Μέσα σε ένα περιβάλλον που φημίζεται για τον κανιβαλισμό και τις πισώπλατες μαχαιριές του, ο αέρας των εκπομπών λειτουργεί ως μαγικό φίλτρο που μεταμορφώνει τους πάντες σε αγίους της δημοσιογραφίας. Μόνο που αυτή η ξύλινη ευγένεια, εκτός από γελοία, αρχίζει να γίνεται και προκλητικά υποτιμητική για όσους βρίσκονται εκτός του τηλεοπτικού «κλαμπ».
Η εμμονή στη φράση «ο καλός συνάδελφος» δεν είναι απλώς μια κακή γλωσσική συνήθεια· είναι το σύμπτωμα ενός ραδιοφώνου η μιας τηλεόρασης ενημερωτικού περιεχομένου που έχουν πάψει να κοιτάζουν το κοινό και έχουν ερωτευτεί το είδωλό τους στον καθρέφτη. Όταν ο αέρας γεμίζει με φιλοφρονήσεις μεταξύ των παρουσιαστών, ο χώρος για την ουσία στενεύει. Ο καλεσμένος μετατρέπεται σε «γλάστρα» και ο τηλεθεατής σε απλό παρατηρητή μιας ιδιωτικής γιορτής στην οποία δεν προσκλήθηκε ποτέ.
- απόσπασμα από κείμενο του Ακη Εβενη (ολόκληρο στo e-tetradio ΕΔΩ)
