Η ιστορία με το καλώδιο έχει δύο πλευρές. Η μία είναι το διαχρονικό μπρα ντε φερ με την Τουρκία της «γαλάζιας πατρίδας». Θα μπορούσε ο Μητσοτάκης να μην υποχωρήσει όταν ο Ερντογάν έστειλε τα πολεμικά πλοία στην Κάσο. Θα μπορούσε να επιδιώξει έναν συμβιβασμό που δεν θα δίνει χώρο στα σχέδια των Τούρκων. Θα μπορούσε να αντιδράσει αποφασιστικά, μέχρι θερμού επεισοδίου, στο νταηλίκι. Θα μπορούσε διάφορα, τέλος πάντων, και δεν είναι δική μας δουλειά οι υποδείξεις. Υπάρχουν άνθρωποι στα αντίστοιχα υπουργεία και στην ηγεσία του στρατού για να συμβουλευτεί. Θα μπορούσε τουλάχιστον να εκθέσει την Τουρκία και τη στάση της απέναντι σε ένα έργο που υποτίθεται ότι είναι ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος.
Αυτός επέλεξε τη στάση της εξαρχής υποχωρητικότητας. Δεν θέλουμε περιπέτειες, επιδιώκουμε να το λύσουμε ειρηνικά, δεν θα πάμε σε πόλεμο για ένα καλώδιο. Λάθος, απαράδεκτο, αλλά εν πάση περιπτώσει μια στάση. Κι εδώ ερχόμαστε στην άλλη πλευρά, την ίσως ακόμα χειρότερη. Την κοροϊδία για τη στάση του. Τη διαχείριση ενός εθνικού θέματος με όρους στημένου παιχνιδιού, όπως αυτά που μας προέκυψαν τελευταία στο μπάσκετ. Ξεπουλάει λοιπόν το έργο και την εκμετάλλευσή του σε μια γαλλική εταιρεία, η οποία έχει τα εξής προσόντα: Πρώτον, μεγάλες επενδύσεις στην Τουρκία, άρα μπορεί να… τα βρει μ’ αυτήν. Και δεύτερον έχει από πίσω της τον Μακρόν και την πανάκριβα πληρωμένη «συμμαχία» με τη Γαλλία.
Κι έτσι αναδεικνύεται εθνικός μας Πόντιος Πιλάτος. Νίπτει τας χείρας και αναθέτει στον Γάλλο Καϊάφα μια υπόθεση εκατό τοις εκατό εθνική. Και ο Καϊάφας «ενημερώνει» τον Ερντογάν για ένα έργο που θα εκτελεστεί στην ελληνική ΑΟΖ, όπως αυτή έχει οριστεί στη συμφωνία με την Αίγυπτο. Που σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμιά υποχρέωση ενημέρωσης. Πολύ περισσότερο «ενημέρωσης». Ολα καλά συνεπώς για τον Φιντάν, που ήθελε να εγγράψει άλλη μια τουρκική υποθήκη σε ελληνική υφαλοκρηπίδα και τα κατάφερε. Ενώ οι δικοί μας, κοροϊδίες και ψέματα. Δεν τους ζητήσαμε άδεια, κομπάζουν, ενώ καμιά άδεια δεν χρειαζόταν. Δεν έχει σημασία η ρηματική διακοίνωση των Γάλλων, λένε – αλλά δεν τη δίνουν στη δημοσιότητα. Αρα, νενικήκαμεν!
Η Ελλάδα όμως, τα σύνορα, τα χωρικά ύδατα, η ΑΟΖ της δεν είναι ιδιοκτησία του Μητσοτάκη. Οταν αντί να ενημερώνει τους Ελληνες, εξαπολύει παπάντζες, δίνει το δικαίωμα να σκεφτούμε το χειρότερο. Και για τη γαλλική στάση, και για το παρασκήνιο με τον Φιντάν και τους Γάλλους, και για ακόμα χειρότερα. Σε κάθε περίπτωση, τα στημένα και η ανάθεση σε «διαιτητές», που έχουν τα δικά τους συμφέροντα, βλάπτουν σοβαρά τα εθνικά μας θέματα. Αν συνυπολογίσουμε πόσο έχει τελευταία ενισχυθεί ο διεθνής ρόλος της Τουρκίας και τι εγκυμονούν για μας οι υποκλίσεις στον Τραμπ, τον Νετανιάχου και τον Μακρόν, θα πρέπει να ανησυχούμε σοβαρά. Και τελικά, όταν από απέναντι δεν κρύβουν τη σταύρωση που μας ετοιμάζουν, το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι να διαχειρίζεται το αύριο της χώρας ένας Πόντιος Πιλάτος…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών
