Επίθεση στον διαχρονικά στενό συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα, Θανάση Καρτερό, εξαπέλυσε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, καθώς ο γνωστός δημοσιογράφος σε άρθρο του στην ΕφΣυν ανέφερε ότι στην πολιτική απόφαση του συνεδρίου της Νέας Αριστεράς δεν υπάρχει καν αναφορά στην πρωτοβουλία του πρώην πρωθυπουργού για την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου.
Ο πρώην υπουργός Οικονομικών αφού υποστηρίζει ότι προσωποπαγή κόμματα και προσωποκεντρικές στρατηγικές (λέγε με Τσίπρα) έχουν αποδειχθεί ήδη αποτυχημένες στο παρελθόν», καταλήγει ότι το μόνο ενθαρρυντικό (για τον Καρτερό) είναι ότι «παραμένει ΠΑΟΚτζής».
- Αναλυτικά στην ανάρτησή του αναφέρει ο κ. Τσακαλώτος:
«Ο Θανάσης Καρτερός και το μικροσκόπιο
Ο Θανάσης Καρτερός μας έκανε την τιμή να σχολιάσει την πολιτική απόφαση του προγραμματικού συνεδρίου της Νέας Αριστεράς.
Με την εμπειρία του ως δημοσιογράφος εντοπίζει ότι το όνομα του Αλέξη Τσίπρα δεν υπάρχει στο κείμενο και συνεχίζει "Δεν θα βρεις ένα ναι, ή ένα όχι, ή ένα ίσως, για την πολιτική του πρωτοβουλία ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου".
Βέβαια το εν λόγω κείμενο γράφει "το μέτωπο που υποστηρίζουμε δεν αποτελεί εφαρμογή αποτυχημένων κεντρώων ή κεντροαριστερών λύσεων. Ούτε συνεπάγεται την ρευστοποίηση της Αριστεράς ή την μετατροπή της σε συνιστώσα μιας αφηρημένης δημοκρατικής παράταξης. Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο εξάλλου προσωποπαγή κόμματα και προσωποκεντρικές στρατηγικές που έχουν αποδειχθεί ήδη αποτυχημένες στο παρελθόν αποπροσανατολίζουν τον κόσμο της Αριστεράς και τον κόσμο της εργασίας και εμποδίζουν να δοθεί μια καθαρή συλλογική και ενωτική απάντηση στα σημερινά συστημικά προβλήματα". Έβαλα το απόσπασμα κάτω από το μικροσκόπιο, αλλά αμφισημία δεν είδα.
Αλλά ο Καρτερός έχει και μακρά πολιτική εμπειρία από το ΚΚΕ στον Συνασπισμό, μετέπειτα στο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα.... Από που αντλεί τη βεβαιότητα ότι τα κοινωνικά μέτωπα, τα λαϊκά μέτωπα, τα όποια μέτωπα ή και οι όποιες συμμαχίες πρέπει να είναι υπό κάποιον χαρισματικό ηγέτη; Πότε ξέχασε τη σημασία μιας "καθαρής συλλογικής και ενωτικής απάντησης";
Το μόνο ενθαρρυντικό είναι ότι παραμένει ΠΑΟΚτζης!»
Βέβαια το εν λόγω κείμενο γράφει "το μέτωπο που υποστηρίζουμε δεν αποτελεί εφαρμογή αποτυχημένων κεντρώων ή κεντροαριστερών λύσεων. Ούτε συνεπάγεται την ρευστοποίηση της Αριστεράς ή την μετατροπή της σε συνιστώσα μιας αφηρημένης δημοκρατικής παράταξης. Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο εξάλλου προσωποπαγή κόμματα και προσωποκεντρικές στρατηγικές που έχουν αποδειχθεί ήδη αποτυχημένες στο παρελθόν αποπροσανατολίζουν τον κόσμο της Αριστεράς και τον κόσμο της εργασίας και εμποδίζουν να δοθεί μια καθαρή συλλογική και ενωτική απάντηση στα σημερινά συστημικά προβλήματα". Έβαλα το απόσπασμα κάτω από το μικροσκόπιο, αλλά αμφισημία δεν είδα.
Αλλά ο Καρτερός έχει και μακρά πολιτική εμπειρία από το ΚΚΕ στον Συνασπισμό, μετέπειτα στο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα.... Από που αντλεί τη βεβαιότητα ότι τα κοινωνικά μέτωπα, τα λαϊκά μέτωπα, τα όποια μέτωπα ή και οι όποιες συμμαχίες πρέπει να είναι υπό κάποιον χαρισματικό ηγέτη; Πότε ξέχασε τη σημασία μιας "καθαρής συλλογικής και ενωτικής απάντησης";
Το μόνο ενθαρρυντικό είναι ότι παραμένει ΠΑΟΚτζης!»
- Ακολουθεί και το κείμενο του άρθρου του Θανάση Καρτερού στην ΕφΣυν (27.1.2026):
Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις
Οχι, δεν το έγραψε κάποιος σχολιάζοντας τη διαδρομή, τα δρώμενα και το δράμα της Νέας Αριστεράς, που απασχολούν όλο και λιγότερους από τους αμύητους στα μυστήρια της Αριστεράς. Ο Διονύσης Σαββόπουλος το έγραψε το 1966 -στη φωτεινή του νεότητα- και καθρεφτίζει με μοχθηρή ποιητική ακρίβεια την κατάσταση αυτού του κόμματος, που ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες για τους επώνυμους πρωτεργάτες του και κατέληξε στη μελαγχολία του συνεδρίου του. Το οποίο αποφάσισε επί της ουσίας ένα και μόνο πράγμα: Να μην αποφασίσει!
Αυτό ακριβώς έγινε. Μετά από ατελείωτες ώρες συζητήσεων, ατελείωτες υποκλίσεις σε έναν αριστερό ριζοσπαστισμό χωρίς ρίζες, αυστηρή κριτική στο παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ, πολεμική κατά του Τσίπρα, αποφάσισαν να μην αποφασίσουν. Να αγνοήσουν το προφανές εν ονόματι της κομματικής ενότητας. Να κλοτσήσουν το τενεκεδάκι παραπέρα, όπως είπε ο Μπίστης. Να ψηφίσουν σχεδόν ομόφωνα μια πολιτική απόφαση που επικαιροποιεί την Πυθία: Ηξεις αφήξεις ουκ εν τω πολέμω θνήξεις. Τοποθετείς τα κόμματα όπου σε βολεύει και έτσι μένει το κόμμα ενωμένο.
Και λαϊκό μέτωπο, και αυτόνομη πορεία, και αυστηρή κριτική στα προσωποπαγή κόμματα, και ανάθεμα στον «χυλό» της προοδευτικής παράταξης και όχι στην έκπτωση της Νέας Αριστεράς σε συνιστώσα. Ολα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως. Ψάχνει ο υπομονετικός αναγνώστης ανάμεσα σε λέξεις και υπαινιγμούς, σπόντες και αλληλοσυγκρουόμενες διαπιστώσεις, το νήμα για να καταλάβει τι τους χωρίζει, τι τους ενώνει, τι προτείνουν τέλος πάντων για το αύριο. Ε, χάνεται στον λαβύρινθο, φραστικό και πολιτικό. Χωρίς Μινώταυρο, δυστυχώς.
Και χωρίς Τσίπρα, επίσης. Ο Ακατονόμαστος! Διότι όσο κι αν ψάξεις δεν θα βρεις το όνομά του ανάμεσα στις εκατοντάδες λέξεις της απόφασης του συνεδρίου. Δεν θα βρεις ένα ναι, ή ένα όχι, ή ένα ίσως, για την πολιτική του πρωτοβουλία ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου. Κι έτσι, ένα κόμμα που συστήνει τον εαυτό του ως μια νέα, διαφορετική, εκδοχή της πολιτικής, εκπίπτει στην πιο παλιά πολιτική συνταγή: Αν κάτι δεν βολεύει το κόμμα, διχάζει, προκαλεί αναταράξεις, το αγνοούμε. Erase και πάμε παρακάτω με αριστερή ματαιοδοξία.
Τελική διαπίστωση. Κρίμα! Ανθρωποι με μαχητική διαδρομή, προσφορά, εντιμότητα, δυνατότητες, αξίες, εμπειρία, να ξοδεύονται και να σπαταλούν το πολιτικό κεφάλαιο και τον εαυτό τους. Εν μέσω ανατροπών στο πολιτικό σκηνικό, που έχουν ήδη αρχίσει, και όχι μόνο σε προοδευτική κατεύθυνση, να κρύβουν το κεφάλι τους στην άμμο. Και ξέρουμε ότι ξέρουν, οι περισσότεροι τουλάχιστον, τι ζητούν οι καιροί και επιβάλλουν οι συσχετισμοί. Στο κάτω κάτω η Ιστορία ποτέ δεν γράφτηκε από στρουθοκάμηλους…»
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις
Οχι, δεν το έγραψε κάποιος σχολιάζοντας τη διαδρομή, τα δρώμενα και το δράμα της Νέας Αριστεράς, που απασχολούν όλο και λιγότερους από τους αμύητους στα μυστήρια της Αριστεράς. Ο Διονύσης Σαββόπουλος το έγραψε το 1966 -στη φωτεινή του νεότητα- και καθρεφτίζει με μοχθηρή ποιητική ακρίβεια την κατάσταση αυτού του κόμματος, που ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες για τους επώνυμους πρωτεργάτες του και κατέληξε στη μελαγχολία του συνεδρίου του. Το οποίο αποφάσισε επί της ουσίας ένα και μόνο πράγμα: Να μην αποφασίσει!
Αυτό ακριβώς έγινε. Μετά από ατελείωτες ώρες συζητήσεων, ατελείωτες υποκλίσεις σε έναν αριστερό ριζοσπαστισμό χωρίς ρίζες, αυστηρή κριτική στο παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ, πολεμική κατά του Τσίπρα, αποφάσισαν να μην αποφασίσουν. Να αγνοήσουν το προφανές εν ονόματι της κομματικής ενότητας. Να κλοτσήσουν το τενεκεδάκι παραπέρα, όπως είπε ο Μπίστης. Να ψηφίσουν σχεδόν ομόφωνα μια πολιτική απόφαση που επικαιροποιεί την Πυθία: Ηξεις αφήξεις ουκ εν τω πολέμω θνήξεις. Τοποθετείς τα κόμματα όπου σε βολεύει και έτσι μένει το κόμμα ενωμένο.
Και λαϊκό μέτωπο, και αυτόνομη πορεία, και αυστηρή κριτική στα προσωποπαγή κόμματα, και ανάθεμα στον «χυλό» της προοδευτικής παράταξης και όχι στην έκπτωση της Νέας Αριστεράς σε συνιστώσα. Ολα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως. Ψάχνει ο υπομονετικός αναγνώστης ανάμεσα σε λέξεις και υπαινιγμούς, σπόντες και αλληλοσυγκρουόμενες διαπιστώσεις, το νήμα για να καταλάβει τι τους χωρίζει, τι τους ενώνει, τι προτείνουν τέλος πάντων για το αύριο. Ε, χάνεται στον λαβύρινθο, φραστικό και πολιτικό. Χωρίς Μινώταυρο, δυστυχώς.
Και χωρίς Τσίπρα, επίσης. Ο Ακατονόμαστος! Διότι όσο κι αν ψάξεις δεν θα βρεις το όνομά του ανάμεσα στις εκατοντάδες λέξεις της απόφασης του συνεδρίου. Δεν θα βρεις ένα ναι, ή ένα όχι, ή ένα ίσως, για την πολιτική του πρωτοβουλία ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου. Κι έτσι, ένα κόμμα που συστήνει τον εαυτό του ως μια νέα, διαφορετική, εκδοχή της πολιτικής, εκπίπτει στην πιο παλιά πολιτική συνταγή: Αν κάτι δεν βολεύει το κόμμα, διχάζει, προκαλεί αναταράξεις, το αγνοούμε. Erase και πάμε παρακάτω με αριστερή ματαιοδοξία.
Τελική διαπίστωση. Κρίμα! Ανθρωποι με μαχητική διαδρομή, προσφορά, εντιμότητα, δυνατότητες, αξίες, εμπειρία, να ξοδεύονται και να σπαταλούν το πολιτικό κεφάλαιο και τον εαυτό τους. Εν μέσω ανατροπών στο πολιτικό σκηνικό, που έχουν ήδη αρχίσει, και όχι μόνο σε προοδευτική κατεύθυνση, να κρύβουν το κεφάλι τους στην άμμο. Και ξέρουμε ότι ξέρουν, οι περισσότεροι τουλάχιστον, τι ζητούν οι καιροί και επιβάλλουν οι συσχετισμοί. Στο κάτω κάτω η Ιστορία ποτέ δεν γράφτηκε από στρουθοκάμηλους…»
