Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως ο Μητσοτάκης κοιτάζεται στον καθρέφτη του. Όχι, όμως, για να κάνει αυτοκριτική, να... θυμώσει έστω, αλλά για να προβάλλει μεθοδικά στους άλλους αυτό που βλέπει στον εαυτό του. Η «πολιτική Βαβέλ, η οποία έχει έναν μόνο κοινό τόπο, την καταγγελία της κυβέρνησης», που απέδωσε στην αντιπολίτευση, είναι μια εξαιρετικά ακριβής αποτύπωση αυτού που βλέπει θωρώντας τη Ν.Δ. ως κόμμα και την ίδια την κυβέρνησή του.
Κορυφαίο παράδειγμα τα «ήρεμα νερά» στα ελληνοτουρκικά, που αμφισβητούνται από τον επί της Αμύνης υπουργό του και παράλληλα από δύο πρώην πρωθυπουργούς της παράταξής του. Δεν είναι καθόλου δευτερεύουσα μια στρατηγική απόκλιση αυτού του είδους σε θέματα εξωτερικής πολιτικής στο εσωτερικό μιας κυβέρνησης και μάλιστα σε μια τόσο ταραγμένη περίοδο στην ίδια μας τη γειτονιά.
Όπως δεν είναι δευτερεύουσες οι εσωκομματικές αμφισβητήσεις του λεγόμενου επιτελικού κράτους, δηλαδή του ίδιου του μοντέλου διακυβέρνησης που έστησε το Μαξίμου, από ευάριθμους βουλευτές, που αν αθροιστούν θα έθεταν σε αμφιβολία τη δεδηλωμένη... Δεν είναι δευτερεύουσες ούτε οι εσωκομματικές φωνές για την ακρίβεια, που αμφισβητούν τις κυβερνητικές πολιτικές στην ενέργεια, στη στέγαση, στα τρόφιμα και στην εφοδιαστική αλυσίδα, υποδεικνύοντας την ανάγκη μεγαλύτερης στήριξης μεσαίων, αγροτικών και χαμηλών στρωμάτων και με φορολογικές ελαφρύνσεις.
Αν σε όλα αυτά προστεθεί η ενδονεοδημοκρατική δυσαρέσκεια για τις κοινοβουλευτικές πρακτικές στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ακροθιγώς ακόμα και στο σκάνδαλο των υποκλοπών (όσον αφορά τον χειρισμό του «πώς τον λένε» Ντίλιαν) και, φυσικά, τον αγώνα διαδοχής μεταξύ Πιερρακάκη και Δένδια -που ακουμπά και στη στρατηγική παρέμβαση Σαμαρά-, γίνεται φανερό πως η Βαβέλ στην οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός είναι απολύτως υπαρκτή, μόνο που είναι γαλάζια Βαβέλ.
Μια γαλάζια Βαβέλ, που δείχνει πόσο σαθρό είναι το προπαγανδιστικό αφήγημα Μητσοτάκη ενόψει εκλογών, ότι αποτελεί πυλώνα σταθερότητας. Ένα αφήγημα που έχει ήδη απονομιμοποιήσει η κοινωνία: σε όλες τις δημοσκοπήσεις 8 στους 10 απορρίπτουν τη διακυβέρνησή του.
Αυγή της Κυριακής /editorial
