της αιθούσης:
Πετάγεται το καλό κορίτσι της παρέας και δηλώνει “εγώ θα πάω να δω τι παίζει στο υπόγειο”!
Βαθύς αναστεναγμός απ’ το φιλοθεάμον κοινό, συν κραυγές του τύπου “μην πας κοπέλα μου, μην πας, έχει διαόλια εκεί κάτω και θα σε φάνε”.
Αντιδρά και η παρέα, όχι με τίποτα, κάτσε μαζί μας, κάτσε να ξημερώσει καλύτερα.
Αλλά το καλό κορίτσι επιμένει:
“Σιγά ρε φοβητσιάρηδες, τι θα πάθω; Φέρε ‘δω το φακό”!
Και αρχίζει να κατεβαίνει τα σκαλιά…
Ως εδώ, όμως, με τα κινηματογραφικά τα στιγμιότυπα και ας περάσουμε στη σκληρή πραγματικότητα.
Μπορεί εγώ να μη θέλω κόμμα από την Καρυστιανού, μπορεί να την προτιμώ ως σύμβολο και φάρο Δικαιοσύνης, αλλά σ’ αυτή τη χώρα οι πολίτες έχουν δικαιώματα (για την ώρα Ντόνταλντ μου, για την ώρα!), οπότε δικαίωμά της είναι και της ιδίας να κατέβει στον πολιτικό στίβο.
Ώσπου να ανακοινωθεί αυτό, ας αφήσουμε παρακαλώ στην άκρη τις μαλακίες περί ακροδεξιάς, λαϊκισμού, απολιτίκ, ακόμη δεν τον είδαμε Γιάννη τον βαφτίσαμε.
Ας τους αφήσουμε τους αφορισμούς για την ώρα που θα προκύψει πλήρες πρόγραμμα από το κόμμα Καρυστιανού, αν και είμαι απολύτως σίγουρος ότι θα είναι αρκούντως μιξ γκριλ και ολ ινκλούσιβ και θα τα μπλέξουν τα μπουτάκια τους, διάφοροι καλοθελητές.
Άλλωστε για το καλό της Ελλάδας παλεύουν όλοι, από τον Μητσοτάκη ως τον Κουτσούμπα κι από τον Ανδρουλάκη ως τον Φάμελλο.
Ή μήπως βγήκε κανείς εξ αυτών να δηλώσει ότι αγωνίζεται για το κακό της χώρας και μου διέφυγε;
Ως τότε, λοιπόν, ως το πλήρες ξεδίπλωμα του προγράμματος, μόνο ερωτήματα μπορούμε να απευθύνουμε και ορίστε τρία μάλλον κρίσιμα:
- Πως μπορείς να λες ότι θα οικοδομήσεις κάτι χωρίς ανθρώπους που έχουν ανακατευθεί με την πολιτική, όταν το δεξί σου χέρι κατέβηκε υποψήφια με τη ΝΙΚΗ και ο άνθρωπός σου στη Βόρεια Ελλάδα (δεν έχει διαψευσθεί) έπαιζε μπαλίτσα σε περικολόζα μορφώματα;
Αν αρχίσαν, όμως, από τώρα οι εκπτώσεις…
- Από και ως που η αναφορά στις 1.300.000 υπογραφές για τα Τέμπη στο τελευταίο “πολιτικό” ποστάρισμα; Νομίζω ότι όσοι και όσες υπέγραψαν, το κάνανε έχοντας στο νου τους το συγκεκριμένο έγκλημα και δεν δίνανε έγκριση για άλλη χρήση της χειρονομίας τους.
Κι ένα τελευταίο, που είναι και λίγο πέρσοναλ, γιατί ο μπαμπάς και η μαμά μεγαλώσανε στην μαύρη την πείνα:
- Όταν ο ελληνικός λαός δοκιμάζεται από τη σαρωτική ακρίβεια και η τρύπα στο πορτοφόλι του φαίνεται από την Ανδρομέδα, μήπως πρέπει ν’ ακούσουμε μία έστω λέξη από την Καρυστιανού για το πως βλέπει και το πως θα αντιμετωπίσει αυτή την κατάρα;
Χρήστος Ξανθάκης
Voices / Newpost (13.1.2026)
