Δεν μ΄αρέσει αυτός ο παινεμένος μήνας, ο Αύγουστος. Όχι μόνο για τον Αττίλα 2, την Χιροσίμα, την δικτατορία του Μεταξά, τις πύρινες γλώσσες που μοιάζουν χαριστική βολή στα δάση κλπ, αλλά για άλλους, συγκεκριμένους λόγους.
1. Το φως φθίνει και λιγοστεύει δραστικά η μέρα. Προπομπός του γλυκύτατου πλην πελιδνού Σεπτέμβρη, ο Αύγουστος γίνεται άθελά του διόπτρα ζαρωμένων ημερών-ημερών που βασιλεύουν γρήγορα- μέχρι την 21 Δεκεμβρίου που αρχίζουν τα δευτερόλεπτα να ετοιμάζονται για την ρεβάνς του φωτός.
2. Οι ορδές: Δηλαδή, το γιουρούσι των μυρίων προς τις θάλασσες και-λιγότερο- προς τα όρη. Δεν φταίει ο κόσμος για την Αυγουστιάτικη φρενίτιδα των διακοπών. Ας όψεται ο διακόπτης της αγοράς και η λογική που περιφρονεί την δυστοπία της πολυάνθρωπης εξόδου και της κόλασης του συγκεντρωμένου πλήθους στα καράβια και στις «υπέρβαρες» παραλίες.
3. Οι…μπαταρίες: Τι έκφραση κι αυτή! Να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας! Ακούγεται κυρίως τον Αύγουστο. Δεν είναι τόσο η πολυφορεμένη κοινοτοπία που καθιστά απωθητικές τις…μπαταρίες, όσο η ψευδαίσθηση οτι αρκούν κάποιες μέρες διακοπών για να πάψουν οι κραδασμοί του καθεμέρα που φθείρουν σαν τερμίτες το συνολικό οικοδόμημα(σώμα, ψυχή και μυαλό).
Αμ, η άλλη έκφραση, η απειλητική, που ακούγεται φθίνοντος του Αυγούστου; «Και τώρα τα κεφάλια μέσα»! Εδώ η κοινοτοπία προσλαμβάνει διαστάσεις τρομώδους απειλής. Τα πλήθη που επιστρέφουν μοιάζουν καταδικασμένοι που ξέρουν τη μοίρα τους.
Τους περιμένει ο εγκλεισμός στα υπόγεια του οκτάωρου-ποιού οκτάωρου, δηλαδή- και ο κατάλογος με λογής εκκρεμότητες και υποχρεώσεις που φαντάζουν σαν δεσμοφύλακες σε φυλακές υψηλής ασφαλείας.
4. Η αίσθηση του τέλους: Ο Αύγουστος, παρά τα πανηγύρια του, μοιάζει με πανηγύρι που τελειώνει αφήνοντας πίσω του αναποδογυρισμένα τραπέζια, νυσταγμένους βιολιτζήδες, γκαρσόνια που αδημονούν να πάνε για ύπνο και κουρασμένους πανηγυριώτες που ξέρουν οτι το καλοκαίρι τελείωσε.
- από κείμενο του Γιάννη Τριάντη στο news247 (ολόκληρο ΕΔΩ)
