Είναι πια φανερό ότι η ίδρυση της ΕΛΑΣ άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στον δημοκρατικό χώρο. Βεβαιότητες και σχήματα, μηχανισμοί και προσχήματα, συσχετισμοί και συνθήματα δίνουν τη θέση τους σε μια γενικευμένη αναστάτωση. Διασπάσεις, μετακινήσεις, αμφισβητήσεις δεδομένων, στρατηγικών και στρατηγών χαρακτηρίζουν την εικόνα αριστερά της Ν.Δ. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Ο νέος άνεμος δεν αφήνει καμιά δύναμη, καμιά ηγεσία, καμιά αναζήτηση ανεπηρέαστη. Ούτε το νευρικό ΠΑΣΟΚ, ούτε μικρότερες δυνάμεις, ούτε βέβαια και τον μεγάλο κόσμο της απογοήτευσης και της αναμονής. Η μετά ΕΛΑΣ εποχή, που είναι σήμερα υπό διαμόρφωση, κάποτε και με οδυνηρούς τρόπους, σε τίποτε δεν θα θυμίζει την προ ΕΛΑΣ ακινησία.
Από μιαν άποψη, αυτό επιβεβαιώνει τη στρατηγική ανασύνθεσης της προοδευτικής παράταξης. Λοιδορήθηκε, διασύρθηκε -παλιά μου τέχνη κόσκινο…- αλλά τελικά η πραγματικότητα αποδείχτηκε για άλλη μια φορά πολύ πεισματάρα. Και όσα κι αν καταλογίζουν αντίπαλοι και άσπονδοι φίλοι στον Τσίπρα, δεν μπορούν να παραγνωρίσουν την ικανότητά του να διαβάζει τα σημάδια, τις ανάγκες και τις δυνατότητες των καιρών. Τις διαθέσεις ενός κόσμου που δεν θέλει πια να ζει στο ημίφως του Μητσοτάκη και της Ν.Δ. Και ξαναβρίσκεται με έναν Τσίπρα, που όχι μόνο δεν «μετανοεί» για το παρελθόν, αλλά δείχνει ένα νέο παρόν. Και μέλλον. Και, ω του θαύματος, που τελικά δεν είναι καθόλου θαύμα, η ΕΛΑΣ εμφανίζεται ήδη από τις πρώτες μέρες εδραιωμένη στη δεύτερη θέση. Και έπεται συνέχεια…
Ανασύνθεση, όμως, χωρίς αναμπουμπούλα, αναδιάταξη, αναμόχλευση δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Πάντα η πραγματικότητα επιφυλάσσει αυτό το πικρό ποτήρι σε κάποιους που ξαφνικά βρίσκονται μετέωροι. Τραύματα, αντιπαλότητες, προσωπικές αντιπαραθέσεις – οι πόνοι μιας γέννας είναι ήδη εδώ. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με κάποιο κλίμα διάλυσης. Εχει να κάνει, και έτσι το κατανοεί ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, με μια δύσκολη διαδρομή προς έναν σαφή, χαρτογραφημένο και ρεαλιστικό στόχο: Μια μεγάλη Συμπαράταξη, ικανή όχι μόνο να πετύχει πολιτική αλλαγή, αλλά και αλλαγή πολιτικής. Μια τεράστια ευθύνη για τον ίδιο τον Τσίπρα και τους συναυτουργούς του, που ούτε η κοινωνία ούτε η Ιστορία τούς παραχωρούν το δικαίωμα να διαψεύσουν τις προσδοκίες που δημιούργησαν.
Πανστρατιά! Αυτό είναι το πρώτο βήμα, όπως έχουν διακηρύξει. Ανοιχτόκαρδα, με ενωτική διάθεση, χωρίς αποκλεισμούς και πιστοποιητικά αριστερής νομιμοφροσύνης. Αλλά και χωρίς προκράτηση θέσεων, ομαδικές μεταγραφές και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Χωρίς ενεργούς βουλευτές στην παρούσα Βουλή. Μια νέα προσπάθεια με νέους όρους, ανοιχτή σε νέα πρόσωπα και παλιές αγάπες, αλλά όχι σε ό,τι κόστισε τόσο στο παρελθόν. Κανένας δεν περισσεύει, λένε. Αλλά και κανένας δεν είναι πιο ίσος από τους άλλους, ξαναλένε. Από κει και πέρα, απευθύνουν μια αυτονόητη διαβεβαίωση προς όλες τις κατευθύνσεις: Η ΕΛΑΣ, με τα κριτήρια στα οποία δεσμεύει η Ιδρυτική της Διακήρυξη, και διαδικασίες διαφάνειας και δημοκρατίας, θα διαμορφώσει τα όργανά της. Και τα ψηφοδέλτιά της, εν καιρώ τω δέοντι. Στοιχειώδες…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών
