[...] Δεν είναι τυχαίο ότι το Πολυτεχνείο κατάφερε να ξεπεράσει την ίδια τη γενιά του, τόσο τους συμβιβασμούς – ή ακόμη και τις αυτό-εκποίησης και τελικά αυτοεξευτελισμού στις οποίες επιδόθηκαν ουκ ολίγα από τα επώνυμα πρόσωπά της – όσο και το ίδιο το γεγονός ότι ηλικιακά έχει ήδη αποσυρθεί από το προσκήνιο. Αντιθέτως, κατάφερε να γίνει σημείο αναφοράς επόμενων γενιών που πάντα βρίσκουν εκεί την ευκαιρία να μιλήσουν για τα δικά τους αιτήματα.
Γιατί το Πολυτεχνείο παραμένει ένα ρήγμα μέσα στο όποιο ιστορικό συνεχές της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Μια φοιτητική και σε σημαντικό βαθμό λαϊκή εξέγερση, εν μέσω μιας δικτατορίας, που πήγε πέρα από τις «γραμμές» ακόμη και των δύο βασικών τότε κομμάτων της κομμουνιστικής αριστεράς, που άλλωστε δεν έκρυψαν την αμηχανία τους, που δεν διεκδίκησε απλώς την επιστροφή στη δημοκρατία, αλλά μια συνολική ανατροπή του κοινωνικού και πολιτικού πλαισίου που είχε διαμορφωθεί μετά τον Εμφύλιο, της προσκόλλησης στις ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένης, ήταν επόμενο να αποτελέσει το σημείο αναφοράς για όλα τα κύματα ριζοσπαστισμού που θα ακολουθήσουν.
Αυτό εξηγεί γιατί ο εορτασμός του Πολυτεχνείου υπήρξε πάντα ένα διακύβευμα και δεν έλειψαν ποτέ οι φωνές που θα ήθελαν να ξεμπερδέψουν με αυτό. Το ίδιο το γεγονός ότι υπήρξαν δύο νεκροί, η Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο Ιάκωβος Κουμής, το 1980 επειδή αμφισβητήθηκε η απαγόρευση, από την κυβέρνηση Ράλλη, της συνέχισης της πορείας μετά τη Βουλή, αυτό ακριβώς υπογραμμίζει, όπως και οι διάφορες περιπτώσεις αστυνομικής αυθαιρεσίας και καταστολής σε άλλες χρονιές, όπως για παράδειγμα με τη εν ψυχρώ δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά το 1985 από αστυνομικό. Όμως, πέραν όλων αυτών εάν κανείς ψάξει θα δει ότι δεκαετίες τώρα επανέρχεται το αίτημα «να ξεμπερδεύουμε με τον εορτασμό». Τελευταία φορά που δοκιμάστηκε αυτό ήταν με πρόσχημα την πανδημία, όμως και τότε σε μεγάλο βαθμό αμφισβητήθηκε και η απαγόρευση έσπασε στην πράξη.
-απόσπασμα από άρθρο του Παναγιώτη Σωτήρη στο in,gr. Διαβάστε εδώ το πλήρες κείμενο.
