Η Αριστερά που θέλει να είναι κυβερνώσα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε συγκρούσεις, ευθύνες, επιτυχίες, αποτυχίες, αλλά και συμβιβασμούς, υπήρξε πάντα στόχος για όλες τις συνιστώσες της Δεξιάς και του δικομματισμού της Μεταπολίτευσης. Λογικό και εξηγήσιμο, όπως λογικό και εξηγήσιμο είναι ότι τα πιο βαριά πυρά δέχεται με διαχρονική συνέπεια ο Τσίπρας. Που με τη δική του ηγεσία ο ΣΥΡΙΖΑ της διαμαρτυρίας αναδείχτηκε στην πολιτική εξουσία, κυβέρνησε για σχεδόν πέντε χρόνια, απάλλαξε τη χώρα από τα μνημόνια και την επιτροπεία και άφησε στα δημόσια ταμεία δεκάδες δισεκατομμύρια, χωρίς να βαφτιστεί ούτε ένα δάχτυλο στο μέλι. Ενώ επανέρχεται σήμερα ως απειλή για την πολύτροπο αφθονία της Ν.Δ. του Μητσοτάκη.
Εκείνο που δεν είναι λογικό και εξηγήσιμο, για όσους τουλάχιστον δεν έχουν λιώσει σόλες στους ναούς της Αριστεράς, είναι το μένος ποικίλων κατόχων της απόλυτης αλήθειας για τους αιρετικούς. Η παθιασμένη χρήση της καταγγελίας, του ενός για τον άλλο και όλων για τη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη του χώρου. Ακόμα περισσότερο για την πολιτική δύναμη που τολμά να αναλάβει, ή να διεκδικεί, κυβερνητικές ευθύνες. Για να μην μπλέξουμε με αναδρομές, αρκεί να δει κανείς την αντιμετώπιση του Τσίπρα από τη Ζωή, τον Βαρουφάκη, τους προτεστάντες της ΛΑ.Ε., τους πελταστές της πολύ αριστερής Αριστεράς. Είναι ένα ζήτημα αν οι βιαιότερες επιθέσεις εναντίον του και εσχάτως εναντίον της ΕΛΑΣ προέρχονται από αυτούς ή από τη Δεξιά.
Το γιατί συμβαίνει αυτό έχει τη σημασία του, αλλά θέλει μεγάλη συζήτηση. Πάντως συμβαίνει συστηματικά, μια και ορισμένοι φαίνεται ότι εξαρτούν την πολιτική τους λίμπιντο από τις νυχιές στον Τσίπρα. Είπε αυτό, δεν είπε εκείνο, πήγε εκεί, δεν πήγε αλλού, πήρε αυτόν, δεν πήρε τον άλλο, δεν θέλει τον σοσιαλισμό -που είναι επί θύραις ως γνωστόν- αλλά τον δημοκρατικό καπιταλισμό, είναι κεντρώος, πιο δεξιός από το ΠΑΣΟΚ, πώς τολμά να λέει τη λέξη Αριστερά. Και άλλα βαρύτερα, για να δείξουν σώνει και καλά ότι δεν είναι αυτός που όλη η ζωή του λέει ότι είναι. Ακόμα και διαπλεκόμενο τον έβγαλαν άμα τη ιδρύσει της ΕΛΑΣ. Πάσα συμβολή στο αντι-Τσίπρα τσιμπούσι δεκτή. Απαλλαγμένη από τη φορολογία και με εγγυημένη δημοσιότητα.
Σιγά μη γλίτωνε η ΕΛΑΣ όταν είπε ότι δεν γίνεται να καταργήσουμε τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Είμαστε αντίθετοι, δώσαμε τη μάχη, αλλά έγιναν και δεν καταργούνται με κατάρες. Θα αλλάξουμε ριζικά τον νόμο, θα επιβάλουμε αυστηρά κριτήρια ισονομίας, θα διασφαλίσουμε ότι δεν θα είναι κέντρα πώλησης πτυχίων και κερδοσκοπίας. Δεν θα πετάξουμε όμως στα σκουπίδια χιλιάδες οικογένειες που εμπιστεύτηκαν την πολιτεία, ούτε ένα βασικό δίδαγμα του Δημόκριτου και της αριστερής διακυβέρνησης: Λόγος έργου σκιή. Και κυρίως θα επενδύσουμε τόσο και έτσι στη δημόσια Παιδεία, ώστε κανένα παιδί να μη χρειάζεται να πληρώνει για να μορφωθεί. Αυτά πολύ συνοπτικά, και όσοι άπιστοι προσέλθετε για αντίλογο και συζήτηση. Συζήτηση όμως, με λογική, ρεαλισμό και ευαισθησία. Οχι κηρύγματα για αριστερά άχυρα και δεξιούς ψύλλους…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών (22.7.2026)
