Το κόκκινο του αίματος

Στη χώρα του 13ωρου, των εργασιακών συνθηκών γαλέρας, της διάλυσης

 των μηχανισμών  ελέγχου της εργοδοτικής ασυδοσίας-αυθαιρεσίας, τα εργατικά

 δυστυχήματα (θα) χτυπάνε κόκκινο. Του αίματος.

Μανόλης Γρηγοράκης / facebook

****\

Πέντε εργάτριες δεν θα γυρίσουν στο σπίτι. Για πέντε γυναίκες η νυχτερινή βάρδια τέλειωσε με μια έκρηξη, εκκωφαντική, όση και η σιωπή για τους θανάτους εκατοντάδων ανθρώπων τον χρόνο. Τους εκατοντάδες που είναι αναλώσιμοι, όσο το χαρτί του εκτυπωτή στο λογιστήριο, που τυπώνει τη μισθοδοσία. Για 850 ή 900 ή και 1000 (αν το αφεντικό είναι καλό) ο αναλώσιμος είναι εκεί, είναι το χρήσιμο μικρό γρανάζι, που αν το καταπιεί η φωτιά, υπάρχει κάποιο άλλο εκεί έξω να ρισκάρει καθημερινά, να χαιρετά κάθε βράδυ το παιδί του, τον σύντροφό του και αυτός να είναι εν δυνάμει ο τελευταίος αποχαιρετισμός.
Πέντε. Ένα νούμερο για προστεθεί στις στατιστικές. Η Μαρία, η Ελένη, η Μάρθα, όλες οι γυναίκες που πηγαίνουν για τη βάρδια με τα ονόματά τους και φεύγουν χωρίς αυτά. Και μετά οι έρευνες και τα αίτια και δηλώσεις και υποσχέσεις και «ας είναι αυτά τα τελευταία θύματα». Και ο χρόνος θα κυλά και η Μαρία, η Ελένη, η Μάρθα θα έχουν όνομα μόνο γι αυτούς που θα ζουν την απώλεια και αυτές οι απώλειες θα κρυφτούν πάλι μέσα στις στατιστικές και «επί της δικής μας κυβέρνησης μειώθηκαν τα εργατικά δυστυχήματα».

Και ο Γιώργος, ο Αντώνης, η Κατερίνα θα βγουν με τη μηχανή στο δρόμο μετά από 12ωρο δουλειάς και θα έρθει η «άτυχη στιγμή», αλλά αυτοί θα σκοτωθούν σε «τροχαίο», σε άλλη στατιστική, και θα γίνουν μονόστηλο, γιατί βλέπεις ο θάνατος σου είναι καλύτερα ορατός όταν είναι μαζικός. Η Μαρία, η Ελένη, η Μάρθα, ο Αντώνης, η Κατερίνα δούλευαν για να ζήσουν και τώρα τα ονόματά τους θα τυπώνονται στο αναλώσιμο χαρτί του λογιστηρίου. «Εκκαθάριση Ιανουαρίου». Και ο θόρυθος της εκτύπωσης θα ακούγεται σαν ψίθυρος μπροστά στην έκρηξη που τους σκότωσε. Και ύστερα σιωπή. «Η εκτύπωση ολοκληρώθηκε. Τέλος εργασίας».

Δημήτρης Σούλτας /  facebook