Όχι, δεν είναι ο ανθρώπινος πόνος για κλικ και τηλεθέαση. Δεν μπορεί ο θρήνος να μπαίνει σε κλειδαρότρυπα και να μετατρέπεται σε reality στον βωμό της «είδησης». Δημοσιογραφία (κανονικά) δεν είναι να απλώνεται ένα κύμα μικροφώνων μπροστά από τον πολυτραυματία, την ώρα που μεταφέρεται σε νοσοκομείο σε ξένη χώρα και δίχως να γνωρίζει τι έχει συμβεί στα φιλαράκια του. Ούτε το «κυνηγητό» σε συγγενείς και φίλους για μία δήλωση…
«Πώς αισθάνεστε;»
«Αγαπούσε τον ΠΑΟΚ;»
Θρηνούν οι άνθρωποι. Ας τους αφήσουμε ήσυχους. Δεν είναι όλα για προβολή, δεν είναι οι ώρες για «αποκλειστικά».
Η ελληνική δημοσιογραφία (και «δημοσιογραφία») έδωσε πλούσιο υλικό για σεμινάρια και μαθήματα στις σχολές με τίτλο: «Τι δεν πρέπει να κάνετε». Μία εθνική τραγωδία, όπως στο εργοστάσιο στη Βιολάντα και στο τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, δεν μπορεί να εξελίσσεται σε ανελέητο κυνηγητό μίας δήλωσης ή της εικόνας που θα «πουλήσει».
Αποκρουστική το λιγότερο αυτή, με έναν εκ των τριών παιδιών που σώθηκαν από το τροχαίο, να έχει μπροστά του απλωμένα ένα σωρό μαρκούτσια (μικρόφωνα). Το παιδί συγκλονισμένο, σοκαρισμένο και – το κυριότερο- με πόνους και κολάρο στον λαιμό να μένει μουδιασμένο μπροστά στην εικόνα, θέλοντας να φωνάξει «αφήστε με ήσυχο».
Τα μαρκούτσια κατασκήνωσαν και έξω από το νοσοκομείο Παπαγεωργίου στη Θεσσαλονίκη, πολιορκώντας πλέον, όχι μόνο τους δύο τραυματίες που βρίσκονται στη χώρα μας πλέον (ο τρίτος νοσηλεύεται ακόμα στη Ρουμανία) αλλά και τους συγγενείς. Απλώνονται μπροστά από κάθε πρόσωπο, με κάθε ευκαιρία. Γιατί; Να καταγραφεί ο πόνος; Ο θρήνος; Το σοκ; Είναι δυνατόν να καταγράφουμε και να εργαλειοποιούμε το ανθρώπινο συναίσθημα; Τι σόι άνθρωποι έχουμε γίνει;
Φίλοι των παιδιών και γενικότερα οπαδοί του ΠΑΟΚ που τρέχουν αυτές τις ημέρες συγκλονισμένοι από το κακό, αντέδρασαν έξω από το «Παπαγεωργίου». Δύο την έπεσαν σε οπερατέρ και ο ένας μάλιστα χειροδίκησε. Κατακριτέο και καταδικαστέο. Δεν είναι λύση αυτή. Δεν θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο, αλλά… (ναι, έχει «αλλά» εδώ) ας τους αφήσουμε επιτέλους λίγο ήσυχους. Ας τους δώσουμε λίγο χώρο να αναπνεύσουν.
Οι οικογένειες των θυμάτων ζήτησαν από τα media να μην προβάλλουν τα φέρετρα με τα παιδιά τους. Από τα περισσότερα έγινε σεβαστό το αίτημά τους.
Ας πάψει πια να παίζει ξανά και ξανά το βίντεο που τα δείχνει να σκοτώνονται. Μπείτε στη θέση τους. Τι μπορεί να νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι βλέποντας ξανά και ξανά ένα βανάκι που έχει μέσα τα παιδιά τους να συντρίβεται;
«Αγαπούσε τον ΠΑΟΚ;»
Θρηνούν οι άνθρωποι. Ας τους αφήσουμε ήσυχους. Δεν είναι όλα για προβολή, δεν είναι οι ώρες για «αποκλειστικά».
Η ελληνική δημοσιογραφία (και «δημοσιογραφία») έδωσε πλούσιο υλικό για σεμινάρια και μαθήματα στις σχολές με τίτλο: «Τι δεν πρέπει να κάνετε». Μία εθνική τραγωδία, όπως στο εργοστάσιο στη Βιολάντα και στο τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, δεν μπορεί να εξελίσσεται σε ανελέητο κυνηγητό μίας δήλωσης ή της εικόνας που θα «πουλήσει».
Αποκρουστική το λιγότερο αυτή, με έναν εκ των τριών παιδιών που σώθηκαν από το τροχαίο, να έχει μπροστά του απλωμένα ένα σωρό μαρκούτσια (μικρόφωνα). Το παιδί συγκλονισμένο, σοκαρισμένο και – το κυριότερο- με πόνους και κολάρο στον λαιμό να μένει μουδιασμένο μπροστά στην εικόνα, θέλοντας να φωνάξει «αφήστε με ήσυχο».
Τα μαρκούτσια κατασκήνωσαν και έξω από το νοσοκομείο Παπαγεωργίου στη Θεσσαλονίκη, πολιορκώντας πλέον, όχι μόνο τους δύο τραυματίες που βρίσκονται στη χώρα μας πλέον (ο τρίτος νοσηλεύεται ακόμα στη Ρουμανία) αλλά και τους συγγενείς. Απλώνονται μπροστά από κάθε πρόσωπο, με κάθε ευκαιρία. Γιατί; Να καταγραφεί ο πόνος; Ο θρήνος; Το σοκ; Είναι δυνατόν να καταγράφουμε και να εργαλειοποιούμε το ανθρώπινο συναίσθημα; Τι σόι άνθρωποι έχουμε γίνει;
Φίλοι των παιδιών και γενικότερα οπαδοί του ΠΑΟΚ που τρέχουν αυτές τις ημέρες συγκλονισμένοι από το κακό, αντέδρασαν έξω από το «Παπαγεωργίου». Δύο την έπεσαν σε οπερατέρ και ο ένας μάλιστα χειροδίκησε. Κατακριτέο και καταδικαστέο. Δεν είναι λύση αυτή. Δεν θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο, αλλά… (ναι, έχει «αλλά» εδώ) ας τους αφήσουμε επιτέλους λίγο ήσυχους. Ας τους δώσουμε λίγο χώρο να αναπνεύσουν.
Οι οικογένειες των θυμάτων ζήτησαν από τα media να μην προβάλλουν τα φέρετρα με τα παιδιά τους. Από τα περισσότερα έγινε σεβαστό το αίτημά τους.
Ας πάψει πια να παίζει ξανά και ξανά το βίντεο που τα δείχνει να σκοτώνονται. Μπείτε στη θέση τους. Τι μπορεί να νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι βλέποντας ξανά και ξανά ένα βανάκι που έχει μέσα τα παιδιά τους να συντρίβεται;
