Στα «Ρεπορτάζ της Φωτιάς» οι ανθρώπινες στιγμές είναι κυρίαρχες. Εκεί, έξω, πλάι στις φλόγες, ξεπηδάει ζωντανά, ξαφνικά και απρόσκλητα το νευρικό γέλιο της Μαρίας Σιαμπάνου που προκάλεσε κύμα «δικαστικών αποφάσεων» στα σόσιαλ. Εκεί και το κλάμα της Ευλαμπίας Ρέβη, επίσης ζωντανά, την ώρα που βρισκόταν στον τηλεοπτικό αέρα περιγράφοντας τις πυρκαγιές του 2021 στην Εύβοια. Τότε η ρεπόρτερ μετάδιδε απευθείας στο Open (πάντα πρωτοπόρο στην κάλυψη έκτακτων γεγονότων) τη συνέντευξη με έναν πυρόπληκτο.
Ο ηλικιωμένος κύριος, που δεν μπορούσε να μιλήσει καθαρά πνιγμένος από τους καπνούς, δήλωνε αποφασισμένος ναπαραμείνει παρά τον κίνδυνο, για να ρίχνει νερό στο σπίτι του. Καθώς μιλούσε ξέσπασε σε λυγμούς. Η Ευλαμπία τον αγκάλιασε, «μην κλαίτε» του είπε, αλλά έκλαψε και εκείνη! Η σκηνή είχε αναρίθμητες προβολές στο διαδίκτυο, έγινε βάιραλ, αποθεώθηκε και η δημοσιογράφος λίγο μετά έγραψε στα σόσιαλ:
«Η αλήθεια είναι ότι έχω κομπλάρει από αυτό το τεράστιο κύμα αγάπης που δέχομαι απ’ όλους σας. Μακάρι αυτή η αγάπη να οδηγήσει στο να έχει ο παππούλης την φροντίδα που πρέπει από την Πολιτεία και την οικογένειά του, που όπως έμαθα αργότερα, τον έχει εγκαταλείψει. Όσο για εμένα έκανα απλώς τη δουλειά μου, όπως τόσοι και τόσοι αξιόλογοι συνάδελφοι. Απλώς, καμία φορά σπάμε κι εμείς, γιατί και οι δημοσιογράφοι είμαστε άνθρωποι. Σας ευχαριστώ».
Τίποτα δεν χωρίζει το νευρικό γέλιο της Μαρίας από το αυθόρμητο κλάμα της Ευλαμπίας. Τα ενώνει η κοινή αγωνία πλάι στις φλόγες, η κούραση, το σπάσιμο των νεύρων, η κατάρρευση της επαγγελματικής τυπικότητας και του δημοσιογραφικού καθωσπρεπισμού εν ώρα εργασίας. Μαρία, Ευλαμπία, σας αγαπάμε και σας ευχαριστούμε.
Δ.Β. / Harddog
«Η αλήθεια είναι ότι έχω κομπλάρει από αυτό το τεράστιο κύμα αγάπης που δέχομαι απ’ όλους σας. Μακάρι αυτή η αγάπη να οδηγήσει στο να έχει ο παππούλης την φροντίδα που πρέπει από την Πολιτεία και την οικογένειά του, που όπως έμαθα αργότερα, τον έχει εγκαταλείψει. Όσο για εμένα έκανα απλώς τη δουλειά μου, όπως τόσοι και τόσοι αξιόλογοι συνάδελφοι. Απλώς, καμία φορά σπάμε κι εμείς, γιατί και οι δημοσιογράφοι είμαστε άνθρωποι. Σας ευχαριστώ».
Τίποτα δεν χωρίζει το νευρικό γέλιο της Μαρίας από το αυθόρμητο κλάμα της Ευλαμπίας. Τα ενώνει η κοινή αγωνία πλάι στις φλόγες, η κούραση, το σπάσιμο των νεύρων, η κατάρρευση της επαγγελματικής τυπικότητας και του δημοσιογραφικού καθωσπρεπισμού εν ώρα εργασίας. Μαρία, Ευλαμπία, σας αγαπάμε και σας ευχαριστούμε.
Δ.Β. / Harddog
