Η αλήθεια ξέφυγε απ’ τον αθυρόστομο Τράμπ, όταν γρύλισε ότι υπεγράφη συνεργασία «απέναντι σε αδίστακτους διεθνείς οργανισμούς όπως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο»!..
Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
Τετάρτη πρωί της 18ης Νοεμβρίου, ζαλισμένοι ακόμα απ’ τη... συγκίνηση που βιώσαμε την προηγούμενη μέρα, κατά τη διάρκεια των εορτασμών για την 53η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ξυπνήσαμε σ’ ένα ονειρικό, λες, κόσμο, εκτός ελλαδικού και ευρωπαϊκού χώρου και χρόνου. Κάποτε στο μέλλον – ή στο παρελθόν; – σε μια νέα «Γιάλτα», λέει, κάπου στην Κίνα – στο κινεζικό τεχνολογικό κέντρο Σενζέν, για την ακρίβεια – να παρακολουθούμε την, ως δια μαγείας, συνάντηση του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ με τον Αμερικανό ομόλογό του Ντόναλντ Τράμπ και τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Βασικό θέμα στην ατζέντα της εν λόγω «ως δια μαγεία τριμερούς», λέει, η... αναδιανομή του κόσμου με την Ευρώπη αφημένη στην απέξω...
«Η Ευρώπη βρίσκεται σε ‘ταπεινωτική παρακμή’», ισχυρίστηκε στην ομιλία του ο Πούτιν (σ. σ: κάτι που δεν απέχει και πολύ απ’ την πραγματικότητά μας, αλλά κι απ’ αυτήν της χώρας του, κι ακόμα περισσότερο απ’ εκείνη των ΗΠΑ του Τράμπ) και γι’ αυτό, λέει, την απέκλεισαν από την «νέα Γιάλτα» κι απ’ την... μοιρασιά. Για την οποία, όποια κι αν ήταν κι αν δεν ήταν, τίποτα δεν μάθαμε: ό,τι έγινε, κάτω απ’ το τραπέζι έγινε. Το μόνο σημαντικό που μάθαμε ήταν αυτό που ξέφυγε απ’ τον αθυρόστομο Τράμπ, όταν γρύλισε ότι υπεγράφη συνεργασία των τριών χωρών «απέναντι σε αδίστακτους διεθνείς οργανισμούς όπως το ΔΠΔ»...
Ξέρετε, «ΔΠΔ» είναι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και, καταλαβαίνετε, πρόκειται για έναν... αδίστακτο διεθνή οργανισμό που συνιστά μίαν οιωνεί απειλή για τους εγκληματίες πολέμου πολιτικούς ηγέτες. Και, πιστέψτε με, δεν αναφέρομαι απαραίτητα στους τρεις – πολεμοχαρείς, εν τούτοις – ηγέτες της νέας... Γιάλτας, Σι Τζινπίνγκ, Ντόναλντ Τράμπ και Βλαντιμίρ Πούτιν. Εκείνοι, προφανώς, αισθάνονται οιωνεί απειλούμενοι από «αδίστακτους οργανισμούς» όπως το «Δ.Π.Δ.» και απεργάζονται την... διστακτικότητά του, προκειμένου, για καλό και για κακό, να εξασφαλίσουν την ασυλία τους!.. Ως οιωνεί πολιτικοί ηγέτες – εγκληματίες πολέμου, μιλάμε!..
«Αυτό ακριβώς έγινε, και είναι το μόνο που έγινε στην τριμερή του Σενζέν», συμφωνούν με τον δικό τους... ευγενή τρόπο οι κορυφαίοι Αμερικανοί διπλωματικοί αναλυτές. «Οι Ντόναλντ Τραμπ, Σι Τζινπίνγκ και Βλαντίμιρ Πούτιν συμφώνησαν σε έναν κοινό στόχο, την προσπάθεια περαιτέρω αποδόμησης του διεθνούς συστήματος συνεργασίας που υφίσταται από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο», σχολίαζε σε προχθεσινό δημοσίευμά του ο διπλωματικός συνεργάτης της Washington Post. Εξηγώντας ότι «η κίνηση αυτή, κλονίζει θεσμούς που σχεδιάστηκαν για να μειώσουν τον κίνδυνο πολέμων, με τρόπο που ενδέχεται να διαρκέσει περισσότερο από τη θητεία του Αμερικανού προέδρου»...
Ποια... «Γιάλτα» λοιπόν; «Η σύνοδος κορυφής Σι, Τράμπ και Πούτιν απέχει παρασάγγας από τις μεγάλες φιλοδοξίες που διακηρύχθηκαν στη Γιάλτα το 1945, η Σενζέν έμοιαζε με μια συνάντηση σε αναζήτηση μιας κάποιας ατζέντας» έγραψε ο διπλωματικός συνεργάτης του Guardian Πάτρικ Γουίντουρ. «Είναι αναμφισβήτητη αλήθεια, δεδομένου ότι επρόκειτο για την πρώτη τέτοιου είδους συνάντηση των ηγετών της Κίνας, της Ρωσίας και των ΗΠΑ, ότι η σύνοδος της Πέμπτης στη Σενζέν άξιζε τον χαρακτηρισμό ως ‘ιστορικής’», εξηγεί. «Αλλά όσον αφορά τα απτά αποτελέσματα, είναι απίθανο να δικαιολογήσει τη «νέα σελίδα στην ιστορία της διπλωματίας», που ο Βλαντιμίρ Πούτιν ισχυρίστηκε ότι γράφτηκε. Αντίθετα, θα αποτελέσει μόνο μια μικρή υποσημείωση σε οποιονδήποτε μελλοντικό τόμο της ιστορίας του 21ου αιώνα».
«Καλά, και η Ευρώπη; Τι έκανε η Ευρώπη;» θα με ρωτήσετε... «Ως συνήθως, τίποτε σπουδαίο», θα σας απαντήσω. Απλά, την επομένη της – ως δια μαγείας – συνάντησης των Σι, Τράμπ και Πούτιν στην Σενζέν, οι Ευρωπαίοι ηγέτες, παρουσία και του Κυριάκου Μητσοτάκη, βεβαίως – βεβαίως, μαζεύτηκαν στο Βερολίνο («στο πλαίσιο του σχήματος του «Συνασπισμού των Προθύμων» (Coalition of the Willing), λέει, και... περίμεναν. Τους Αμερικανούς ειδικούς απεσταλμένους για το Ουκρανικό περίμεναν (σ. σ: μήπως μάθουν τι αποφάσισαν οι Τραμπ, Πούτιν και Σι), προκειμένου να συνεχίσουν απρόσκοπτα να παίζουν το... βιολί τους. Να κρατούν το φανάρι στον Ζελένσκι, στη διάρκεια των νέων διαπραγματεύσεων μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας...
Με το νου τους στις εθνικές εκλογές, βέβαια, καθώς η μεγάλη εκλογική περίοδος της Ευρώπης, που ξεκινά οσονούπω, μπορεί να αλλάξει τα πάντα, ακόμα και να τους στείλει στο... Ταμείο Ανεργίας: Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Πολωνία, Φινλανδία, Ελλάδα, Εσθονία και Σλοβακία προσέρχονται στις κάλπες το σωτήριον έτος 2027. Στις τέσσερις μεγαλύτερες από αυτές – Γαλλία, Ιταλία, Πολωνία και Ισπανία – θα μπορούσαν να δουν ακροδεξιά ή εθνικιστικά λαϊκιστικά κόμματα είτε να επιβεβαιώνονται στην εξουσία (Ιταλία), είτε να επιστρέφουν σε αυτήν (Πολωνία) είτε να εκλέγονται για πρώτη φορά (Γαλλία και Ισπανία). Και αυτό, καταλαβαίνετε, θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά το πρόσωπο της Ευρώπης. Αν οι ακροδεξιοί εθνικιστές κερδίσουν την εξουσία σε τέσσερις μεγάλες χώρες ταυτόχρονα, μας περιμένει μια... ολιστική, δραματική, Τραμπική στροφή, ανάθεμά τον...
«Κι εμείς, εδώ στο Μητσοτακιστάν, τι κάνουμε;», θα με ρωτήσετε στο τέλος... «Ως συνήθως, τίποτε σπουδαίο», θα σας απαντήσω. Απλά, ως... γνήσιοι Ευρωπαίοι κι εμείς, θα περιμένουμε... Μήπως μας σώσει ο Τσίπρας!..
