Το 2012 ήταν απλό. Με το 27% μπορούσε να κάνει το κόμμα του ευρωπαϊκή κυβερνώσα δύναμη με επάρκεια —αλλά συνέχισε με τις ιδεοληπτικές «συνιστώσες».
Το 2015 έγινε απλούστερο. Το 36% τον έκανε φυσικό επικεφαλής της Δημοκρατικής Παράταξης, αλλά υιοθέτησε τις κολοκυθοκορφάδες για «πρώτη φορά Αριστερά» —παρά την ανάρμοστη σχέση με τον Καμμένο.
Το 2019 ήταν απλούστατο. Με το 32% είχε την ισχύ να οργανώσει το «ελληνικό Επινέ», αλλά συνέχισε με τα οπισθοδρομικά «βαρίδια», ως μέλλουσα κυβέρνηση.
Η Νέμεσις του 2023 τον οδήγησε σε νέα λάθη: Κασσελάκης, έξωση Κασσελάκη, εγκατάλειψη της Βουλής, απόπειρα διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ με διασυρμό πρώην υπουργών, αυτοχειρία με την «Ιθάκη» και νέο κόμμα —με παράσταση α λα… Ανδρέας Παπανδρέου στην 3η Σεπτέμβρη.
Ο Αλέξης Τσίπρας, εγκλωβισμένος στον κύκλο μιας ετερόκλητης ομάδας και στην ψευδαίσθηση ότι το πολιτικό μάρκετινγκ και οι εγχώριοι μιντιάρχες θα δώσουν «δεύτερη ζωή» στην πολιτική, ηγείται ενός κόμματος που δεν έχει τίποτε αξιοπρόσεκτο, μετά τον ίδιο και τη συμπαθή κυρία Κουφονικολάκου.
Η ιδέα να πάει στο Παρίσι για να εισπνεύσει επαναστατικό αέρα, κατέληξε σε τραγέλαφο. Δεν ξανάγινε: πολιτικός αρχηγός επισκέπτεται μια άλλη χώρα και δεν συναντάται με τον ομόλογο, ομοϊδεάτη του ή ό,τι άλλο είναι ο Μελανσόν. Σαν να ερχόταν στην Αθήνα ο επικεφαλής ομογάλακτου κόμματος και δεν του ζητούσε συνάντηση.
- απόσπασμα από κείμενο που υπογράφει ο Γιώργος Λακόπουλος στο ieidiseis (ολόκληρο ΕΔΩ)
