Κι αύριο θα βγει ξανά ο ήλιος, θα είναι υψηλές οι θερμοκρασίες, οι μεγάλες αρτηρίες θα είναι μποντιλιαρισμένες, οι κόρνες θα βαράνε αδυσώπητα, τα φανάρια θα αλλάζουν χρώμα, τα ραδιόφωνα θα συνδέονται με τα κινητά, θα μοιράζουν δώρα και ταξίδια για να σε δωροδοκήσουν να ακούσεις τον σταθμό τους, οι θέσεις παρκινγκ θα κερδίζονται με αίμα, πεδίο βολής οι δρόμοι, καντήλια, κατάρες, χειρονομίες, ξυλοδαρμοί.
Κι αύριο θα μπούμε όλοι στις εργασιακές αρένες, ανταγωνισμός, ποιος είναι πιο παραγωγικός, ποιος τα φέρνει καλύτερα, ποιον έχουν περισσότερο ανάγκη για να νιώσει ασφαλής, απλήρωτες υπερωρίες, «να βάλουμε πλάτη γιατί είμαστε οικογένεια», προσβολές, παρενοχλήσεις, πίεση, deadlines, στόχοι, μεροκάματα του τρόμου, μικροτραυματισμοί, με πυρετό στη δουλειά, με κλειστή φωνή, με το παιδί στις γιαγιάδες άρρωστο, με τις φήμες για απόλυση, ένας μήνας πίσω οι πληρωμές, ίσως και δυο, καμία επιθεώρηση εργασίας, ανέβα στη σκαλωσιά, μπες κάτω από το αμάξι, τρέχα με το μηχανάκι για να πας την παραγγελία, ανάπνευσε τον καρκίνο, μη σε νοιάζει τι είναι αυτό που ακούγεται, φάε ξύλο και σκάσε, κι άλλη εφημερία, 5 μέρες στη σειρά, αξιολογήσεις, βύσματα που δεν αγγίζονται, κάνε ελιγμούς μέσα στο βούρκο και στη διαφθορά για να μη μπλέξεις ή πέσε με τα μούτρα να φας, σκότωσε ή μην ενοχλήσεις αυτούς που τρώνε, μη βρεις και τον μπελά σου, δώδεκα ώρες σήμερα, δεκατρείς αύριο, και δυο ώρες στην κίνηση, ίσως και τρεις, νύστα, είναι ακόμα Τετάρτη, σε δυο μήνες ίσως πάρεις μια εβδομάδα άδεια, ίσως και δυο μέρες να πας κάπου.
Είμαστε τεμπέληδες οι Έλληνες, αντιπαραγωγικοί, λαϊκισμός το τετραήμερο, λαϊκισμός το 8ωρο, όσο λιγότερα εργασιακά δικαιώματα, τόσο μεγαλύτερη ανάπτυξη, δεν ήξεραν οι Φαραώ κι ήξερε ο Στάλιν;
Κι αύριο θα γυρίσεις σπίτι μετά τη δουλειά, δεν είναι κούραση αυτό που νιώθεις, είναι συσσωρευμένη αποτυχία, πόνος, ανοιχτή πληγή, έλλειψη κάθε επιθυμίας για ζωή, για έρωτα, για εσένα, για τους άλλους, μοναξιά, ακόμα κι αν υπάρχουν κι άλλοι γύρω σου, δεν είμαστε παρά μοναχικές φιγούρες, σκιές, που περιφέρονται ανάμεσα σε τραπέζια, καναπέδες και φωτιστικά. Υπερφαγικά επεισόδια, παραγγελίες, ντελίβερι, γυμναστική, ιντερνετικό τσατ, σκονισμένα αδιάβαστα βιβλία, ναρκωτικά, ριάλιτι στην τηλεόραση, αυνανισμοί κατά της αϋπνίας, ψυχοφάρμακα, βιταμίνες, αλκοόλ.
Άντε να περάσει η ώρα, η μέρα, τα χρόνια. Παιδιά εθισμένα σε οθόνες, γονείς εθισμένοι σε οθόνες, να μη μιλάμε, να μην ακούμε. Ο εθισμός είναι το αποτέλεσμα μιας πολύπλοκης εξίσωσης, όταν όλες οι άλλες πηγές χαράς και πληρότητας κλείνουν, η ζωή γίνεται μονοθεματική, η δίψα σβήνεται με έναν τρόπο, δεν υπάρχει κορεσμός, δεν υπάρχει επιστροφή. Η ψηφιακή ζωή αντικαθιστά την πραγματική.
Ευτυχισμένες φωτογραφίες μπαίνουν βιτρίνα μπροστά από δυστυχισμένους ανθρώπους. Ζούμε μια συμβολική ζωή με κανόνες εξωτερικής ευτυχίας υπό καθεστώς στρατιωτικής πειθαρχίας όπως τα θέτουν τα κυρίαρχα πρότυπα ζωής, τα πρότυπα ομορφιάς, τα πρότυπα επιτυχίας. Τοξική θετικότητα, life coach, reels με συμβουλές επιβίωσης. Δεν το λένε Άουσβιτς, το λένε πολιτισμό, ελευθερία, άνεση. Μη ξεχάσουμε να σώσουμε τον δυτικό πολιτισμό από τους βάρβαρους, ενώ οι οθόνες των κινητών μας στάζουν αίμα, όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα.
Κι αύριο τα παιδιά θα πάνε σχολείο, στοιβαγμένες τάξεις, αίθουσες ακόμα και σε κοντέινερ, ανήλιαγες, άχρωμες, μουντές, συχνά παγίδες θανάτου. Η παιδεία είναι εμπόρευμα, όσο πιο χάλια η Δημόσια, τόσο πιο ακριβή η ιδιωτική. Δάσκαλοι περιφερόμενοι με μισθούς ντροπής και πείνας, τους ξεφτιλίζουμε, τους μισούμε, τους φτύνουμε. Υποστελεχωμένοι χώροι, χωρίς ψυχολόγους, χωρίς παράλληλη στήριξη, χωρίς βοήθεια, με το ελάχιστο δυνατό προσωπικό, συχνά κι ανειδίκευτο. Τι να τα κάνεις τα σχολεία; Το θέμα είναι να εθιστούμε στα φέρετρα με τις σημαίες, εκεί πάει η εποχή, να της πάμε κόντρα; Δεν χρειάζονται γράμματα για να σκοτώσεις, δεν χρειάζεται παιδεία για να σκοτωθείς.
Το θέμα είναι να βγαίνει η ύλη, να παπαγαλίζεις περισσότερες σελίδες. Το σχολείο είναι η πρώτη αρένα, η πρώτη ζούγκλα, θα μονομαχήσεις ακόμα και με τους φίλους σου, να μάθεις να επιβιώνεις, να πετυχαίνεις, είσαι μόνος σου, ατομικό άθλημα κι όλοι είναι απέναντι σου, αυριανοί υποψήφιοι να σου φάνε τη θέση, την δουλειά, την καλή ζωή. Κάνε εσύ την πουστιά πρώτος για να μην σου την κάνει ο άλλος, οφθαλμός αντί οφθαλμού ή θα σε γαμάνε ή θα γαμάς. Διάλεξε μικρέ μου μονομάχε. Είναι το πρώτο πειραματικό πλαίσιο να εφαρμόσεις όσα σου έμαθαν στο σπίτι. Μπούλινγκ, μίσος στη διαφορετικότητα, εκβιασμοί, απειλές, σεξουαλικές επιθέσεις. Αγρίμια κι αγριμάκια. Να αποδείξουν οι μικροί ότι μπορούν να σταθούν στον κόσμο των μεγάλων. Να πιουν την τοξικότητα μέχρι τελευταίας γουλιάς.
Κι όσο τα ρολόγια του κόσμου θα γυρίζουν καλοκουρδισμένα προς την επόμενη πληγή, όσο οι ρουτίνες μας θα δηλητηριάζουν και το τελευταίο ζωντανό κύτταρο στο σώμα μας, όσο θα σκοτώνουμε τα παιδιά μας για να βγουν στην ίδια ζόμπι κατάσταση με εμάς στην κοινωνία, όσο θα ξεκοκαλίζουμε το παρόν υποθηκεύοντας τους αγέννητους, θα λείπουν δυο κορίτσια. Δυο παιδιά δεκαεφτά χρονών. Το ένα έφυγε, το άλλο θα είναι στο νοσοκομεία και θα δίνει μια κρίσιμη μάχη.
Δυο κορίτσια 17 χρονών έδωσαν ραντεβού όχι για να ονειρευτούν το μέλλον, αλλά για να τερματίσουν το παρόν, για να μην τους βρει το μέλλον. Γιατί το μέλλον που τους φτιάχνουμε μοιάζει με αδέσποτη σφαίρα, γιατί το παρόν είναι αβίωτο, γιατί η ζωή μας μοιάζει τόσο άσχημη, που κι ο θάνατος ομορφαίνει, γιατί ο ανταγωνισμός δεν οδηγεί σε ανάπτυξη κι εξέλιξη όπως σας έμαθαν εκείνα τα καθίκια οι φιλελέδες αλλά σε κατάθλιψη και δυστυχία, γιατί ο άνθρωπος δε γεννιέται κάθαρμα όπως παλεύουν να σε πείσουν, αλλά μας επιβάλλεται να καθαρματοποιηθούμε για να τρέξει ο κόσμος τους σύμφωνα με τα μέτρα και τα σταθμά τους. Και κάποιοι δεν αντέχουν/ αντέχουμε, κάποιοι δεν βαστάνε/ βαστάμε τέτοιο βάρος.
Ένας κόσμος που οδηγεί δυο παιδιά στην αυτοκτονία είναι ένας αποτυχημένος κόσμος. Αυτός ο κόσμος ή θα αλλάξει ή θα μας σκοτώσει. Δεν έχουμε πολύ χρόνο ακόμα για να το σκεφτούμε, δε μας μένουν πολλά περιθώρια για να διαλέξουμε.
Εύχομαι το δεύτερο κορίτσι να νικήσει τον Θάνατο κι αμέσως μετά να νικήσει και στη ζωή. Έχουμε ανάγκη τη δροσιά της.
Εύχομαι το δεύτερο κορίτσι να νικήσει τον Θάνατο κι αμέσως μετά να νικήσει και στη ζωή. Έχουμε ανάγκη τη δροσιά της.
